Gece Yarısı Söylenenler

"İlk 11'e gir, Haibara."

Bir gece, antrenmandan sonra biraz daha çalışmak için sahada kaldığım sırada yaşandı bu.

Sırılsıklam ter içindeki Yanagishita-senpai, sırtımı sıvazlayıp konuştu. "Benden daha iyi ol. Sonra sen ve Tatsuya, ikiniz birden bizim gizli kozumuz olacaksınız."

"Nereden çıktı şimdi bu? İmkansız bir şey istiyorsun. Ona yetişmek için bile canım çıkıyor zaten," diye karşılık verdim.

"Öyle söyleme! Kendine inan. Benden çok daha iyi bir oyuncu olabileceğini biliyorum." Hakkımda böyle büyük beklentilere giren tek kişi oydu.

Şaşkınlıktan donakalarak sordum. "Neden böyle düşünüyorsun ki?"

Yanagishita-senpai, sitemkar bir edayla omuzlarını silkti. "Çünkü bu kadar geç saate kadar antrenman yapan bir sen varsın, bir de ben."

Lise hayatıma yaptığım o başlangıcın tam bir fiyasko olduğunu idrak ettiğim zamanlardı. Saflığıma ve düşüncesizliğime lanet ediyordum. Yeterince çaba göstermediğimi acı bir şekilde kavramıştım. Dünyam büsbütün griye bürünmüştü, neredeyse her şeyden vazgeçmek üzereydim.

Fakat yüzünü kara çıkarmak istemediğim tek bir şey vardı: Onun bana olan inancı.