Geleceğe Bakmak

"H-Her neyse," diyerek lafı hızla topladı. "Sadece yazdığın sözlerde kendi iç dünyanı görmek istiyorum."

Sadece tozpembe olan şarkılardan nefret ederdim. Görkemli hayallerden, umuttan bahseden parçalardan tiksinirdim. Gençliğin o ışıltılı günlerini anlatanlar da benlik değildi. Ama bu durum karamsar şarkıları sevdiğim anlamına da gelmezdi. Korkakça davranıp yine de geleceğe bakmaya çalışan parçaları severdim. Bunu birden hatırlayıverdim.

"Teşekkürler Hoshimiya. Gerçekten çok yardımcı oldun," dedim. Artık önümü görebiliyordum. Sözleri ne yönde geliştirmem gerektiğini biliyordum.

"Beklettiğim için kusura bakmayın!" Masamıza yaklaşan garson pankekleri servis etti. Menüdeki fotoğraflardan çok daha kalın duruyorlardı, kenarlarından bolca akçaağaç şurubu süzülüyordu.

Kızlar neden sürekli diyetten bahsedip sonra sadece böyle kilo aldıran şeyler yer ki? Aklımdan bu düşünce geçti ama bunu kendime saklamanın en doğrusu olacağını biliyordum.

"Vay canına! Çok güzel görünüyor!" Hoshimiya pankekleri gördüğü an yüzünde sevinç dolu bir tebessüm açtı. Elleri birleşti, yemeğe koyulmadan önce "Afiyet olsun!" deyişi tatlıydı. "B-Bana öyle bakarken yemek biraz zor oluyor."

"A-Ah, doğru. Şey, kusura bakma."

Pankeklerimizi yerken aramıza tuhaf bir hava çöktü. Bir süre bu sessizliğe katlandıktan sonra Hoshimiya yeni çalışması hakkında bana danışmaya başladı. "Bir bilim kurgu gençlik romanı yazıyorum ama..."

Anlaşılan kitabın ortalarında bir yerde tıkanmıştı. ben de "Daha fazla karakter ekleyemez misin?" ya da "Okuduğum bir mangada tam bu noktada gözlüklü gizemli bir tip ortaya çıkıp durumu açıklamaya başlıyordu," veya "Neden kadın karakter sayısını artırmıyorsun?" gibi fikirler sundum. Pek bir işe yarayacaklarını sanmıyordum ama Hoshimiya her seferinde neşeyle gülümsedi.

"Teşekkürler Natsuki-kun," dedi.

Onun tavsiyeleri acayip işime yaramıştı ama benim ona verdiklerim tam bir felaketti. Çok üzgündüm gerçekten... Sırf nezaketen teşekkür ediyordu.

Derin bir sohbete dalmışken Hoshimiya saatine baktı. "Üzgünüm, artık kaçmam gerek."

"Eve dönüş saatin yüzünden mi?"

"Babamı ikna edip o saati biraz ileri çektim ama yine de onu fazla endişelendirmeyeyim. Bugünlük eve döneyim ben. Benimle vakit geçirdiğin için teşekkürler."

"Ben teşekkür ederim. Okulda görüşürüz."

O huzurlu tebessümü, ailevi ilişkilerinin doğru yola girdiğini gösteriyordu. Gerçekten harika bir şey diye düşündüm.

Tren peronunda ayrılmak üzereyken bana tekrar seslendi. "Natsuki-kun!" Hoshimiya sağ yumruğunu havaya kaldırıp enerjik bir şekilde bağırdı. "Elinden gelenin en iyisini yap! Konser için sabırsızlanıyorum!"

Son konuşmamızı düşündüm. Bu sefer havalı bir duruş sergileyip kendimden emin bir şekilde yanıtladım: "Halledilmiş bil!"