Beklenmedik Misafir

Hoshimiya evimde olduğu için ayaklarım yerden kesilmişti kesilmesine ama ortada hâlâ büyük bir sorun vardı: Sonsuza kadar burada kalamazdı. Artık sakinleşmek için koca bir günü olduğuna göre, bir çözüm yolu bulması gerekiyordu. Odamın kapısını açarken kara kara bunu düşünüyordum.

"Ah! B-Bir saniye bekle!"

Sesini duyduğumda zaten çoktan iş işten geçmişti. Bir an öylece kalakaldım, ağzımdan sadece şapşalca bir ses çıkabildi.

İlk gözüme çarpan beyaz bir sütyen oldu, ardından Hoshimiya kendini gizlemek için kollarını hemen önünde kavuşturdu. Gelgelelim, o iki incecik kolun saklayabileceğinden çok daha fazlası vardı ortada; gözlerim göğüslerinin arasındaki o derin vadiye kayıverdi. Telaşla gözlerimi diktiğim yeri değiştirip aşağı indirdim, bu kez de pürüzsüz karnı ve belinin o kıvrımlı, büyüleyici hatları sergilendi önümde. Bakışlarımı daha da yere doğru kaydırırken, beyaz üçgen bir kumaş parçasının örttüğü o mahrem bölgeyi, birbirine kusursuzca uyum sağlayan uyluklarını ve...

"Şey... Lütfen bana öyle baka kalma." Hoshimiya sanki utancından oracıkta yok olacakmış gibi fısıldar gibi konuştu, yüzü ise kıpkırmızı kesilmişti.