Bulutların Ardındaki Yaz

Pekâlâ, artık gitme vakti. Burada oyalanmamı gerektirecek bir sebep kalmadı. Sadece bir anlamı olmamasından da değil, eğer fazla kalırsam insanlar şüpheli biri olduğumu düşünecekler! İçimdeki o sinsi korkuyla spor salonundan ayrılıp okul kapısına doğru yürümeye başladım.

Ancak tam kapıdan dışarı adımımı atmıştım ki salonun önünde Miori, Uta, Wakamura ve diğer üst sınıflarla burun buruna geldim. Kimse beni fark etmeden hemen panikle bir köşeye saklandım.

Wakamura, "Reita-kun’dan duydum. Masato’nun seninle yürümek için baskı yaptığı doğruymuş, değil mi?" dedi.

Masato mu? Ha, doğru ya. Wakamura’nın erkek arkadaşının ismiydi bu. Miori mahcup bir tavırla başını salladı. Vay be, Reita ne kadar hızlı harekete geçmiş. İşte bizim adamımız!

Wakamura başını öne eğdi. "Sana inanmadığım için özür dilerim, Miori."

Miori alışılmadık bir şekilde telaşlanmış, nasıl karşılık vereceğini bilemez hale gelmişti. "H-Hayır, sorun değil... Benim hatamdı. Bir an sinirlerime hâkim olamayıp 'Sorun ne ki?' diye ters ters sorunca, senin de yanlış anlaman çok normal!"

Uta düşünmeden lafa atladı. "Heh heh heh... Doğru söze ne denir!"

Miori şok içinde bağırdı. "Uta?!"

Şey, Uta, senin Miori’nin tarafında olman gerekmiyor muydu? Ha ha...

Wakamura’nın o ciddi ifadesi yumuşadı. Başını kaldırıp gökyüzüne baktı. "Zaten ondan ayrıldım. Bir dahaki sefere randevu için kesinlikle çok daha yakışıklı birini bulacağım!"

Çevresindeki diğer üst sınıflar birbirlerine endişeli bakışlar fırlattı. Anlaşılan Wakamura’nın erkekler konusundaki zevksizliği herkesçe bilinen bir gerçekti.

Miori titreyen bir sesle, "Şey, o zaman... Bir şey söyleyebilir miyim?" diye sordu.

Wakamura ve diğer kızlar nazikçe onayladı. "Elbette, dinliyoruz."

Miori, olayların en başından beri nasıl geliştiğini, tıpkı Uta ve bana anlattığı gibi onlara da detaylarıyla açıklamaya başladı. Wakamura ve diğer üst sınıflar sessizce dinlediler. Miori hikâyesini bitirdiğinde, Wakamura’nın yanındaki kız ilk konuşan oldu.

"Demek bizi duydun... Özür dilerim."

Uta ile koridorda onların önünü kestiğimizde Wakamura’nın yanındaki kızdı bu. Sanırım adı Mana’ydı? Miori’nin pas atmayı bırakmasına sebep olan o dedikoduları başlatanlar kendileri olduğu için mi özür diliyordu? Söylenene göre Mana ve diğer birkaç ikinci sınıf o gün soyunma odasındaymış ama Wakamura orada değilmiş.

"Özür dilemenize gerek yok. Kendi başıma buyruk davrandığım doğruydu ve—"

Mana başı öne eğik bir halde, kelimeleri toparlamakta zorlanarak araya girdi ama söylediklerini gayet net duyabiliyordum. "Hayır. Bu söylediklerimiz için bir mazeret değil. Elbette heyecanlanacaktın. Heyecanlanmaya hakkın da vardı, sonuçta as kadroya seçildin! Burada hatalı olan biziz. Seni kıskandık Miori... Deneyimsiz bir birinci sınıfın beceri konusunda bizi bu kadar kolay geçmesi canımızı sıktı, biz de hırsımızı senden çıkardık. Bu yüzden... özür dileriz."

Diğer ikinci sınıflar da pişmanlıkla başlarını eğdiler. Miori daha da panikledi ve başlarını kaldırmaları için çırpınmaya başladı.

Bu manzara karşısında Wakamura kıkırdadı. "Deneyimsiz bir birinci sınıf mı? Olamaz! Miori’nin hakkını yiyorsunuz."

"Ah..." Mana inledi. Bu gerçeğin yüzüne vurulması ruhunda ufak bir hasar bırakmış gibiydi.

Miori zoraki bir gülümsemeyle, "Yine de doğru sayılır. Kulübe katılalı sadece iki ay oldu," dedi.

Uta ise ortamdaki havayı tamamen görmezden gelerek kahkahayı patlattı. "Ah ha ha!" Karnını tuta tuta, içinden geldiği gibi gülüyordu.

Uta’nın bu neşesini gören Miori ve üst sınıflar da sonunda rahatladılar. Birbirlerine manalı bakışlar fırlatıp omuz silktiler. Yüzlerindeki ifade, "Neyse, geçti gitti," der gibiydi.

Barışmalarına şahit olduktan sonra, fark edilmemeye çalışarak gizlice oradan ayrıldım. Gökyüzüne baktım. Düne kadar hava kapalıydı ama bugün tek bir bulutun bile olmadığı uçsuz bucaksız, masmavi bir düzlük gibiydi. Bu sabah hava durumunda yağmur sezonunun bitmek üzere olduğu anons edilmişti.

Göz kamaştırıcı güneş ışığı üzerimize süzülüyordu. Yaz mevsimi bizi çağırıyordu. Sanırım bir süre daha yağmur yağmayacaktı.