Telaşın Ortasında

O günden sonra her şey baş döndürücü bir hızla ilerledi.

Hepimiz Seiryou Festivali hazırlıklarına odaklanmıştık ama bu durum dersleri boşladığımız anlamına gelmiyordu. Ara sınavlar gelip geçmişti fakat şimdi de dönem sonu sınavlarının gölgesi iyice üzerimize çökmüştü.

Sınav dönemi çoktan bitmiş olmasına rağmen her gün okula gidiyordum. Bu benim için bir ilkti; kısa süre öncesine kadar böyle bir şey tamamen hayal dışıydı. Ancak bunu durup düşünecek lüksüm yoktu.

Günleri dolu dolu yaşarken zaman adeta akıp gidiyordu. Geceleri yaşamadığım için günler muhtemelen gözüme daha da hızlı görünüyordu. Sabahlar, öğleden sonralar ve akşamlar kayan birer yıldız gibi hızla geçiyor, gözlerimi kamaştırıyordu.

Oyunun provası için tahmin ettiğimden çok daha az vaktimiz vardı.

Tiyatro Kulübü'ne festivalin ikinci gününde, spor salonunun sahnesinde bir yer ayrılmıştı. Haftada sadece üç gün, toplamda on iki seans prova yapabiliyorduk; üstelik bu süreye kostüm provaları ve sahnedeki genel prova da dahildi. Her saniyenin kıymeti büyüktü.

Salı ve perşembe günleri ya sınıflarımıza yardım ediyor ya da kulüp odasında oturup fanzin için Ricchan’ın roman taslaklarını okuyorduk. Bazen de Aki ile buluşup sadece ikimiz senaryonun üzerinden geçiyorduk.

Mochizuki'nin dediği gibi, Tiyatro Kulübü'nün daimi yardımcıları o ilk çarşamba günü çıkageldi. Aralarında kalan dört talip ve anlatıcının yanı sıra bir ses teknisyeni ile ışık masasına bakacak biri vardı. Toplamda yedi kişiydiler ve oldukça etkileyici bir ekiptiler.

Anlatıcı ve ses teknisyeni kız, geri kalanlar ise erkekti. Hepsi son sınıf öğrencisiydi. Bir oyunu sahneye koymak için hayal ettiğimden çok daha fazla insana ihtiyaç duyuluyormuş.

Kısa bir tanışma faslının ardından hemen işe koyuldular ve henüz netleşmemiş meseleleri hızla çözüme kavuşturdular. Hangi müziğin ne zaman çalacağı, nasıl bir ışıklandırma gerektiği gibi konuları karara bağladılar. Mochizuki ve Ricchan önerilerde bulunuyor, yardımcılar da bunları göz önünde bulundurarak ortak bir paydada buluşuyordu. Ben de çeşitli müzik ve ses önerilerini dinleyip fikrim sorulduğunda düşüncelerimi paylaştım.

Bu ekip geçmişte de Mochizuki'ye sık sık yardım etmişti. Hatta bazıları üç yıldır bu işi yapıyordu. Herkes birbiriyle iyi anlaşıyordu ve Edebiyat Kulübü'nden gelen biz çaylaklara karşı son derece naziktiler.

Benim sadece yaşlı adam ve Prenses Kaguya ile karşılıklı oynamam gerekiyordu fakat Ricchan’ın diğer taliplerle büyük bir dövüş sahnesi vardı. Bu kadar kısıtlı bir zamanda replikleri ve sahne duruşlarını oturtmak büyük bir işti ama Ricchan’ın boyun eğmez azmi herkesi kendine hayran bıraktı. Her provayla birlikte birbirlerine daha da uyum sağlıyorlardı.

Bu üst sınıflardan bazılarının zaten referansları veya teklifleri vardı, yani gelecekleri garanti altındaydı. Ancak diğerleri önümüzdeki yılın ortak sınavına harıl harıl çalışıyor ya da deli gibi iş arıyordu. Yine de sırf Mochizuki'ye destek olmak için her şeyi bir kenara bırakıp provaya gelmişlerdi.

Mochizuki de sadece nefes ve ses egzersizlerinde değil, oyunculuk konusunda da harika bir eğitmen olduğunu kanıtladı.

Göz kamaştırıcı bir hızla geliştiğimizi söyleyemezdim ama Aki ve ben gözle görülür bir ilerleme kaydediyorduk. Belki hâlâ acemiydik ama çaba sarf ettiğimiz her halimizden belli oluyordu.

Diğer son sınıfların hepsi gayet iyi oyunculardı fakat bu gösterinin asıl yıldızı kesinlikle Mori’ydi. Sadece varlığı bile o kasvetli salonu bambu kesicisinin o şirin kulübesine dönüştürmeye yetiyordu.

Haftada bir veya iki kez uğruyordu ama bu ziyaretlerin bazıları aleacele yapılan on dakikalık provalardan ibaretti.

Ona poster işinin nasıl gittiğini henüz sormamıştım ve bizim için ne çizdiği hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Resim atölyesindeki konuşmamızdan sonra yanına gitmeye biraz çekiniyordum.

Tüm bunlar olup biterken, o el ilanı da bir türlü aklımdan çıkmıyordu.