Dönüşü Olmayan İşaretler

Dört Ekim Pazartesi.

Hafta sonu ne kadar güzel, ne kadar serindi. Şimdi ise yaz mevsimi sanki geride yanlışlıkla bir şey bırakmış da onu almaya telaşla geri dönmüş gibi hava yeniden kavuruyordu.

Bugün en yüksek sıcaklığın yirmi sekiz derece olacağı tahmin ediliyordu ama hissedilen kesinlikle otuzun üzerindeydi. O lacivert ceketler bir serap gibi ortadan kaybolmuştu. Şimdi nereye baksanız göz alıcı bir beyazlık vardı; kısa veya uzun kollu gömlekler, hatta bazı spor tişörtleri...

Festival hazırlıkları tüm hızıyla sürüyordu, her köşeden bir ses yükseliyordu. İnsanlar kan ter içinde, canla başla çalışıyordu. Bu kargaşanın ortasında kimsenin beni gözü görecek hali yoktu.

Ben de bu durumu fırsat bilip koridorda hızlı adımlarla ilerledim. Belli bir hedefim olmamasına rağmen acele ediyordum. Arada bir, önlerine brandalar sermiş bir şeyler üzerinde çalışan gruplarla karşılaşınca, üstlerinden atlayıp geçmek istemediğimden yönümü değiştiriyordum.

Hafifçe nefes nefese kalmışken gözlerimi kapattım ve üç gün önceki o anı hatırladım.

Düşürdüğüm kâğıdı yerden kaparken, "Onları bulmalıyız!" diye feryat ettim.

Broşürlerin cazibesine kapılıp toplanan kalabalık çoktan dağılmaya başlamıştı. Öğrenci birliği ve festival komitesindeki öğrenciler, yüzlerinde bezgin bir ifadeyle yerdeki kâğıtları topluyordu.

Benim gibi birkaç düzine öğrenci de yerlerden birer tane kapmıştı. Kimseye doğrudan bir saldırı söz konusu olmadığından, kurul üyeleri kâğıtların hepsine el koyma gereği duymamıştı. Yanımızda götürmemizi de pek umursamıyor gibiydiler.

Okulda kalan diğer öğrenciler ise muhtemelen şimdi arkadaşlarına mesaj atıp bu gizemli olayı anlatıyordu. "Biri pencereden bir sürü tuhaf broşür fırlattı. Ne anlama geliyor acaba?" Onlar için bu sadece ufak bir gariplikti, pek de üzerinde durulacak bir şey değildi.

Ama benim bu hissi paylaşmam mümkün değildi.

"Onları bulmamız gerek, değil mi?"

Yine de içimde tam bir kararlılık yoktu. Aki, benim bir destek arayışında olduğumu sezmiş gibi başını yana eğdi.

"Bulduk diyelim, sonra ne olacak?" diye sordu.

"Yani, onlar... Birileri benim hakkımda bir şeyler biliyor olabilir!" diye fısıldadım öfkeyle.

Terlemeye başlamıştım. Bu not resmen bir suçlamaydı. Hem Suruga Seiryou Lisesindeki kopyacı ben değil miydim zaten?

"Bu kâğıtları kimin attığını bulmalıyız."

Aki, "Bunu yapmasak daha iyi," dedi kesin bir dille. "Seni çözmüş olsalar da olmasalar da, hiçbir şey yapmamak bizim için en doğrusu."

"Ne demek istiyorsun?"

Karşı çıkmasına içerlediğimi yüzümden okumuş olmalıydı. Fakat Aki'nin çehresi bir kaya gibi kıpırtısızdı, ifadesi hiç değişmedi.

"Eğer onları aramaya kalkarsak, haklı olduklarını kanıtlamış oluruz," dedi.

Kendimi bunu düşünmeye zorladım. Broşürdeki mesaja tekrar bakınca taşlar yerine oturdu.

"...Ah."

Eğer bunu yapan kişi beni açığa çıkarmaya çalışıyorsa, şüpheli davranarak doğrudan onun tuzağına düşmüş olurdum. Hem akıllarında belirli bir hedef varsa neden bu kadar dolambaçlı bir yola başvurmuşlardı ki? Gelip doğrudan bana sorabilir ya da broşüre açıkça adımı yazabilirlerdi.

Bu kâğıtlar, mesajın kimi ürküteceğini ve harekete geçireceğini görmek için ortaya atılmış birer yemdi. Bizi saklandığımız delikten çıkarmak istiyorlardı. En azından Aki böyle düşünüyordu.

"Görmezden gelmek en iyi seçeneğimiz. Endişeli veya korkmuş görünme, sadece her zamanki rutinine sadık kal. Tabii broşürleri tamamen yok saymak da bir o kadar tuhaf kaçabilir, o yüzden bu konuda da dikkatli olmalıyız."

Aki'nin öngörüsü benimkinden çok daha ilerideydi. Onun bu soğukkanlı düşünce yapısına minnettardım.

Yine de ona tamamen hak veremiyordum. Duymak istediği sözleri bir türlü dilimin ucuna getiremedim.

Başımı öne eğdiğimde, sesi yukarıdan usulca yankılandı. "Hem belki de hedef sen değilsindir Nao. Beni kastediyor olabilirler."

Bunu beni rahatlatmak için söylediği çok açıktı. Fakat verebildiğim tek karşılık, zayıf bir şekilde başımı onaylamak oldu.