İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Kızaran Yanaklar, Değişen Kalpler

İçerik:

“Ah…”

Misaki Hanım omuzlarıma sıkıca sarıldı.

“Savaşçı değilsiniz. Sizler savaşan kızlarsınız.”

Kalbim, o gün içtiğimiz Ramune gibi köpürüyordu.

Şişenin içinde yuvarlanan misketin sesi, kilise çanlarını andırıyordu.

Göğsümün derinliklerinde asılı duran o ağır, koyu perde, bir gelin duvağı gibi bembeyaz ve şeffaf bir hal aldı.

Aklımda deli saçması düşünceler uçuşuyordu, ama ay ile güneş arasında gidip gelmenin belki de sorun olmadığını hissetmeye başlamıştım.

Gülümseyerek duygularımı belli etmek istemiyordum. Dudaklarımı sıktım, ama yanaklarımın kızardığını hissedebiliyordum.

“Ha? Fark etmedin mi?” Mai’nin gözleri keyifli bir ifadeyle yumuşadı, dudaklarının kenarları yukarı kıvrıldı.

Aki, Suzu, Kei ve Misaki Hanım’ın da… Hepsinin yüzünde biraz farklı ifadeler olsa da beni sıcacık izlediklerini fark ettim.

Mai bana bakmaya devam etti. “Temmuz’daki maçta da aynıydı. Saku’yla konuştuktan sonra resmen zirveye çıktın, Haru.”

“Saçmalama…!”

Ama doğruydu. Ben de aynısını söylemiştim.

Suzu kahkahayı bastı.

“Farkına bile varmadın! İlk yarıda yağmurda kalmış terk edilmiş bir kedi gibi üzgündün, ama sevgilinle dalga geçer geçmez boğazımı yırtmaya çalıştın.”

“İyi de, sen kışkırttın beni…”

Ama Aki devam etti. “Devre arasında telefonla erkek arkadaşınla lak lak etmen beni gerçekten sinir etti. Yanına gelip ‘Kes şunu’ dediğimde gayet ciddiydim.”

“E-erkek arkadaşım değil!” diye zayıfça itiraz ettim.

Kei, düşünceli ve olgun bir ifadeyle, “Vazgeçemeyeceğin bir şeye başladın, Umi,” dedi.

“Kei…”

Böyle bir konuşmayı daha önce de yapmıştım.

O zamanlar, konu Nana’ydı.

Ve tam da dediğimiz gibi olmuştu.

Mai, “İşte bu yüzden sana Saku hakkında bu kadar çok sordum,” dedi. “Daha önce hiç umursamamıştım, ama belki aşkı öğrenirsem daha da güçlenirim diye düşündüm.”

Öğğ, ne kadar sinir bozucu!

Üstelik o kadar yetenekli ve adanmış ki, herkesi kendine aşık edebilir.

Yine de gülümsemekten kendimi alamadım.

“Onu kimseye vermem. O benim.”

“Ne olursa olsun. İstiyorsan kap, reddederse bırak. Değil mi?”

“Of, saçmalama!”

Cık, ciddi olamaz herhalde?

Basketbolda rakip olmak neyse de, aşkta rakip mi? Olamaz!

Bunları düşünürken Misaki Hanım sırtıma vurdu.

“…Uzun süre genç kalmayacaksınız. Aşık olun, kızlar.”

Kısa bir sessizliğin ardından…

“““Sizden duymak istemiyoruz bunu, Misaki Hanım!”””

Üç kıdemli de aynı anda konuştu.

Sonra Mai konuştu.

“Bu arada, unutmuşum, Tommy sana bir mesaj iletmemi istedi, Misaki Hanım. Şuydu: ‘Görünüşe göre yakında evlenemeyeceksin, değil mi?’…”

Ah, dostlar her zaman en derinden yaralar.

Misaki Hanım kaşlarını çatarken ben de hafifçe gözlerimi devirdim.

“Pekala. Bugün hepiniz hak ettiğinizi bulacaksınız. Hazırlanın. Ve Todo… Tominaga’yı buraya küçük bir sohbet için çağır.”

Aki sırıtırken bir topu alıp dripling yapmaya başladı.

“Takımları değiştirelim zaten. Umi’ye pas atmak istiyorum, o yüzden sana Kei’yi veririm,” dedi Suzu gerinerek. “Mai ile birlikte hücum etmek ilginç olurdu. Kei senin olabilir.”

“Yani kimsenin bana ihtiyacı yok mu?!”

Kei’nin diğerlerini azarlamasını dinlemek güzel anılarımı canlandırdı ve gözlerimi kapattım.

Ağustos böcekleri günün bu saatinde daha sessizdi, bir şekilde cansızlaşmışlardı. İkinci kat penceresinden sızan erken batan güneş, kapalı göz kapaklarımın arasından bile parlak bir şekilde sahaya yayılıyordu.

Açık kapıdan esen rüzgar alacakaranlık kokuyordu.

Dışarıda antrenman yapan beyzbol takımının toplara vuruş sesleri, gün sonu zilini andırıyordu.

Yaz her halükarda sona eriyordu.

Ve ben değişiyordum.

Ama, diye düşündüm gözlerimi yavaşça açarken.

Yolumu kaybetsem de, endişelerde boğulsam da, incinsem de…

Etrafımda ‘Sorun değil’ diyen insanlar var.

Çünkü zayıflıklarımla yüzleşebileceğim ve tüm gücümle savaşabileceğim bir yer var.

Bu yüzden, ben…

Kauçuğun gıcırtısıyla sahaya doğru depar attım.

…Beni değiştiren yaza elveda.

Gelecek yıl burada tekrar buluşalım.