Bölüm

[GENERATION FAILED - RAW TEXT]

◇ ◇ ◇

It didn’t take long for them to hoist Yuigarde’s enormous body up from the hole.

“Huff, huff...” Hero Gold-Hair panted. “I had a feeling something bad had happened, so I hurried over. I can’t believe a human fell into my magic beast trap!”

“Jeez...” Yuigarde raised his hand in an awkward gesture of thanks. “Thanks for bailing me out there, Blondie.”

“You don’t need to thank me,” Hero Gold-Hair said. “In fact, I owe you an apology! I must have put this one a bit too close to the road! My bad for setting a trap somewhere a human might stumble onto it. I caused you a great deal of trouble!” He bowed deeply.

“Wha—?!” Yuigarde’s eyes opened wide in shock and confusion.Wh-What’s this blond guy saying?! If you get caught by a trap, it’s your own fault for being careless! Come on!

Yuigarde watched as Tsuya walked over to Hero Gold-Hair to hand him the belt she had finished restitching. “Hero Gooold-Hair sets looots of pitfall traps! He’s suuuper careful to only go after maaagic beasts...”

“Of course I am!” Hero Gold-Hair said. “Middle of the forest or no, you can’t go setting pitfalls anywhere you like! People won’t want todealwith you if you keep catching them in traps!”

“Gh...” Yuigarde was speechless.I put traps all over the place trying to catch that bastard Zanzibar! I ended up catching a lot of my own soldiers... Some of them complained, but I just told them it was their own fault! I hadn’t noticed at the time, but now that I think about it, those folks abandoned the army pretty quick after that...He slumped his shoulders, lost in memories of his time in the desert.

Hero Gold-Hair fastened his pants with the belt Tsuya had given him and turned to address Yuigarde. “We’re going to a tavern after this. Do you want to come with us? We’ll cover your meal, as an apology.”

“W-Well, I...” Yuigarde choked out. He looked completely lost. Then suddenly his stomach rang out in an audible growl. “Gah! W-Well, I suppose I haven’t eaten in a while...”

“Then that settles it!” Hero Gold-Hair gave Yuigarde a good push.

“Y-You’re letting me come with you?”

“Of course! The more the merrier!” he said with a grin. “Call me Hero Gold-Hair!”

“‘Hero Gold-Hair’...” Yuigarde echoed.That name sounds kinda familiar! Didn’t Phufun mention something like that? And come to think of it, I can’t shake the feeling that I’ve seen him and that Tsuya lady somewhere before...

Phufun had told Yuigarde shortly after he took the throne that the Magical Kingdom of Klyrode had summoned a golden-haired hero from another world to defeat the Dark One. He had even seen the two himself when they were captured to use as sacrifices for their plot to wrest the throne of Dark One from his brother Gholl.

But Yuigarde, who really was all brawn and no brain, had no memory of any of those details.No good. I just can’t remember! I must be imagining things.

“What should I call you, then?” Hero Gold-Hair asked.

“Huh?! Oh! Uh... My name is...uh...D-Dawkson! That’s right! Dawkson!”

“Got it, Dawkson. Now, let’s go!”

“All right! Thanks for the meal, Blondie!” Yuigarde said as Hero Gold-Hair pushed him along down the road.

Tsuya inclined her head as she watched them from behind, double-checking their remaining money. “Mister Daaawkson looks pretty biiig...” she muttered. “I bet he eats a looot. I hope this isn’t a proooblem...”

“Now, now,” Valentine said as she and Riliangiu pushed Tsuya along behind Hero Gold-Hair and his charge. “I won’t eat so much this time.”

“There is no cause for concern,” Riliangiu added, smiling just as brightly as Valentine.

“Oh... Okaaay...” Tsuya said, but a worried look crossed her face as they made their way to the nearby town.

◇Dark Citadel—Calsi’im’s Chambers◇

Calsi’im and Tia flew across the land on the back of a dire crow. The two of them were both very lightweight, so they were able to make long journeys on the back of this bird. This was Calsi’im’s familiar: a dire crow, a low-level magic beast. Riding on its back, he could infiltrate human lands without anyone taking notice.

“Goodness gracious!” Calsi’im exclaimed. “We talked for quite some time, didn’t we? I do hope you weren’t bored, Tia.”

“I am having fun as long as you are, Calsi’im,” Tia said, smiling back.

At first, Tia had been as expressionless as any other magic doll. But recently she had been responding when Calsi’im spoke to her with what seemed like genuine emotion. She would sometimes even end up rolling on the floor clutching her stomach and laughing uproariously at one of Calsi’im’s terrible jokes.

Hmm...Calsi’im thought, nodding happily as he looked at Tia’s smiling face.I don’t know much about magic dolls, but this seems like incredible progress!

At last, the dire crow flew in through the window of Calsi’im’s room, delivering him home.

“Thank you for carrying such a heavy load again today,” Calsi’im said, gently stroking the feathers on the dire crow’s back. “You rest up, now! We’ll make you a nice treat!” The crow hopped up close to Calsi’im and gave him an affectionate nuzzle.

Dire crows are quite intelligent, and known to be slow to trust their master if made a familiar. But the dire crow that served Calsi’im acted as fondly towards him as could be. It was a rare sight.

“Calsi’im, shall I prepare the— Ah.” She stopped her question short.

Calsi’im, curious about Tia’s behavior, turned to see that she was looking out the doorway. He followed her gaze to see Phufun and her assistant Coqueshtti standing right there.

Phufun took a step forward, pushing her glasses up. “Infernal Calsi’im... May I ask what business you had outside?”

“Oh!” Calsi’im responded. “They finished emptying out Sleip’s old room, you see! So I was taking care of a few loose ends. Why do you ask?”

“You...haven’t left the Dark Army?” Phufun asked.

“Leave the Dark Army?!” Calsi’im balked. “Tia and I are still wearing our Demon Rings, are we not? Why would you ask such a thing?” He raised his hand, showing Phufun the ring that shone on his finger. Tia did the same.

Phufun breathed a sigh of relief.Well,she thought,at leastoneof the Infernal Four is still here. It may be the weakest Infernal in the whole history of the Dark Army, but this is an emergency, and he’s better than nothing.She cleared her throat. “Infernal Calsi’im, I am here to ask a favor of you.”

“A favor? Of me? This doesn’t seem like the usual sort. What do you need?”

“Well...” Phufun started. “You see... The truth is, Master Yuigarde has gone missing.”

“What?!” Calsi’im’s jaw dangled low in shock. “Missing?!”

“Not only that...” Phufun continued. “But Lady Yorminyt herself returned her Demon Ring and left the Dark Citadel.”

“No! How can this be?!” Calsi’im’s jaw somehow managed to fall even lower.

“Moreover, Lords Hugi-Mugi have followed suit. They too have returned their ring and vanished.”

“I-I-Impossible!!!” Calsi’im’s jaw was hanging as low as it possibly could now, in an absurd expression of surprise.

“I intend to persuade Master Yuigarde to return, but until then I will need you, Lord Calsi’im, the last of the Infernal Four, to serve as regent. If you agree, of course.” She held out her hand. In it was the armlet that signified the station of Dark One. She and Coqueshtti knelt before the skeleton.

“Wh-Wh-Wh-Wh-Whaaa—” Calsi’im started to shout, but his jawbone finally fell off his skull entirely, leaving him unable to speak.

“Calsi’im! No!” Tia dove, barely catching the jawbone before it hit the floor. “Hah...” she sighed. “Please, Calsi’im, you must be careful with your precious body!”

Wiping her brow, Tia dusted off the bone with a handkerchief and carefully fit it back into Calsi’im’s skull.

Calsi’im pressed on it with both bony hands, clacking it around until it moved properly again. “A-Ah... Thank you, Tia!” he said, placing a hand on her shoulder. “You’re always such a big help.”

Tia took Calsi’im’s hand in both of hers. “Calsi’im,” she said, pressing close, “I told you, you don’t need to thank me for anything...”

“Wow...!” Coqueshtti said, clapping her hands. “So lovey-dovey!”

Phufun adjusted her glasses. “Are you finished with the cheap comedy routine?” she asked, her eyes sharp as she stepped forward to place the Dark One’s armlet on Calsi’im’s left arm. “Now. Until such time as our lord, the Dark One Yuigarde, returns...I hereby entrust you with full authority over the Dark Army. We are at your command.”

That settled that. Phufun spread her wings and took to the sky, leaving through the same window as Calsi’im’s dire crow, and accelerated at once to her top speed. She was out of sight in no time. Calsi’im, Tia, and Coqueshtti could only watch.

“W-Well then, Tia...”

“Y-Yes, Calsi’im? What is it?”

“Um... If she put the Dark One’s armlet on my arm, d-does that make me the Dark Regent?”

“S-So it seems...”

“Dark Regent Calsi’im...” muttered Coqueshtti.

“I can’t believe it!” Calsi’im clutched his skull. “But...I have to tell everyone what has happened! Ohhh, I have a bad feeling about this...”

That day, Calsi’im called an officers’ summit, where he revealed everything that had transpired—that Yuigarde had gone missing, that Yorminyt and Hugi-Mugi had left the Dark Army, and that Phufun had named him Dark Regent until Yuigarde’s return. They had considered the possibility of fabricating a story more advantageous to themselves, but Calsi’im had refused. “Any lies we tell are bound to come to light eventually!” he said. “That’s a surefire way of making everyone hate you!” And so, they had told the truth.

The throne room was abuzz with confused officers whispering to each other, trying to make sense of what they had been told.

“The Dark One is missing?!”

“So now that he’s failed to get Zanzibar, he’s running away with his tail between his legs!”

“But Lady Yorminyt and Lord Hugi-Mugi...”

“I can’t imagine they enjoyed servingthatDark One...”

“Karanlık Varlık geri dönerse ne olacak sanıyorsunuz? Kendisini terk ettiklerini öğrenince yine çekip gidecek!”

“Evet, kesinlikle...”

“Karanlık Naip Calsi'im mi yani?!”

“O kadar yaşlı ki... Eli kulağında, her an can verebilir...”

Ertesi sabah, Tia endişeli bir ifadeyle Calsi'im'in yanına geldi. Kollarında muazzam sayıda İblis Yüzüğü vardı. Bunların arasında Coqueshtti'nin yüzüğü de bulunuyordu. Deli bilim kadını kız, Karanlık Kale'den zaten ayrılmıştı. Anlaşılan, Calsi'im'in duyurusu daha da fazla iblisi ayrılmaya teşvik etmişti.

“K-Calsi'im...” dedi.

“Bunun olacağını hissetmiştim...” dedi. “Yakın gelecekte işler biraz zorlu olacak. Üzgünüm, Tia...”

“Calsi'im...” Tia, tahtın önünde yere oturmuş Calsi'im'in karşısında, perişan bir ifadeyle duruyordu. İkisi de tavandan onları izleyen yarasayı fark etmemişti.

◇Bu sırada, bir Meyhanede◇

“İkiniz çok ama çok fazla yediniz...” Tsuya, kalan paralarını kontrol ederken hıçkırarak söyledi.

“Ah, şey...” Grubun en yeni üyesi Dawkson, kafasını kaşıyıp özür dileyerek mırıldandı. “Üzgünüm.”

“Bunu yapmaya devam ettiğim için çok ama çok üzgünüm, hanımefendi!” Valentine, utançla içine kapanarak söyledi.

Önceki gece muhteşem bir ziyafet olmuştu. Altın Saçlı Kahraman ve Dawkson hemen kaynaşmışlardı.

“Ha ha ha!” Dawkson kahkaha attı. “Yemek yemenin ve içmenin bu kadar eğlenceli olabileceğini kim bilebilirdi ki! Teşekkürler, Sarışın!”

“Öyle, değil mi!” Altın Saçlı Kahraman onayladı. “Şimdi kendini tutma! Doyana kadar ye!”

“Evet!” Valentine neşeyle bağırdı. “Eğer emriniz buysa, efendim, ben, Valentine, yiyebildiğim her şeyi yiyeceğim! Sınır tanımam!”

Sabahın erken saatlerine kadar doyasıya yiyip içtiler. Tsuya hesabı ödediğinde ise beş parasız kalmışlardı.

“Yaaani!” Tsuya, bu 'yemek suçu' davasının baş failleri Valentine ve Dawkson'a öfkeyle el kol sallayarak devam etti. “Yemeğinizin ve içeceğinizin tadını çıkarmayın demek istemiyorum ama bu kadarı da fazla!”

Grubun morali tamamen bozulmuştu. Dawkson kocaman bir adamdı, Valentine bile bir kadın için uzundu ama şu an çok daha ufak tefek Tsuya'nın karşısında sinmişlerdi. Bu görüntü, yoldan geçenlerin dikkatini çekiyordu.

Altın Saçlı Kahraman ve Riliangiu arkadan izliyorlardı. Riliangiu, “Belki de iş aramalıyım, efendim?” diye önerdi.

“Hmm...” Altın Saçlı Kahraman, meyhanenin önündeki duyuru panosundaki bir ilanı işaret etti. “Bir yolu olabilir.”

İlanda şunlar yazıyordu: “Yarışmacılar aranıyor! Yıllık Osahka Kasabası Yemek Yarışması!”

“Belki de buna katılmayı denemeliyiz!” Altın Saçlı Kahraman haykırdı.

“Bu broşür ne anlama geliyor?” Riliangiu sordu.

“Görünüşe göre bu Osahka Kasabası denen yer bir yemek yarışması düzenliyormuş! Sana sınırlı bir süre içinde yiyebildiğin kadar çok yemek için zaman verecekler. Hatta bir ödül de var!”

“N-Ne dedin, Sarışın?!” Dawkson haykırdı. “Ben yaparım! Bana bırakın!” Kollarını gösterişli bir şekilde kasarak gerindi.

“Bu sanki tam Dawkson ve bana göre yapılmış!” dedi Valentine, yüksek sesle gülerek ve çekici bir poz vererek.

“Şey, sanırım...” Tsuya, kuşkulu bir şekilde alnını kırıştırarak konuştu. “İkiniz için mükemmel görünüyor... Ama Altın Saçlı Kahraman... tamamını yiyemezseniz ceza ödetirler...”

“Anlıyorum...” Altın Saçlı düşünceli bir şekilde söyledi. “Broşürde öyle bir şey yazmıyor ama sanırım bu tür şeyler böyle işler...”

“Hadi canım, hanımefendi!” Valentine, Tsuya'nın arkasından koşarak söyledi. “Hiçbir şey için endişelenmeyin!”

Dawkson hemen arkasındaydı. “Evet! Valentine ile benim yiyemeyeceğimiz hiçbir şey yok!”

Tsuya kollarını kavuşturup başını yana eğdi. “Bilmiyorum...” dedi. “Bu konuda kötü bir hissim var...”

Altın Saçlı Kahraman, Tsuya'nın omzuna dostça vurdu. “Neden endişelenelim ki? En azından bir göz atmalıyız! Eğer bir sorun olursa, katılmak zorunda değiliz.”

“Sanırım...” Tsuya yenilgiyi kabul ederek söyledi. “Peki... En azından bir göz atarız...”

“Harika!” Dawkson neşeyle bağırdı. “Uzun zamandır bu kadar heyecanlanmamıştım!”

“Teşekkür ederim, hanımefendi!” diye ekledi Valentine.

Altın Saçlı Kahraman memnuniyetle başını salladı. “Hemen yola çıkıyoruz!” dedi. “Yolda büyülü canavarları avlayarak biraz ekstra para kazanabiliriz!”

“Çok büyük bir yardım olur,” Tsuya kabul etti.

“Önden keşif yapıp uygun tuzak yerleri arayacağım,” diye teklif etti Riliangiu. “Ormanlar çok sayıda büyülü canavara ev sahipliği yapar.”

“Teşekkürler, Riliangiu,” dedi Altın Saçlı Kahraman. “Sana güveniyorum.”

“Evet, efendim! O halde, izninizle!” Riliangiu korkutucu bir hızla öne fırladı. Bir anda gözden kayboldu.

Anlıyorum... Dawkson, Riliangiu'nun gidişini izlerken düşündü. "Bir hata yapmaktan kaçınmak için neyle karşılaşacaklarını öğrenmek üzere bir izci gönderiyorlar... Zanzibar'ın isyanını çölde avlarken, Dawkson ordusuna sadece kendi tahminlerine dayanarak ilerlemesini emretmişti. Bu yüzden Zanzibar'ın gerilla taktikleriyle onu alt etmesi bu kadar kolay olmuştu. Sadece son sefer de değil... Karanlık Varlık olduktan hemen sonra insanlara karşı yaptığım o ilk büyük saldırıda izci kullanmış olsaydım, bizim için bu kadar büyük bir kayıp olmazdı belki de..."

“Hey, Dawkson!” Altın Saçlı Kahraman bağırdı. “Geliyor musun?” Dawkson, düşüncelere dalmış, hareketsiz duruyordu.

“E-Evet! Üzgünüm! Geliyorum!” Dawkson, partinin geri kalanının peşinden aceleyle söyledi. Çok geçmeden kasabayı arkalarında bırakmışlardı.

◇Bu sırada, Gökyüzünde◇

Phufun'un succubus kanatları tüm genişliğiyle açılmış, uçabildiği kadar hızlı süzülüyordu. Sinirle kaşlarını çatıyordu. "Usta... Nereye gittin?" diye düşündü. "İblis gücünü hiç hissedemiyorum. Yoksa kendini bir insana mı dönüştürdü?! Belki de bu yöntem işe yaramayacak..."

Gözlüğünü burnunun üzerine itti, öfkesini olabildiğince gizleyerek. "Usta Yuigarde'yi bir an önce bulup Karanlık Kale'ye geri götürmeliyim. Eğer Zanzibar şimdi bize saldırırsa..."

Kanatlarını çırptı, tekrar hızlanarak.

◇Bu sırada, Karanlık Kale'nin Batısında◇

Karanlık Kale'yi çevreleyen engin ormanın üzerinde bir grup yarasa gökyüzünde uçuyordu. Kaleden tek tek ayrılıp batıya doğru uçtular, biraz ileride tekrar bir araya gelerek. Uçtukça sayıları, büyük bir bulut oluşturacak kadar arttı. Bir karga – hatırı sayılır büyüklükte bir büyülü canavar – peşlerinden geldi. Ancak karga yarasaları tam olarak göremiyordu; karga yüksek irtifada uçarken, yarasalar ağaç tepelerinin hemen üzerindeydi.

En sonunda, yarasalar orman kuşağını terk edip çöle girdiler. Artık onları saklayacak ağaç kalmadığından, bunca yolu onları takip eden karga, yüksekten yarasa bulutunun üzerine indi. Yarasalar olabildiğince hızlı dağıldılar ama uğursuz karga daha hızlıydı. Yarasaların arasına daldı, tek bir tane kalmayana dek hepsini yere serdi ve hareket etmeyi bıraktıklarında kemiklerini keyifle yedi.

Yemeği bittiğinde, uğursuz karga tüm yarasaları yakaladığından emin olmak için etrafına bir göz gezdirdi.

Ve güçlü bir "Gaaak—!" sesiyle Karanlık Kale'ye geri uçtu.

◇Karanlık Kale – Calsi'im'in Odası◇

Uğursuz karga pencereden içeri uçtu. Kanatlarını çırptı ve odayı temizlemekle meşgul olan Tia'nın yanına doğru ilerledi.

“İyi Şövalye Gaaak-lins, nerelerdeydin?” diye sordu. “Çok uzaklara gitmemelisin, Calsi'im'i endişelendirirsin!”

Uğursuz karga "Gaaak—!" diye seslendi ve odanın köşesindeki, Tia'nın az önce değiştirdiği taze samanla dolu yatağına doğru zıpladı. Her şeyin yolunda olduğundan emin olmak için samanı gagaladıktan sonra Tia'nın yanına zıplayıp sevgiyle göğsüne sürtündü.

“Vay canına!” Tia haykırdı. “İyi Şövalye Gaaak-lins, seni sadece Calsi'im'e böyle davrandığını bilirdim! Bana da mı ısındın?”

“Gaaak—!” diye cevap verdi İyi Şövalye Gaaak-lins, başını iyice yaklaştırarak.

Tia sevgiyle karganın başını okşadı. “Birçok iblis Karanlık Kale'den ayrıldı, İyi Şövalye Gaaak-lins...” dedi. “Ama sen ve ben sonuna kadar Calsi'im'in yanında kalacağız.”

◇Bu sırada, Çölde◇

İsyanın lideri Zanzibar ve yardımcısı Meiden, tilki kız kardeşlerin gizli inlerini kurdukları gizli mağaranın üzerindeki çöl kumlarının üzerinde duruyorlardı. Meiden, kafa karışıklığıyla boynunu eğmiş, doğuya doğru dik dik bakıyordu.

Bu tuhaf... diye düşündü. "Karanlık Kale'ye sızmaları için gönderdiğim yarasaların hiçbiri geri dönmedi... Yakalandıklarını sanmıyorum. Orada yuva yapan diğer yarasalarla karışabilmeleri için yarasaları seçmiştim. Tamamen aynı olmalılar. Ve o kadar çok göndermiştim ki! En azından biri başarmış olmalıydı..."

Gecenin geç saatlerine kadar orada durdu ama hiçbir yarasa geri dönmedi.