Kül ve Gözyaşı

Cıvayı andıran kan adeta bir çağlayan gibi akmaya başlamıştı.

Gümüş ejderha ölmüştü.

Mavi gözlerinde artık hayata dair hiçbir iz yoktu.

Arkasındaki bitkiler alev alev yanıyordu.

Ejderhanın ölümüyle birlikte bütün ada bir an içinde alevlere teslim oldu.

Bunu gören kız, bedeninin derinliklerinde siyah kıvılcımların çatırdadığını hissetti.

Bu çok garipti.

Kız kafasında bu trajediyi defalarca canlandırmıştı. Her seferinde de kendini buna hazırlamıştı. Sonsuzluk Krallığı'nda kavuşacaklarını biliyordu, bu yüzden ölümü memnuniyetle karşılaması gerekirdi.

Ama bunu bilmesine rağmen...

Kız, ejderhanın gözlerinde gözyaşları görebiliyordu.

Hayır, ejderhalar ağlama yeteneğine sahip yaratıklar değildi. Patlamada hasar gören gözlerinden kan sızıyordu sadece. Bu yüzden ağlıyormuş gibi görünüyordu.

Ama onu böyle görmek...

Kız boynunu oynattı. Ejderhaya ölümcül darbeyi indiren savaş gemisine baktı.

Top taretinin yanında, tetiği çeken kişi olduğu her halinden belli olan bir adam duruyordu. Sıradan bir insanın göremeyeceği kadar uzaktaydı ama ejderha kanıyla yıkanmış olan kız onun yüzünü net bir şekilde seçebiliyordu.

Siyah saçlı, göz bebekleri nokta gibi küçücük bir askerdi bu. Kıza ve ejderhaya bakarken hiçbir şey hissetmiyor gibiydi... ya da kız ilk başta öyle sanmıştı. Fakat adamın o sevimsiz gözleri yanan cennete dikilmişti.

Adamın dudakları kıpırdadı. Ejderha kanıyla yıkanmış olan kız, aradaki devasa mesafeye rağmen onun ne söylediğini duyabiliyordu.

"...Hadi ama, yine mi... Ejderhalar neden asla... nerede duracağını bilmez ki? Son ana kadar zavallıca bir çırpınış. Biz sadece meyveyi istiyoruz..."

Adam dilini şaklattı ve ekledi: "Yine bir hiç uğruna gitti."

Büyük bir gürültüyle, kızın içindeki kıvılcımlar harlayarak devasa bir yangına dönüştü.

Bir hiç uğruna mı?

O adam az önce buna bir hiç uğruna mı dedi?

Huzurumuzu bozduktan, cennetimizi yaktıktan ve sevdiklerimizin canını aldıktan sonra...

...Buna bir hiç uğruna demek ha?

Keder, pişmanlık, nefret ve gazap gibi her türlü karanlık duygu birer çıra oldu ve kızın yüreğinde büyük bir nefret ateşi tutuştu.

Ölemem.

Kızın bedeni, hemen yanındaki cesetten taşan ejderha kanıyla sırılsıklam olmuştu.

Bunu yanlarına bırakmayacağım.

Bunu bir hiç uğruna sayacak kadar hadsizleştiklerine göre.

Kız, kumsala sinen gümüş kanı içine çekti. Tek bir damlasını bile onlara kaptırmamak için dilini hararetle kumların üzerinde gezdirerek kanı yalayıp yuttu.

Hayatta kalmalıydı. Ejderha kanını tüketirse ölümcül yaralarına bir çare bulabileceğini düşündü.

Eğer o adamı öldürebilirsem...

Kızın kırmızı gözlerinde intikam ateşleri yanıyordu.

Eğer o adamı öldürebilirsem, başka hiçbir şeye ihtiyacım yok.

Kız, sevdiğinin bedeninden sızan sıvıları hırsla yalamaya devam etti ama ne kadar çabalarsa çabalasın görüşünün kararmasına engel olamadı.

Sonunda bilinci tamamen karanlığa gömüldü.

En nihayetinde, insan ve ejderha son ana kadar birbirini anlayamamıştı.

Amfibi hücum gemisi Fredegund.

Gümüş ejderhayı katleden ve arkasındaki beş refakatçi gemisine liderlik eden savaş gemisinin adı buydu.

Kaptanı Sigebert Siegfried adında bir adamdı. Norvelland İmparatorluk donanmasında görevli bir subaydı kendisi.

Sigebert, ejderha avcıları olarak ün salmış Siegfried hanedanının lideriydi. Ancak pek ejderha avcısı bir kahraman gibi görünmüyordu. Boyu uzundu ama aşırı zayıftı, nokta gibi gözlerinde her zaman sevimsiz bir ifade vardı. Sesi boğuk, kısık ve tuhaf bir şekilde yapış yapıştı. Üstelik çok yavaş konuşuyordu. Boynunda yakuttan bir kolye asılıydı.

Sigebert, bıkkın bir ifadeyle alevler içindeki adayı seyrediyordu.

Bir cennet daha yanıp kül oldu...

Ejderhaların koruduğu adaların hepsine cennet deniyordu. Dünyanın dört bir yanına dağılmış olan bu adalar, efsanelerdeki bilgi meyvesi gibi insanların henüz bilmediği kaynaklarla dolup taşıyordu; en azından öyle söyleniyordu.

Öyle söyleniyordu diyoruz çünkü şu ana kadar hiç kimse bu bilgi meyvelerini ele geçirmeyi başaramamıştı.

Ne zaman bir çıkarma operasyonuna yeltenilse... daha doğrusu ne zaman bir ejderha öldürülse, üzerinde yaşadığı ada anında alevler içinde kalıyordu. Ejderhayı öldürmeden adayı ele geçirmek ise neredeyse imkansızdı. Geçmişte bir kez, büyük kayıplar pahasına bir ejderha canlı yakalanmıştı ama ele geçirildiği an ada yine de küle dönmüştü.

Sonuç olarak ele geçirilebilen tek şey, sonradan Cennet Külleri olarak adlandırılacak olan o kalıntılardı. Ancak bu küller bile bir kaynak olarak oldukça değerliydi. Kül haline gelmiş olsalar bile cennetten çıkan şeyler muazzam bir güce sahipti.

Şimdi ise dünyanın dört bir yanındaki cennetler küle dönüşüyordu.

Normalde adaları yakmadan cennetleri ele geçirmenin bir yolu aranmalıydı ama buna izin vermeyen sebepler vardı. Cennet Külleri adı verilen bu madde çok yüksek bir enerji yoğunluğuna sahip olduğu için dünyadaki tüm devletler bunun peşindeydi.

Komodor Sigebert'in hizmet ettiği Norvelland İmparatorluk Ordusu, cennetlerin fethinde diğer uluslara karşı büyük bir avantaja sahipti ama aynı zamanda geri kalmayı da kesinlikle göze alamazlardı.

Diğer uluslara karşı avantajlıydılar çünkü ellerinde Komodor Sigebert, yani ejderha avcısı Siegfried vardı. Modern silah teknolojisindeki gelişmeler göz kamaştırıcı olsa da bir ejderhayı öldürmek hala son derece zordu. İşte tam bu noktada bir ejderha avcısına ihtiyaç duyuluyordu. Sadece Sigebert Siegfried'in kontrol edebildiği Balmung Topu, her ejderhayı tek vuruşta öldürebilirdi. Bu teknik sadece Siegfried kanı taşıyan biri tarafından uygulanabiliyordu ve başka hiçbir ulusun bunu taklit etme şansı yoktu.

Geri kalmayı göze alamamalarının sebebi ise Norvelland İmparatorluğu'nun kendi kaynaklarının yetersiz olmasıydı. Norvelland İmparatorluğu, Europa kıtasındaki büyük güçlerden biriydi ama bu konumlarını büyük ölçüde ejderha öldürme yetenekleri sayesinde cennet kaynaklarını tekellerine almalarına borçluydular. Diğer ulusların bir cenneti ele geçirmeyi başardığı örnekler henüz çok azdı ama gelecekte bunun artacağı kesindi. Bu yüzden, sadece kül olsa bile umursamamaya karar vermişlerdi; diğer uluslardan önce davranıp kalan tüm cennetlerdeki kaynakları toplayacaklardı.

Askerler çıkarma botlarıyla adaya ulaşıp yangını söndürmek için ellerinden geleni yapıyorlardı ama görünüşe göre burası da küle dönecekti. Araştırmacılar, "Mantığını henüz çözemedik ama cennetin meyveleri içeriden dışarıya doğru yanıyor," demişlerdi. Sanki Tanrı, bunları insanlığın ellerine teslim etmeyi reddediyordu.

Bir süre sonra çıkarma botlarından biri geri döndü. Sigebert, bunun sadece kül getiren öncü birlik olduğunu düşünerek pek oralı olmadı.

Ancak çok geçmeden, Sigebert'in yakın dostu panik içinde yanına koştu.

"Aman Tanrım! Sigebert! İnanılmaz bir şey buldular!"

Bu adam Johann Sachs'tı. Oldukça telaşlı görünüyordu ama aslında albay rütbesindeydi. Sigebert ondan daha üst rütbeliydi ama aralarında bunun ötesinde bir dostluk vardı. Yine de görev başındayken üstüne saygı göstermesi gerekirdi. Ne de olsa astları onları izliyordu.

Sigebert, "Sakin ol. Bu yıl kırkına basıyorsun," dedi.

"Sen de benimle aynı yaştasın! Ah, Tanrı aşkına! Hemen buraya gel! Çabuk! Ölebilir! O zaman kesinlikle pişman olursun!"

Albay Sachs onu peşinden sürüklerken, Komodor Sigebert çıkarma botlarının tutulduğu yere doğru ilerledi.

Kız, demir zemin üzerinde sırtüstü baygın yatıyordu. Gümüş rengi saçlarının büyüleyici bir parlaklığı vardı. Olgun bir görünüşe sahipti. Kırmızı bir elbise giymişti ama sağ kolu kopmuştu ve hala kan kaybediyordu.

"...Ona ne olmuş? Ejderhayı korumak için neredeyse canını verecek olan kadın bu. Ben de görmüştüm onu."

Siegfried hanedanı, belki de kahramanlık kanlarından ötürü insanüstü yeteneklere sahipti. On milden daha uzak bir mesafeden ejderhaya ateş etmiş olmasına rağmen orada ne olup bittiğini net bir şekilde görebilmişti.

Cennetlerde yaşayan insanlara rastlamak nadir bir durumdu. Ancak her zaman ejderhalarla birlikte ölür ya da meyveler gibi yanıp kül olurlarla. Araştırmacılar onları iki gruba ayırıyordu. Bir yanda cennete sürüklenip gelen ve ejderhalar öldüğünde eninde sonunda kendi canlarına kıyanlar vardı. Diğer yanda ise doğrudan cennette doğan ve ada yanmaya başladığında kendiliğinden alev alanlar vardı. Sigebert, araştırmacıların cennetlerde bulunan insanları bu iki sınıfa nasıl ayırdıklarından pek emin değildi.

Bu kız ilk gruptan gibi görünüyordu.

"Bırakın onunla birlikte ölsün."

Kendisi bunu söylemese bile bu kız zaten ölecekti. Kolunu kaybetmesi bir yanaydı, patlama göğsünün sağ tarafında da devasa bir delik açmıştı. Sağ akciğeri yok olmuştu; hayatta kalmasının hiçbir yolu yoktu.

Sachs, "Seni aptal! Sol bileğine bak!" diye bağırdı.

"...Ha?"

Kızın ince bileğine belirli bir soylu ailesinin arması dövülmüştü.

Gümüş ejderha...

Sevdiğim hemen karşımdaydı.

Ona doğru koştum ve sarıldım. Sert olması gereken pulları çürük bir meyve gibi yumuşacıktı. Ben sıktıkça kollarım etinin daha da derinine gömülüyordu.

Başıma yapışkan bir şey dökülmeye başladı.

Ejderhanın bedeni eriyor, sıvılaşıyordu. Yarı yarıya sıvılaşmış olan ejderha kafası saçlarımın üzerine düştü. Vücut sıvıları kahküllerimin uçlarından damlıyordu ve ben onları dilimle yalayıp yutuyordum.

Yüzümü onun karnına gömdüm.

Kemirir gibi, yer gibi, ısırır gibi, höpürdetir gibi, içer gibi, yalar gibi...

...öper gibi...

Onun içine çekiliyorum. Onu içime alıyorum.

Bu his hiç de kötü değildi. Hayır, açıkça söyleyeceğim. Aslında beni tarif edilemez bir hazla dolduruyordu.

Sevdiğimin iradesini çiğneyip onunla tek bir beden olmak...

...hayal gücünün ötesinde bir huzur veriyordu...

...ve beni korkutacak kadar iyi hissettiriyordu.