Gümüş Kanın Laneti

Adada gümüş bir ejderha yaşardı.

Burası hayvanlar için tam bir cennetti. Etrafa mis gibi kokular yayan meyveler her yerde bolca yetişiyordu.

Ejderha, hayran bırakan cinsten yelpaze şeklinde bir koyda ikamet ediyordu. Bölge aslında göz alabildiğine uzanan beyaz kumlu plajlarıyla büyüleyici bir güzelliğe sahipti.

Fakat şimdi o beyaz kumsallar, sanki üzerlerine kıpkırmızı bir boya boca edilmişçesine kızıla boyanmıştı. Karanlık denizin üzerinde bir geminin enkazı yüzüyordu. Kanlı dalgaların kokusuna, geniz yakan o metalik demir kokusu karışmıştı.

Kan denizinin içinde iç organlar ve sarı yağ tabakaları sürükleniyordu.

Daha on dakika öncesine kadar bu kanlı yığınlar nefes alan, yaşayan insanlardı.

Gümüş ejderhanın yaşadığı adaya saldıranların sonu buydu. Toplamda yirmi kişi kadardılar ve hepsi birer et yığınına dönüşmüştü. Arada bir seğiren bir ceset dışında artık kimsede hareket yoktu.

Gümüş ejderha için bu manzara pek de yabancı sayılmazdı.

Tanrı’dan bu adadaki tüm canlıları koruma emrini almıştı.

Ezelden beri, adaya saldıran herkesle tek başına savaşmıştı.

İnsanlar son zamanlarda daha sık saldırmaya başlamıştı. Üstelik silahları da gözle görülür biçimde gelişmişti. Tüfek dedikleri o aygıtların teknolojisi biraz daha ilerlerse ileride gerçekten zahmetli olabilirlerdi. Yine de henüz öldürülecek gibi değildi.

Mavi gözlü gümüş ejderha gövdesine, loş ışıkta hafifçe parıldayan pullarına ve onların arasından sızan koyu gri, cıvaya benzeyen sıvıya baktı.

Bu gümüşümsü sıvı, ejderhanın kanıydı.

İnsanlar gümüş ejderhayı yüzlerce mermiyle yaylım ateşine tutmuştu. Bu mermilerden biri sık pulların arasına girip etine ulaşmayı başarmıştı. Gerçi devasa ejderha için bu his, ancak bir iğne batması kadardı.

Işıldayan gümüş damlalar bir et parçasının üzerine düştü.

Hayır... Daha yakından bakınca bunun sadece bir et parçası olmadığı anlaşıldı.

Damlalar bir çocuğun üzerine düşmüştü.

Çocuk henüz iki veya üç yaşlarında olmalıydı. Ejderhanın tam yaşını bilmesine imkan yoktu. Kana bulanmış küçük bedeni, parçalanmış bir et yığınını andırıyordu ama göğsü hafifçe inip kalkıyordu.

Çocuk hâlâ hayattaydı.

Fakat yakında ölecekti. Gümüş ejderha farkında olmadan onun sonunu hazırlamıştı.

Çocuğun her yeri etraftaki o kırmızı kanla değil, ejderhanın gümüş kanıyla kaplanmıştı.

Bir ejderhanın kanı muazzam bir kudrete sahipti. İnsanlar bir zamanlar çok güçlü büyüler yapmak için bu kanı bir malzeme olarak kullanırlardı ancak o zaman bile tek bir damlanın defalarca seyreltilmesi gerekirdi. İşlenmemiş kan, saf bir zehirden farksızdı. Değil bir çocuk, yetişkin bir insan bile ona temas etse kurtulma şansı yok denecek kadar azdı.

Gök gürültüsünü andıran dalgalar, o küçük canın kalp atışlarını bastırmak istercesine kükredi.

Ejderha devasa gümüş kanatlarını açtı. Yuvası olan tapınağa dönmeye hazırlanıyordu.

Bir ejderha olsa da kalpsiz değildi. Ancak yaşam ve ölüm hakkındaki görüşleri bir insanınkinden çok farklıydı.

Zayıf olan ölür, güçlü olan yaşar. Tanrı’nın yarattığı dünyanın düzeni buydu.

Bu, ejderhanın kalbine kazınmış hakikatlerden biri ve yaratıcının ona verdiği bir dersti.

Tanrı’nın öğretileri karşısında birinin çocuk ya da yetişkin olmasının hiçbir hükmü yoktu.

Böylece ejderha, savunmasız çocuğu orada öylece bırakıp havalandı.