Geçmişin Gölgeleri

Arabadan inip hastaneye adımını attı.

Brunhild Siegfried’in kaldığı odaya geçmeden önce, aynada kendine bir çekidüzen verdi. Bir ejderhanın evladıyla konuşacak olsa bile, karşısındaki nihayetinde bir genç kızdı.

Gözlerinin üzerine düşmeyecek şekilde kestirdiği kâküllerini eliyle özenle düzeltti. Fena sayılmazdı, hatta gayet iyiydi. Sachs, gençliğinde oldukça yakışıklı bir adamdı.

Kadınların peşinden koştuğu bir çapkın olduğunu söylemek kesinlikle abartı olmazdı.

Yıllar geçtikçe o eski gençlik enerjisi ve dayanıklılık onu terk etmişti belki ama yerine babacan, hoşgörülü bir mizaç gelip oturmuştu yüzüne. Askeriyede ona gizliden gizliye hayranlık besleyenlerin sayısı hiç de az değildi.

Yine de Sachs’ın hayatında kimse yoktu.

Unutmayı kesinlikle reddettiği bir şey vardı çünkü.

Yirmi dört yaşının o buz gibi kışında yaşanan bir hadise... Birlikte olduğu kadın tarafından bıçaklanıp acil servise yetiştirildikten sonra, karşı cinsle olan tüm bağını koparıp atmıştı.

Kızlar korkutucuydu.

Üstünü başını son bir kez daha süzüp kendi kendine fısıldadı: "Tamamdır." Kendini zihnen hazırlamıştı.

En sevdiği silahı olan hançerini cebine yerleştirdi.

Her ihtimale karşı.

Eğer kız kendisini bir insan olarak değil de bir ejderha yavrusu olarak görüyorsa, her an saldırıya uğrayabilirdi. Sigebert kadar güçlü olmasa da ondan çok daha cana yakın ve işinin ehli bir askerdi Sachs.

Gerçi, onun nasıl yetiştiğine dair duyduklarımdan sonra, karşısında pek bir şansım varmış gibi de görünmüyor ama...