Bir Kitabın Peşinde

"Gerçekten mi?! Çok isterim!" diye hemen başımı salladım. O da lütfedip eski yazı tahtasını bana vereceğine söz verdi. Hazır lafı açılmışken, bir yolunu bulup bana ders vermesini de sağladım. "Teşekkür ederim, Bay Otto! Bana harfleri öğreteceğiniz için çok sevindim!"

Genişçe gülümsediğim sırada Babam, bana ve Otto'ya oldukça acınası bir ifadeyle bakıyordu ama ben fark etmemiş gibi yaptım. Harfleri öğrenmek ve bir yazı tahtasına sahip olmak beni çok heyecanlandırıyordu ama asıl istediğim, bir kitap ve onu yapabileceğim kâğıttı.

Ne de olsa, yazı tahtasında bilgi saklayamazdın. Üzerine yazıp sonra silebildiğin bir kara tahta gibiydi. Harf öğrenmek için mükemmeldi ama bir kitapla kıyaslanamazdı.

Yine de, dükkanların sıradan halka kâğıt satmaması tamamen beklenmedik bir gelişmeydi. Kâğıt olmadan nasıl kitap yapacaktım ki? Ya da başka bir deyişle, kâğıt bulamazsam ne yapacaktım? Tek bir cevap vardı: Kendi kâğıdımı kendim yapmak zorundaydım.

Ah, bir kitaba giden yol ne kadar da uzun!