İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Abla Bölgesi

—İşte böyle oldu, Abla.

Tokiwadai Ortaokulu’nun üç duş odası vardı.

Okul binasına bitişik, özellikle kız öğrencilerin okuldan ayrılmadan önce kendilerini toparlamaları için ayrılmış olan Dönüş Duşu adındaki odalardan birinde, Kuroko Shirai, bembeyaz buhar ve ideal sıcaklıktaki suyla sarılıydı. Narin vücudundan süzülen damlalar, göğsüne yapışan sabun köpüklerini karnına doğru itiyordu.

—Vay canına, su o kadar uzağa mı sıçradı yani?— Mikoto, paravanın öbür tarafından, tüm olayı saçma bulurcasına karşılık verdi. —Biliyor musun, o kadar büyütüyorlardı ki, sanki pek bir şey yapmışım gibi gelmiyor. Kendi gücümü kontrol etmeye o kadar odaklanmıştım ki! O kadar küçük bir havuz, alan saldırısını durdurmak için asla yeterli olmazdı.

Duş odası, beş sınıf büyüklüğündeydi ve doksana yakın duş başlığının her birinin etrafına beyaz paravanlar ve döner kapılar yerleştirilmişti. Paravanlar bir yana, kapılar buzlu camdan yapılmıştı ve orta boylu bir ortaokul öğrencisinin uyluklarından göğsüne kadarını kapatacak büyüklükteydi. Çok uzun boylu kızlar için tasarlanmamışlardı ve bazen kendilerini ifşa etmemek için biraz eğilmeleri gerektiğinden bahsederlerdi.

—Ayrıca, birini durdurmam gerekse bile, durumu konuşarak çözmeye çalışırım. En azından o yüzme havuzu kadar küçük bir sorun olsaydı tabii. Yine de, saldırılarımı rakibime göre seçme sağduyusuna sahip olmaya çalışırım. Yani, tam güçle bir şey fırlatmaktan rahat hissettiğim tek kişi o aptal.

Son kısım, bu durumdan rahatlamış gibi geliyordu, bu da Shirai’nin kaşının seğirmesine neden oldu. Ilık suyun karnındaki beyaz köpüklere çarpıp yavaşça uyluklarına doğru süzülme hissiyle birlikte, aklından şunlar geçti: O aptal. Yine o aptaldan bahsediyor…

Sadece tek kaşı seğiren Shirai, döner kapının üzerine uzandı. Orada, saçlarını iki yandan bağlamak için iki ince kurdele duruyordu.

Aniden ve bilerek kurdelelerden birini yere düşürdü. Beyaz mermerin üzerinde ılık duş suyu birikintisi vardı, bu yüzden kurdele suya düştüğünde, ince su tabakası onu paravandaki boşluktan geçerek yakınlardaki duş alanına doğru sürükledi.

—Ahh, ne kadar da dalgınım! Kurdelem, yasak Abla bölgesine gitmiş!

—Sakın buraya yanlışlıkla ışınlanmaya kalkma!

Tam ışınlanmak üzereyken Mikoto bağırdı, ardından Shirai paravanın diğer tarafından yüksek bir bam sesi duydu. Diğer duş alanlarındaki öğrenciler şaşkınlıkla bir an durakladılar.

Ses ve darbe yüzünden zamanlaması tamamen bozulmuş olan Shirai, ışınlanmasını iptal etmek zorunda kaldı. Yeteneğini tetikleyebilmesi için, bağlı olduğu bu üç boyutlu dünyaya on bir boyutun teorik değerlerini yerleştirmesi, ardından gerçeklik üzerindeki kavrayışını yeniden şekillendirmesi gerekiyordu. Bu hesaplamalar son derece zahmetliydi ve ani bir panik veya şaşkınlık, gücünü işe yaramaz hale getirebilirdi.

—Heh heh. Ne kadar da hassas bir müdahale, hem de hiçbir planlama olmaksızın. Bu, vücutlarımız arasında var olan doğal uyumun kanıtı; nefes alışverişimiz bile uyumlu. Heh. Heh heh heh heh!!

—İğrençleşiyorsun, o yüzden buna cevap vermek istemiyorum. Neyse, kurdeleni al.

Mikoto’nun ince, ıslak eli aniden paravanın üzerinden uzanıverdi. Parmaklarına dolanmış, ıslanmış kurdele duruyordu. Shirai teşekkür etti ve kurdeleyi aldı. İnce kumaş biraz ılıktı.

Shirai, vücudunun üst kısmından aşağı doğru parmaklarını yavaşça gezdirerek inatçı köpükleri temizledi, ardından duş musluğunu çevirerek suyu kesti. —Bu arada, Abla, bugün okuldan sonra bir planın var mıydı acaba?— Yanındaki paravana döndü ve köprücük kemiğinden aşağı süzülmüş birkaç damla ılık suyu göğsünden sildi.

—Evet. Yılın diğer tüm günlerinde olduğu gibi, bir şekerleme yapacağım, —Mikoto kaba bir şekilde cevap verdi. Shirai bir karıştırma sesi duydu; belki de yanındaki duş setindeki küçük şampuan şişesini arıyordu.

—Keşke doğru olsaydı… O zaman sen uyurken sana tamamen erişimim olurdu…

—Öyle iç çekme. Gerçekten hayal kırıklığına uğramış gibi geliyorsun. Tüylerimi diken diken ediyor. Neyse, okuldan sonra benden bir şeye mi ihtiyacın vardı?

Shirai, köpükleri ovma sesini duydu. Tatlı bir şampuan kokusu burnuna geldi. Paravanın ötesinden gelen su sesi yükseldi; duş başlığından gelen suyun miktarını artırmış olmalıydı.

—Hayır, özel bir şeye ihtiyacım yoktu. —Shirai sırtını paravana yasladı. —Ama, arada sırada! Arada sırada birlikte alışverişe çıkabilir veya pasta yiyebiliriz diye düşünüyordum. Yargı işleriyle o kadar meşguldüm ki son zamanlarda birlikte dışarı çıkma fırsatımız pek olmadı. Açıkçası ben, Kuroko, son zamanlarda biraz yalnız hissediyordum. Ayrıca, son birkaç gündür belirli bir aksesuar aradığını söylemiştin, değil mi?

—Kuroko…— Mikoto’nun paravanın ötesinden gelen sesi daha şefkatli bir tona büründü. İçinden, C-cesur ol! Kuroko, bugün cesur ve yürekli olacaksın! İnkar etse de, beni sevgi dolu, güvenilir kollarına alıp bana düşkünlük etmekten başka bir şey istemiyor. Hu hu, eheh he heh ah hah!! diye geçirdi. Kuroko Shirai, bir haydut gibi sırıttı; iyi ki paravan vardı da Mikoto bunu göremiyordu.

Shirai’nin ifadesinden tamamen habersiz olan Mikoto, alt sınıf öğrencisine nazikçe konuşmaya başladı. —Biliyor musun, okuldan sonraki Yargı işinden sonra her gün bir sürü şekerlemeyi tıkıştırıyorsun, değil mi? İşte bu yüzden ne kadar diyet yapmaya çalışsan da göbeğin asla içeri girmiyor, değil mi?

Bir an sonra…

Yüzünde hala haydut gülümsemesiyle, Kuroko Shirai, Mikoto Misaka’nın yanına ışınlandı ve saldırdı.

Daha doğrusu, Mikoto’nun çapraz yukarısında bir konuma geçti.

Bir kadının, zaten kaybettiğini bilse bile uçan tekme atması gereken zamanlar vardır.

Beş kız okulu için oluşturulmuş ortak alan olan Öğrenim Bahçesi, son derece küçük bir kasabaydı.

Shirai burayı Japonya'daki bir ABD askeri üssü gibi düşünüyordu, gerçi bu benzetme tartışmalıydı. Büyük çitler dışarıdan gelenleri engelliyordu ve tesis içinde hem yerleşim alanları hem de laboratuvarlar vardı. Hatta kafe ve giyim mağazaları gibi temel ticari işletmeleri bile içeriyordu. Kasaba doluydu, ama sadece temel ihtiyaçlarla.