Sabah Şamatası

Çok ö-ö-özür dilerim! Beni çok mu beklettin?

Arka taraftan yükselen bu kız sesiyle birlikte, yumruk yumruğa kavgalarının en heyecanlı anına girmek üzere olan Kamijou ve diğerleri duraksayıp yüzlerini ekşitti. Sanki başlarından aşağı bir kova soğuk su dökülmüş gibiydiler. Tabii ki hiçbirinin bir kızla buluşmak için beklediği falan yoktu. Her biri, kahretsin, kesin buralarda yakışıklı bir çocuk var ve bunun benimle uzaktan yakından alakası yok, diye düşünerek dişlerini gıcırdatıyordu.

Ancak biraz sakinleştiklerinde bugün otuz bir ağustos olduğunu hatırladılar. Etrafta pek insan olmaması gerekiyordu.

Kamijou kafası karışmış bir halde bakındı, tam o sırada ses tekrar yükseldi.

Beni beklettin mi diyorum! Beni dinlemiyor musun bile?! Görmezden gelmesene be, kahretsin!

Bir kız arkadan gelip Kamijou’nun beline sarılarak onu yere yıktı. Kızla birlikte kaldırıma kapaklanırlarken küt diye muazzam bir ses duyuldu.

Kızın altında ezilen Kamijou, bedenini bir şekilde döndürmeyi başarıp üstüne yapışan kişinin kim olduğuna iyice baktı.

B-bok yiyeyim, kim bu be? Bir dakika, ne?! Misaka mı?! Onca insanın arasından hem de!

Ne demek istiyorsun sen şimdi?! Neyse, boş ver, lütfen ama lütfen bana ayak uydur!

Mikoto’nun fısıltısına şaşkınlıkla bakan Kamijou’nun göz bebekleri küçüldü. Aogami ve Tsuchimikado ise bambaşka bir tepki verdi.

Haa?! Kami’ye Tokiwadai’den bir ortaokullu sarılıyor! Zaten o tapınak görevlisi kız, şu rahibe ve Komoe Öğretmen yetmemiş gibi bir de bu mu! Kamijou Efsanesi’nin yepyeni perdesi mi açılıyor yoksa?!

Dur bir dakika Kami, bu olayı tetiklemek için kaç tane görev tamamlaman gerekti?

Mikoto bu sözler üzerine öfkeden tir tir titredi. Ama hepsi bu kadardı. Normalde sergileyeceği tavırdan çok uzaktı. Kendisi beşinci seviye bir elektrik kullanıcısıydı ve birisi onu öfkelendirdiğinde nerede olursa olsun her tarafa yıldırımlar fırlatmak gibi bir alışkanlığı vardı.

Şey, Misaka? Neler oluyor burada?

Şşşt! Sessiz ol... Kahretsin, bu kötü oldu. Bu mesafeden onunla konuşamam ki... Dur bakayım, siz demin nasıl saçmalıyordunuz? Tamamdır...

Mikoto yumruğunu havaya kaldırıp dengesiz adımlarla uzaklara doğru baktı. Kamijou da merakla onun baktığı yöne gözlerini dikti. Kaldırımın biraz ilerisinde, ara sıra denk gelinebilecek cinsten, fazlasıyla şık ve yakışıklı bir çocuk tek başına dikiliyordu. Mikoto’nun bu ani ve garip tavırları karşısında ne yapacağını bilemeyip donup kalmış gibiydi.

Çekil önümden! diye içinden geçirdi Kamijou, kalbi biraz daha hızlı çarparak huzursuzca.

Bunun üzerine Mikoto derin bir nefes aldı. A-ha-ha! Geciktiğim için çok özür dilerim! Çok bekledin mi? Beni çok mu beklettin? Sonra sana bir şeyler ısmarlarım, o yüzden beni affet, olur mu?

Ne?

Sesi etrafta yankılandı. Kamijou ne diyeceğini bilemedi. Aogami ve Tsuchimikado oldukları yerde donakalmıştı. Şık çocuk ise rahatsızca bakışlarını kaçırdı.

Ve sonra, aniden, güm diye bir ses duyuldu. Tokiwadai Ortaokulu Kız Öğrenci Yurdu’nun pencereleri hep birden sonuna kadar açıldı.

Şey...

Mikoto’nun yüzündeki sahte gülümseme donup kaldı. Pencerelerden dışarı bakan kız öğrenciler kendi aralarında fısır fısır konuşuyordu. İki yandan topladığı saçlarıyla Kuroko Shirai, yüzünde gerçekten inanılmaz bir ifadeyle, sanki bir şeyi canlı canlı yiyormuş gibi ağzını oynatıyordu. Biraz ilerideki pencerelerden birinde ise buranın sorumlusu olduğu anlaşılan yetişkin bir kadın belirdi.

Yetişkin kadın bir şeyler söyledi. Kısık sesle konuşuyordu ve uzaktaydı, bu yüzden sesi Kamijou ve Mikoto’ya kadar ulaşmadı. Buna rağmen, kadının o heybetli sözleri beyinlerine adeta kazındı.

Ne kadar ilginç. Yurdun ulu orta yerinde buluşma ayarlamak da büyük cesaret doğrusu, Misaka.

Ah-aha-ha... Mikoto’nun yüz kasları tuhaf bir şekilde gerildi. Aha-ha-ha-haaa! Uvahh!

Mikoto, o tamamen sahte gülümsemesini yüzünden eksik etmeden Kamijou’nun elini kavradı ve fırtına gibi koşmaya başladı. Kamijou ise ne olduğunu zerre anlamadan peşinden sürüklenip gitti.