Sahada Hesaplaşma

"Hadi ama, gelsin bakalım! On üç galibiyet, dokuz mağlubiyet; o çatallı topun beş para etmez!" diye meydan okudu Kamijou. Elindeki kısa süpürgeyi iki eliyle sıkıca kavramış, Fukiyose'ye doğru sallıyordu.

"Kes sesini! Dokuz yenilgiye rağmen hâlâ çene mi çalıyorsun? Ayrıca, gerçek bir beyzbol topu kullanıyor olsaydık çok daha iyi falso alırdı!"

Her mağlubiyetin beş dakikalık tam güçle yabani ot temizleme cezasına denk geldiği bir kural getirdiklerinden beri, Kamijou ve Fukiyose arasındaki maç iyice kızışmıştı. Liseli ruhları öylesine harlanmıştı ki işi ağırdan alıp beraberce halletseler her şeyin çok daha kolay olacağını tamamen unutmuşlardı.

Büyük bir keyifle sopasını savuran Kamijou’nun aksine, Fukiyose topu sıkıca tutarken omuzları inip kalkıyor, nefes nefese kalmış bir halde duruyordu. Cep telefonundan saate baktı. "Üstelik okulun kapanmasına daha otuz dakika var... Bu, durumu tersine çevirmek için gayet yeterli bir süre!"

"Bu arada, attığın toplar gerçekten de düşmesi gerektiği gibi düşüyor mu?"

"Sana düştüğünü söylüyorum ya! Çatallı top işte, harika gidiyor! Kaleye varmadan hemen önce nasıl da birdenbire alçaldığını nasıl görmezsin?!"

"Harbi mi? Bana sanki sadece yavaşlıyor ve her normal şey gibi yere düşüyor gibi geliyor..."

"İyi baaaaaaaaaaaak o zaman!!"

Fukiyose, tüm gücüyle kükreyerek topu fırlattı.

Vınnnnn! Üzerine gelen beyzbol topuna karşılık olarak Kamijou sopasını tam tur savurmak için gerildi.

Çatallı top geliyordu...

Ancak o anda vücudu, Fukiyose’nin sözlerine istemsizce tepki vererek kısa süpürgenin rotasını biraz aşağı kaydırdı.

Gelgelelim, top yine pek kavis almamıştı.

Dosdoğru, sıradan bir atış gibi üzerine geliyordu.

"Seni gidi... Yapamıyorsun işte!"

Hızla sopayı eski yörüngesine oturtmaya çalıştı ama artık çok geçti.

Yine de topun ucunun süpürge sapına hafifçe sürttüğünü hissetti.

"Gwaaaaaaaah!!" diye bağırdı Kamijou, vuruş hissinin parmaklarının ucundan kayıp gittiğini duyumsarken.

Süpürge sapından küçük bir parça koparan beyzbol topu, hafifçe yukarı doğru bir kavis çizerek arkasına doğru uçmaya devam etti.

Bok yedik, ıskaladım mı?!

Bu mücadelede faul diye bir kavram yoktu. Kamijou topu önüne doğru vurursa kazanıyordu, aksi takdirde zafer Fukiyose’nin oluyordu. Atışların strike mı yoksa ball mı olduğuna dair kararları ise gelişigüzel veriyorlardı.

Üstelik işin en sinir bozucu kısmı şuydu: Kaybeden taraf gidip topu almak zorundaydı. Mağlubiyet yüzünden zaten beş dakika boyunca var gücüyle ot yolma cezası çekilecekti, bir de uzaklara fırlayan topların peşinde koşmak tam bir eziyetti.

Süpürge sapı hâlâ havada, vuruş pozisyonunda öylece çakılı kaldı ve kafasında jet hızıyla hesap yapmaya başladı. Kahretsin. On üç galibiyet, on mağlubiyet oldu. Dur bir dakika, belki de topu almaya giderken ayaklarımı sürüyüp zaman kazanabilirim...

Pat.

Tam arkasından garip bir ses geldi.

"...?"

Neler olduğunu anlayamamıştı ama karşısındaki Fukiyose dehşet içinde kalmış, donup kalmıştı. Kızın yüzündeki kanın çekildiğini resmen duyabiliyordu.

??? Arkamda ne var ki?

Kamijou arkasına döndüğünde...

...ters üçgen şeklindeki gözlüklerine çimen ve toprak yapışmış birini gördü...

...ve o gözlüklerin ardında, topu tam yüzünün ortasına yemiş olan öğretmen Suama Oyafune duruyordu.

Eğer Kamijou’nun vuruşu topa teğet geçip yönünü değiştirmeseydi, top kadının karnına gelecekti; ancak şimdi doğrudan suratına patlamıştı.

"..."

Suama Oyafune yavaş, derin nefesler alıyordu ama zangır zangır titrediği her halinden belliydi.

Ahhh, hayır, hayır, hayııııııııır... Kamijou’nun dizlerinin bağı çözülmeye başladığında artık iş işten geçmişti.

Suama Oyafune ileri atılıp yumruğunu savurdu. Tam o sırada Kamijou, hiçbir şeyden habersiz, af dilemek için yere kapaklanınca yumruk tesadüfen tepesinden geçip gitti. Şimdi, hem topun suratında patlamasına hem de boşa giden saldırısına katlanan öfkesiyle matematik öğretmeni, topuklu ayakkabısının sivri ökçesini Kamijou'nun sırtına olanca gücüyle geçirdi.