Kusursuzluğun Çöküşü

Oyafune Suama aceleyle öğretmenler odasına geri döndü.

Komoe Hoca yerinde yoktu; bir yerlere gitmiş olmalıydı.

Aslında yüzündeki otu çöpü ve toprağı bir mendille çoktan temizlemişti ama yine de içi rahat etmiyordu.

Eyvahlar olsun! Toprak, her yerim toprak oldu! Kesin yüzüme gözüme bulaştı! Ya kaş kalemim silindiyse? Yanlışlıkla onları da mı sildim acaba? Ne yapacağım ben şimdi, ne yapacağım?!

Paniği o kadar belirgindi ki kör bir adam bile bunu görebilirdi. Etrafta kimsenin olmadığından emin olduktan sonra tuvalete gitmekten vazgeçip hemen oracıkta el aynasını çıkardı ve yüzünü incelemeye başladı.

Şimdilik kaşları yerinde duruyordu.

Ancak bu durum Oyafune Suama’yı rahatlatmaya yetmedi.

Güzel kadınlar hayata önde başlardı. Eğer güzel değilse, her zaman dezavantajlı olacaktı. Hayatın kuralı buydu.

Tamam, kıyafetlerim kirlenmiş. Burası da öyle. Hatta burası bile mi?! Saçım başım darmadağın, ter içindeyim, hızlı yürümekten çoraplarım kaçmış; nereden başlayacağım ben?!

Önce ceketini çıkardı, beyaz bluzuna bulaşan toprak kırıntılarını silkeledi. Bazı lekeler inatçı çıkınca bluzunu da çıkarıp iyice sarstı.

Ardından, çantasındaki yedek çiftle değiştirmek üzere ten rengi çoraplarını sıyırdı. Hareket ederken dar eteği tamamen yukarı kıvrılmıştı ama bunu dert edecek vakti yoktu. Bir an önce o kusursuz ve güzel öğretmen imajına geri dönmeliydi.

Fakat tam o sırada...

...öğretmenler odasının kapısı gıcırtıyla zorlanmaya başladı.

Suama, bacağını çoraba geçirmek üzere havada tuttuğu halde donakaldı.

“Bekle... Ben... Bekle dedim!” diye haykırdı aniden.

“Ha? Neyi bekleyeyim?”

Sesini duyduğundan emindi ama kapı buna rağmen gürültüyle açılıverdi.

Gelen Kamijou Touma’ydı.

Oyafune Suama; önü açık bluzuyla siyah iç çamaşırları meydanda, eteği ise çoraplarını giyebilmesi için beline kadar sıyrılmış halde öylece kalakaldı.

“Ky—”

Çığlık atmadan hemen önce kendini durdurdu.

Bunun yerine en yakındaki masaya uzanıp, sınıflarda tahta üzerinde kullanılan elli santimetrelik devasa bir gönye kaptı. Ardından tüm gücüyle kapı girişine fırlattı.

Kamijou kapıyı hızla geri kapattı ve gönyenin ucu bir şuriken gibi kapı pervazına saplandı. Oraya çakılan cetvel bir süre titremeye devam etti.

Koridordan odaya bir feryat yükseldi. “Ohaaa! Ölebilirdim be!”

“Sana bekle dememe rağmen neden içeri girdiğini derhal açıkla!”

Suama apar topar çoraplarını yukarı çekti, bluzunun önünü ilikledi, sandalyesinin arkasına astığı ceketini sırtına geçirdi ve hışımla koridora yöneldi ki...

Çıt.

Bu kez uyluk bölgesinden tuhaf bir ses geldi.

Sessizliğe gömüldü.

Bu çorapların paketini daha iki dakika önce açmıştı. Şimdiden mi kaçtı yani? diye düşündü Suama ve düşüncesizce bacaklarını kontrol etmeye koyuldu.

“Ş-şey, affedersiniz...”

Sanki anı kolluyormuş gibi, Kamijou Touma çekingen bir tavırla öğretmenler odasının kapısını bir kez daha araladı.

Karşısında; bacaklarını O şeklinde açmış, dar eteği yukarı sıyrılmış, öne eğilip apış arasını inceleyen bir Oyafune Suama buldu.

Güzellik bir yana, bu manzara bir kadının onuruna indirilebilecek en ağır darbeydi.

“—!!”

Matematik öğretmeni bu kez tek kelime etmeden tahta kullanımı için tasarlanmış devasa bir iletkiyi kapıya doğru fırlattı. Kapı tekrar kapandı ve ikinci ders materyali de oraya saplanıp kaldı.

Koridordan titrek bir ses geldi. “Sadece az önce neden içeri daldığımı açıklayacaktım!”

“Durumu bu kadar beter hale getirdiğine değecek bir açıklama olsa iyi olur! Mantıklı ve kısa bir cevap bekliyorum!”

“Şey, okul yakında kapanacak da, ot yolmayı artık bıraksak mı diyordum?”

“Hepsi bu muydu yani?!”

Oyafune Suama’nın şakaklarındaki damarlar şişti. Masadan bu kez devasa bir pergel kaptı ve bu başarısız lise öğrencisinin tepesine indirmek üzere öğretmenler odasından fırladı.

Ancak Kamijou Touma orada değildi.

Gördüğü tek şey, köşeyi dönüp merdivenlere doğru gözden kaybolan bir silüetti.

“Neler oluyor böyle...?” diye mırıldandı Suama. Artık tamamen tükenmişti ama sesini duyan kimse yoktu.