Karanlığın Eşiğinde

Henüz... değil...

Zihni sisliydi, Lucia onu ayakta tutmakta zorlanıyordu ama yine de düşünebiliyordu.

Vazgeçmek... istemiyorum.

Patlamaları, kılıçların ve baltaların birbirine vuran yankılarını duyuyordu ama zihni hâlâ yerindeydi.

Agnes Abla... Kilise için her şeyini feda etmişti. Tehlikeli görevlerin karşılığında aldığı ödüllerle daha fazla Kutsal Kitap bastırırdı. Artık kimsenin uğramadığı o eski kiliseleri tek tek gezer, yüzünde sıcacık bir tebessümle elinden ne geliyorsa yapacağını söyler ve rahiplere o kitapları uzatırdı...

Buz gibi kıymıklar vücuduna battıkça tüm bedeni cayır cayır yanıyordu.

Direkten savrulan ahşap parçalarından biri alnına çarpmıştı. Beyni kafatasının içinde sarsılmış gibiydi.

Lucia Abla da öyleydi... Çalışmadığı zamanlarda bile hep kilisenin çan kulesine çıkardı. En ufak bir aksilikte hemen yardıma koşabilmek için yapardı bunu. Kulerede bekleyerek o kadar çok zaman geçirmişti ki orası artık evi gibi olmuştu...

Yorgun gözyaşları süzüldü yanaklarından.

Acıdan değildi bu yaşlar. Tamamen saf, çaresiz bir öfkenin eseriydi.

Gruptaki herkes... hepsinin ne kadar güzel huyları vardı. Aralarından tek bir kötü insan bile çıkmazdı. Peki neden? Neden böyle olmuştu? Bu kötü adamları istemiyorum. Birileri iyilik ve kötülük kefelerine bir çizgi çekti diye savaşmak zorunda kalmak istemiyorum, diye düşündü. Kolları ve bacakları halsizce sarsılıyordu.

Bütün istediği şuydu.

Yardım edin...

Acıya dişini sıktı.

Gözleri yeniden doldu.

Biri lütfen onları kurtarsın... Değerli dostlarımı... bu değersiz, bu simsiyah karanlıktan...