Bir Budalanın Sırrı

“…Touma, böyle bir yerde ne işin var senin?”

Kamijou irkildi. Arkasını döndüğünde, Index'i amigo üniformasıyla orada buldu. Ellerinde ponponlar da vardı şimdi. Ponponlara sarılı tekir kedi, vinilin tüylü dokusundan hoşlanmamış olacak ki hafifçe çırpınıyordu.

Başı yana eğikti. Ancak kaşları çatılmış, kızgın bir ifade takınmıştı.

Kahretsin…! Okulumuzun bir sonraki etkinliği buralarda mı yapılacaktı?!

Akademi Şehri dışında birçok büyücü bekliyordu. Hepsi farklı uluslardan ve örgütlerdendi. Index'ten en az bir kilometre ötedeki mana akışlarını tespit etmek için sürekli büyüler yapıyorlardı. Arama büyüleri mana tespit eder etmez, bu bahaneyle şehre akın edeceklerdi.

Üstelik hepsi öncelikle Oriana ve Lidvia ile durumu çözmeye çalışmayacaktı. Akademi Şehri'ne düşman olanlar, bu fırsatı her türlü yıkıcı faaliyeti yürütmek için kullanabilirlerdi.

“Touma, neden ‘sınıfındaki’ diğerleriyle birlikte değilsin? Herkes seni arıyordu. Hepsi bir sonraki ‘stadyuma’ doğru yürüyorlardı.” Index bazı kelimelerden rahatsız olmuş gibiydi. “Sanırım bu sabah etkinliklerde oynuyordun ama öğleden sonra hiçbirine katılmadın. Neden böyle?”

Index'in sesi kınayıcıydı ama her zamanki neşesi veya yoğunluğu yoktu. Melek yüzü, bir duygu kırıntısı ele veriyordu: Şimdi kötü bir şey mi oluyordu acaba? Belki de Kamijou'nun tek başına her olaya burnunu sokma deneyimi konuşuyordu.

Oriana oldukça uzaklaşmıştı. Eminim otobüsten yakınlarda inmemiştir. Beynindeki demirci ocağını ateşlemeye başladı. Kadının peşindeydi ama şimdi onu olabildiğince uzakta istiyordu. Durum korkunç derecede saçmaydı, diye düşündü sabırsızlıkla.

“…” Tsuchimikado, kulağındaki cep telefonunun diğer ucunda sessiz kalıyor, durumun nasıl gelişeceğini bekliyordu. Kamijou, yolun yakınını ve uzağını gözden geçirdi, etrafta sürücüsüz otobüs olmadığından emin oldu.

“Tanrım, Touma. Aisa ile Komoe de bir yerlere gitmiş. Ben de sizinle olduğunu sanmıştım.”

Vücudu bir kez daha irkildi ve sonra kaskatı kesildi. Doğru ya. Stiyl ve Komoe Öğretmen, Himegami'yi iyileştirmek için büyü kullanıyorlardı, değil miydi?! Hareketleri dondu. Burası oradan sadece bir kilometre uzaktaydı, öyle değil mi?

“Şey, evet. Yönetim komitesinin eli ayağına dolaşmıştı, ben de onlara yardım ediyordum. Garip. Sınıfımdakilere mesaj attığımı sanıyordum.”

“Mesaj mı?”

“Hmm… Belki de kapsama alanı dışındaydım. Dalgalar merkeze ulaşmadı mı? Biliyorsun, etrafta kaç anten olduğunu kontrol etmedim… Ama yani, normal bir alışveriş bölgesinde en azından bir röle istasyonu olacağını düşünürsün. Ne oldu acaba? Belki de Daihasei Festivali yüzünden herkes aynı anda cep telefonlarını kullanıyor ve hatlar tıkanıyor. Sanırım haberlerde görmüştüm. Ama bununla başa çıkmak için merkez istasyonun işlem gücünü artıracaklarını söylememişler miydi…?”

“???” Amigo Index başını tekrar yana eğdi.

Onu cep telefonu konuşmaları ve bilim dünyasında yaygın olan, başa çıkmakta zorlandığı başka şeylerle şaşırtmaya çalışıyordu. İşe yaramış gibi görünüyordu. Kamijou, kulağındaki telefonu hafifçe salladı. “Şu an bir telefon görüşmesindeyim, Index. Hemen döneceğim, o yüzden diğerlerinin yanına git. Şey, hala orada mısın? Orada özel bir değişiklik oldu mu?”

“Şey… Yok, hiçbir şey. Burada hiçbir değişiklik yok. İçin… rahat olsun…”

Bu bir rahatlamaydı. Bu, Stiyl'in iyileştirme yaptığı yerin, Index'e odaklanmış arama büyülerinin kapsamı dışında olduğu anlamına geliyordu.

Index, Kamijou'yu izledi ve biraz kaşlarını çattı ama üzerinde durmadı. “Touma, Touma. Sıradakinin ‘grup jimnastiği’ olduğunu söylediler. Gelebilir misin?”

“…” Kamijou bir an durakladı. Sonra asla tutamayacağı bir söz verdi. “Gideceğim. Onlar için bu işi olabildiğince hızlı bitireceğim ve sonra oraya geleceğim. Beni bekle, tamam mı Index?”

“Tamam!” Index hemen başını salladı. Tekir kediyi tekrar ponponlarla kaplı kollarına yerleştirdi. “Bekleyeceğim. Sen de yakında gel. Komoe'nin öğrettiği tüm dans figürlerini ezberledim. Onları görünce çok şaşıracaksın!” dedi gülümseyerek, ona sırtını dönerek. Muhtemelen bir sonraki alana doğru yol aldı. Hiçbir yerde durmadan, yanından geçtiği yiyecek tezgahlarına bile bakmadan doğruca oraya gitti. Her şeye inanıyordu.

Kamijou Touma, onu artık göremeyene kadar hareket etmedi. Kalabalığın içinde tamamen kaybolduktan sonra nihayet bir hareket yaptı: Aşağı baktı ve başını derince eğdi.

Cep telefonundan Tsuchimikado, “...Üzgünüm, Kammy,” dedi.

Oriana ve Lidvia şehre gelmeseydi, şimdi sınıfının geri kalanıyla Daihasei Festivali'nin tadını çıkarıyor olacaktı. Tsuchimikado ve Stiyl işbirliğini istemeselerdi, Index ve Himegami ile dünyayı umursamadan şehirde dolaşıyor olacaktı. O sadece bir sivildi. Şehre giren her tek büyücüyle savaşmak onun görevi değildi.

Kamijou'nun düşünceleri bir anlığına orada oyalandı. “Olma,” dedi düz bir sesle. “Cahillik mutluluktur derler ama bu da kendi içinde zor olurdu. Siz kan dökerken, Index ile benim gülücükler saçtığımızı düşünmek istemiyorum.”

Şüphesiz Tsuchimikado da Daihasei Festivali'nde iyi vakit geçirmek istiyordu. Stiyl bile Akademi Şehri'ne büyücülerle savaşmaktan başka bir nedenle gelmiş olabilirdi. Ona talihsizlik getirmemişlerdi. Ve getirmiş olsalar bile, ondan kaçmasını gerektiren hiçbir şey yoktu.

“Ama aynı zamanda… bunu yapmak istemiyorum, bu yüzden her şeyi Index'in üzerine yıkmak için çok cesur olmak gerekirdi, anlıyor musun? Aptalca konuştuğumu sanırım. İşte buradayım, mutlu hissediyorum, sakince onu bu işe bulaştırmak istemediğimi düşünüyorum.”

“…” Tsuchimikado Motoharu'nun söyleyecek başka sözü kalmamıştı.

Profesyoneller, amatörler, büyücüler, siviller. Tsuchimikado Motoharu adlı adam, söylenmemiş bir sessizlikle kendi düşüncesini gösterdi.

Bu yüzden, Kamijou Touma tek başına konuştu – kendi sonucunu çıkarma hakkını kendisi alarak.

“Bu işi çabucak bitirelim. Sonra Index'in yanına döneceğiz. Budalalar gibi eğlenmek, budalalar gibi tıka basa yemek, budalalar gibi fotoğraf çekmek istiyorum – ve yaptığımız tüm o budalaca anılarla mutlu olmak.”