Boş Hangarın Sesi

Otuz Beşinci Sektör'ün ilk savunma birimi, Mızrak filosu, o görevden bir daha dönmedi.

Ancak bu, Seksen Altıncı Sektör'de sıradan bir durumdu. Hangarda bir gün öncesine kadar duran tüm Juggernaut'lar gitmiş, geriye boş ve yankılı bir alan kalmıştı. Guren, çorak ve terk edilmiş hangara şöyle bir göz gezdirip derin bir iç çekti.

Şu an bir sigara için neler vermezdi ki. Özellikle de böyle zamanlarda. Ama tabii, burası insanımsı domuzların savaş alanı olduğundan, kimse buralara öyle şeyler getirmezdi.

Burası kesin ölümün hüküm sürdüğü bir savaş alanıydı. Seksen Altılar'ın hayattaki tek payı savaşmak ve ölmekti. Bu noktada, başkalarının ölümünü görmek artık acı vermemeliydi bile. Adeta kaçınılmaz bir son gibiydi. En azından, duvarların ardında güvende olan o kibirli, büyük Alba için öyleydi.

Dayandığı sütundan kayarak beton zemine çöktü.

“Kahretsin be…”

Savaş ilk başladığında, tüm bakım kayıtlarının başında oturur, kendisinin ve ekibinin bir hata yapıp yapmadığını düşünerek eziyet ederdi. Ama şimdi artık bırakmıştı. O alüminyum tabutları daha güvenli hale getirecek bir değişiklik bulma çabasından da çoktan vazgeçmişti.

O zamanlar, ölenlere yardım etmek için yapabileceği başka bir şey olup olmadığını… Belki de bir şeyleri değiştirebileceklerini kendine sormadan edemezdi. Ama artık değil.

Yapabileceği böyle bir şey yoktu. Bunu şimdi anlamıştı. Tüm o ölümleri, tüm o cesetlerin bu kadar umursamaz bir kolaylıkla önüne yığıldığını gördükten sonra, bu gerçek kalbine bir kazık gibi saplanmıştı.

Biz güçsüzüz. Üzerimize dayatılan bu kaderin zerresini bile değiştirecek güce sahip değiliz. Ve Seksen Altılar, o insanlık dışı sefiller oldukları için, bunu düşünecek ayrıcalığa bile sahip değillerdi.

Bir çift iş botunun huzursuz adımlarını duyan bakım ekibi üyeleri, ağır ağır başlarını kaldırdılar. O sabah kimsenin geri dönmeyeceğini anladıklarından beri yüzleri traşsızdı. Ekip üyelerinden biri, kışlaya giden girişten hangara koşarak girdi.

“Guren,” dedi.