One

BAŞLIK: Uyanışın Gölgesi

Nostaljik bir ses ve koku. Değerli bir ışık ve sıcaklık.

Bana çok özel biriyle öyle iç içeyim ki, aramızda zerre boşluk yok. Birbirimize kenetlenmiş, adeta ayrılmaz bir bütünüz. Bir annenin göğsünde uyuyan bebek gibi, endişe ya da yalnızlık bana hiç dokunmuyor. Kaybetmenin acısını hiç tatmadım. İçimi tatlı, tarifsiz bir ürperti kaplıyor.

Birden gözlerim açılıyor.

Tavan.

Odamdayım. Sabah olmuş.

Yalnızım.

Tokyo.

…Anlıyorum.

Rüya görüyordum. Yatakta doğruldum.

O iki saniyelik süre içinde, bir an önce beni saran o birlik duygusu iz bırakmadan, yankı uyandırmadan yok olup gidiyor. Öylesine ani ki, bir düşünce bile oluşturmaya vakit bulamadan gözyaşları akmaya başlıyor.

Ara sıra sabahları uyandığımda, nedense ağlıyorum.

…Ve ne rüya gördüğümü asla hatırlamıyorum.

Sağ elimle gözyaşlarımı siliyorum, sonra ona baka kalıyorum. İşaret parmağımın ucunda minik su damlaları var. Hem rüya hem de gözlerimi bir anlığına dolduran gözyaşları zaten buharlaşmış.

Bu el bir zamanlar çok değerli bir şeyi tutmuştu…

Bilmiyorum.

Pes edip yataktan kalkıyorum, odamdan çıkıp banyoya yöneliyorum. Yüzümü yıkarken, bu suyun tadının ve ılık sıcaklığının bir zamanlar beni ürküttüğü hissine kapılıyorum ve aynaya bakıyorum.

Yansımam bana dik dik bakıyor. Belirsiz bir mutsuzluk içinde gibi.

Aynaya gözlerimi dikmiş, saçlarımı düzeltiyorum, bahar takımımın kollarına kollarımı geçiriyorum.

Sonunda alıştığım kravatımı bağlıyor, sonra ceketimi giyiyorum.

Apartman dairemin kapısını açıyorum…

Dairemin kapısını kapatıyorum. Karşımda…

Sonunda alıştığım Tokyo şehir manzarası önümde uzanıyor. Tıpkı bir zamanlar dağ zirvelerinin adlarını öğrendiğim gibi, şimdi birkaç gökdelenin adını zahmetsizce sayabiliyorum.

Kalabalık istasyonda turnikeden geçiyor, yürüyen merdivenlerden iniyorum…

Banliyö trenine biniyorum. Kapıya yaslanmış, akıp giden manzarayı izliyorum. Şehir insan kaynıyor; binaların pencerelerinde, arabalarda, yaya köprülerinde.

Puslu, soluk bir bahar göğü. Bir vagonda yüz, bir trende bin kişi, binlerce tren şehri baştan başa kat ediyor.

Farkına bile varmadan, her zamanki gibi, o sokaklara gözlerimi dikmişken…

Ben…

…birini arıyorum. Sadece bir kişiyi.

Ben…