Mucizenin Ardından

“Gençliğe yenildik...”

Bundan sonra bir süre daha üçümüz sınıfta kaldık. İççi ile Nişşi cansız gözlerle tavana bakarak yere serilmişlerdi. Ben de yere oturmuş, onları izliyordum.

“Kaşşi. Şirakawa-san ile aranı iyi tut. Onunla evlen, bol bol çocuk yap ve bizim gibi yalnızların gelecek nesle katkıda bulunamamasını telafi et...” dedi İççi.

“Hadi canım, apaçık abartıyorsun...” diye karşılık verdim.

Bir kez reddedilmek, hayatının geri kalanını yalnız geçireceği anlamına gelmiyordu ki. Yine de ona acıyordum; Tanikita-san'ın sözlerinin onu ne denli yıktığını anlayabiliyordum.

“Neyse,” diye söze girdi Nişşi. “Eğer Kaşşi'nin güzel bir kızı olursa, ben onunla evlenebilirim—”

“İşte buna asla izin vermem!” diye kesin bir dille karşılık verdim, henüz görmediğim gelecekteki kızıma duyduğum endişeyle.

İççi içini çekti. “Ama dostum, sen harikasın, Kaşşi. Gerçekten.”

“Gerçekten de öyle...”

Arkadaşlarımın ses tonlarına bakılırsa, alaycı ya da kıskanç değillerdi.

“Aşık olup da karşılık bulmak neredeyse bir mucize...”

“Ama sanırım dünyadaki tüm çiftler, işte böyle mucizelerden doğuyor.”

“Dışarıda yürüyen sıradan bir çift bile böyle bir mucizeyi gerçekleştirmeyi başarmış...”

“Ben bunu yapabileceğimi hiç hayal edemiyorum!”

“Ben de... Şanslısın Kaşşi.”

Cevap vermedim ama hak vermek zorundaydım. Hâlâ bir mucizenin artçı şoklarını yaşıyordum. Yine de...

“Başlangıçta benden tamamen farklı olduğun için seni ilginç buldum. Sana aşık oldukça, birbirimize hiç benzemediğimizi daha çok fark ediyorum. Bu beni endişelendiriyor. Senin için doğru kişi olup olmadığımı merak etmeye başlıyorum. Şimdi olduğum halimle sonsuza dek seninle olabilir miyim... Beni hep sevecek misin?”

Elbette severdim. Onu gerçekten seviyordum, şimdi bile.

Sonsuza dek birlikte olmak istediğim kişi Kurose-san değil, Runa'ydı. Ve bunu ona tekrar söylemek istiyordum.

“Kaşşi...?”

“Bir yere mi gidiyorsun?”

“Evet... Runa'yı aramaya gideceğim.”

Bunu söyledikten sonra odadan ayrıldım.