Geçmişin Utanç Verici Mirası

“A-alarm! Alaaarm!”

Robetta’nın huzur dolu topraklarındaki evlerden birinden bir adamın feryadı yükseldi.

Yakındaki ağaca tünemiş kuşlar ürkerek havalanırken, o sırada oradan geçmekte olan bir ev hanımı kıkırdayarak, “İlahi, yine mi aynı şey?” dedi.

Evin içindeyse adamın karısı içini çekti. “Görünüşe göre yine başlıyoruz.”

Adamın kapıldığı bu panik halinin sebebi hep aynıydı.

“Alarm! Alarm! Elaina’dan paket geldi!”

Dünyayı gezen canından çok sevdiği kızından ne zaman bir paket gelse, adam sanki büyük bir felaket kopmuşçasına kıyameti koparıyordu.

Karısı ona her zaman eğlenerek gülümser ve “Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, bir türlü kabullenemedin, değil mi?” derdi.

Ancak son zamanlarda adamın bu davranışları kadın için bir endişe kaynağı olmaya başlamıştı. “Yeter artık. Şimdiye kadar alışmış olman gerekmiyor muydu? Sonuçta birisi seyahatteyse mektup gelmesi kadar normal bir şey yok bey. Çok abartıyorsun.”

“Mektup gelmiş olması Elaina’nın iyi olduğunun kanıtıdır. Bu harika bir şey değil mi…?!”

Adam son zamanlarda hiç mektup gelmediği için adeta kendinden geçmiş, içini kurtlar kemirmişti.

Karısı bir kez daha içini çekti. “Sen üzerine titremesen de o başının çaresine bakıyor zaten. Mektupların kesilmesi sadece yolculuğunun tadını çıkardığını kanıtlar. O kız, bize haber yollasa da yollamasa da gayet iyi olacaktır.”

Kadın bunları söylerken bir yandan da kızından gelen ve kocasının kıymetli bir hazineymiş gibi sıkı sıkı sarıldığı pakete baktı. Adamın iki koluyla ancak kavrayabildiği paket, belli ki bir hayli ağırdı.

“Sen her zaman çok sakinsin.”

Adam gülümseyerek paketi masanın üzerine bıraktı.

Kadının her zaman sakin olduğunu söylemek aslında biraz yanıltıcıydı.

“Ben sadece o kıza güveniyorum. Gerektiğinde ben de telaşlanırım elbet.”

Mesela mutfakta tuhaf kara böcekler gördüğünde. Mesela bir hayaletle karşılaştığında. Ya da mesela, uzun zaman önce yazdığı ve içi utanç verici anılarla dolu olan defterler beklenmedik bir anda ortaya çıktığında.

Sık sık çok soğukkanlı olduğu söylenirdi ama o da bu tür durumlarda eli ayağına dolaşan, tamamen normal bir kadındı.

Yine de mutfakta kara böcek görmeyeli uzun zaman olmuştu, son zamanlarda bir hayaletle de şereflenmemişti. Onu telaşlandıracak hiçbir şey yaşanmadığı için kocasının onun her daim sakin olduğunu düşünmesi gayet doğaldı.

“Pekala, bakalım Elaina bu sefer bize ne göndermiş?”

Adam neşeyle mırıldanarak paketi açtı.

İçinden yaklaşık on tane kitapçık çıktı.

“Hmm…? Bunlar da ne? Kitap mı…?” Adam içlerinden birini alıp parmaklarını kapağın üzerinde gezdirdi.

Kadın yan taraftan kapağa şöyle bir göz attı.

Üzerinde şunlar yazılıydı:

Hikayeler Ülkesi’nin Hikayesi

“Ah!”

Bunlar, kadının uzun yıllar önceki yolculukları sırasında kaleme aldığı o utanç verici içeriklerle dolu kitaplardı.

Ve kadın, haliyle, fena halde paniklemişti.

Yayın Bilgisi: Cilt 14

Melonbooks Satın Alım Bonusu

Yazar Notu:

Aslında bu bonus hikayeyi Gezgin Cadı’nın 14. cildine dahil etmeyi planlamıştım ancak cildin genel havasına pek uymadı, konu biraz dağıldı ve ekleyecek yer kalmadı; bu yüzden bonus hikayeler kısmına kaydı. O noktada 15. cildin zaten bir bonus hikaye cildi olmasına karar vermiştik, dolayısıyla bunu yerini değiştirme konusunda cesur bir karar verdiğimi de söyleyebiliriz.