İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Gezginler Lokantası

İnsan, bu bölgedeki ülkelerde biraz zaman geçirmişse, bu lokanta zincirinin adıyla karşılaşmamış olmasının imkansız olduğuna inanmakta zorlanır. Neredeyse her ülkenin giriş kapılarına yakın bir şubesi bulunur ve özellikle gezginler ile tüccarlar için oldukça elverişli bir dinlenme durağı görevi görür.

Lokantanın kapısını açtım.

Bir çalışan, tezgahın arkasından başını sallayarak beni selamladı, sonra istediğim yere oturabileceğimi söyleyip pek kalabalık olmayan iç mekanı işaret etti.

İstediğim yere oturma daveti kelimenin tam anlamıyla geçerliydi. Gezginler Lokantası'nın personeli, ister boş bir masaya ister zaten dolu bir masaya oturun, bunu umursamazdı.

Buraya gelen müşterilerin çoğu gezgin, tüccar veya maceracıydı; yani yerden yere dolaşarak hayatını kazanan göçebeler. Bu lokantaların amacı da müşterilerin yemek yerken bilgi alışverişinde bulunmasıydı.

Tüccarlar ve gezginler için bilgi, tabiri caizse bir ölüm kalım meselesiydi. Tehlikeli şehirler ve bölgeler hakkındaki ipuçları ya da yeni trendlere ve geleneklere sahip yerlerin hikayeleri her zaman çok rağbet görürdü. Bu nedenle, gezginler ve tüccarlar bilgi edinmek istediklerinde bu lokantalarda toplanma eğilimindeydi ve onların varlığı da diğer müşterileri çekerdi.

Çoğu göçebe, bir şeyler arayışındaydı.

İster ilginç bir hikaye, ister son haberler olsun, heyecan arzulardı.

Lokantaya göz gezdirirken, masalarda karşılıklı oturmuş, yemeklerini yerken sohbet eden bir hayli müşteri fark ettim. Çoğu muhtemelen ilk kez tanışıyordu.

Masalardan birine oturdum.

Bu lokantalarda, oturduğunuz an, yakınınızda oturan biri muhtemelen sohbet başlatırdı.

“İyi günler. Yalnız mısınız?”

Bu yüzden, genç bir kadının yalnız oturan yaşlı bir tüccarla sohbet başlatması pek de alışılmadık bir durum değildi.

Kırk yıldır tüccarlık yapıyordum ve bu Gezginler Lokantalarını sayısız kez ziyaret etmiştim. Bu yüzden, bu özel rutini sayamayacağım kadar çok kez yaşamıştım.

Kırk yıl önce, yirmi yıl önce ve şimdi bile bu lokantaları hep yalnız ziyaret ettim.

Kadına başımı salladığımda, “Biraz sohbet edebilir miyiz?” diye sordu. Ardından bardağını ve tabağını masaya bırakıp karşıma oturdu.

Kadının bardağı su doluydu; tabağında ise birkaç dilim ekmek ve sosis denmeyecek kadar kötü bir şey vardı.

Bu lokantalar açık büfe tarzında hizmet verirdi. Belirli bir ücret karşılığında müşteriler istedikleri yiyecek ve içeceklerden doyasıya yiyip içebilirlerdi ve nice meteliksiz gezgin, minnetle tabaklarını ucuz et parçalarıyla doldururdu. Ancak, çoğu insanın karşımdaki kadın gibi sade yemeklerle yetinmeyi israf sayacağı kadar pahalıydı.

Ya karşımdaki kadının parası o kadar çoktu ki israf etmeyi dert etmiyordu ya da eşsiz bir ekmek aşığıydı.

“Geçenlerde,” dedi gururla, “özel bir kaynağımdan ilginç bir ülke hakkında bazı bilgilere rastladım—”

Saçları kül rengindeydi. Siyah bir cüppe giymişti ve bana lapis mavisi gözlerle bakıyordu. Göğsünü yıldız şeklinde bir broş süslüyordu. Anlaşılan, bir cadıydı.

“Hımm.”

“Özel kaynak” derken ne kastettiğini bilmiyordum. Ama özgüvenle dolup taşan ifadesi, bahsettiği bilginin çok kârlı bir şey olacağını söylüyor gibiydi.

Ancak, tecrübelerime göre, bana böyle bir ifadeyle yaklaşanlar genellikle paramı koparmak amacıyla saçmalık yayan kişiler çıkardı. Daha önce de olmuştu.

Acaba o da öyle miydi?

Genç kadın, etrafımızdaki insanların duymaması için sesini alçalttı ve bana, “Aslına bakılırsa, bahsettiğim ülke yakın zamanda bir değişim geçirdi ve şimdi bölgenin en şirin, en güzel yeri—” diye fısıldadı.

“Anlıyorum.”

Bu zaten şüpheli geliyor…

Elleriyle ve vücuduyla işaretler yaparak hareketli bir şekilde konuştu. “Ne kadar harika olduğunu tam olarak tarif etmek gerçekten zor ama neyse, inanılmaz bir yer—”

“Anlıyorum.”

Pek de elle tutulur bir bilgi değil bu…

Hikayesinin gerçekten şüpheli bir yanı vardı. Ama yine de ona kulak verdim.

Çoğu göçebe, bir şeyler arayışındaydı.

İster ilginç bir hikaye, ister son haberler olsun, heyecan arzulardı.

Bir hikaye doğru olsun ya da olmasın, merakımız doymak bilmezdi.

Sonra kadın bana, “Bahsettiğim ülkenin adı—” dedi.