Özgürlüğün İlk Sayfası

Sayfayı çevirdi.

Küllü saçları, lapis mavisi gözleri vardı. Genç kadın, siyah sivri bir şapka ve siyah bir cüppe giymişti; göğsünde yıldız şeklinde bir broş parlıyordu. Bu broş, onun bir cadı olduğunu, yani büyücüler arasındaki en yüksek mertebeye sahip olduğunu gösteriyordu.

O bir cadıydı, aynı zamanda bir gezgindi.

Dilediği zaman uyanmakta özgürdü. Dilediği zaman uyumakta özgürdü. Günlerini bir yerden bir yere amaçsızca dolaşarak geçiriyordu.

Ve tam da mutlak özgürlüğün bir başka gününe başlıyordu.

...

Bir kafenin terasında, genç kadın kitabından başını kaldırdı ve etrafını şöyle bir süzdü.

Sokaklarda çok az insan vardı; belki de şehir yeni uyanmaya başladığı için, yükselen güneşin ışınları altında, mekanın üzerine dingin bir hava çökmüştü.

Dikkatle dinleyince, genç kadın bir garsonun yakındaki bir masaya fincan bıraktığını duydu. Bir an sonra, kahve kokusu hafifçe havaya yayıldı. Aynı anda, kendi kahvesinin soğuduğunu ve fincanında neredeyse hiç kalmadığını hatırladı.

Aceleyle kalan kahvesini bitirdi, garsonu çağırdı ve bir tane daha sipariş etti.

Sonra gözlerini tekrar indirdi ve hikayesine devam etti.

Tanıdık olmadığı bir yerde olduğu için, belki dışarı çıkıp yöresel lezzetleri tatmalı ya da turistik yerleri gezmeliydi diye düşündü.

Ama sadece saatine bir göz attı ve kitabını bitirene kadar kafede kalmaya karar verdi.

Ne de olsa, yolculuğu o gün sonra da, ertesi gün de devam edecekti; bu yüzden bolca vakti vardı. Gezilecek yerleri görmeyi ve yeni yiyecekleri denemeyi erteleyebilirdi.

Şimdilik, sadece önündeki hikayeye dalmak istiyordu.

Bu arada...

...Tembel bir sabahı kitaba dalmış geçiren bu gezgin cadı kim olabilirdi ki?

Doğru, o benim.

Ve bu hikayeye kendimi kaptırdığım için sayfayı çeviriyorum.