Yıkımın Eşiğinde

Yeraltı tesisindeki uzaktan kumandalı bedenlerinden biri paramparça olmuştu. Bu yüzden ne asıl gövdesiyle ne de kontrol ettiği diğer vekilleriyle temas kurabiliyordu. Ideal'ın geriye kalan tek bedeni, Kutsal Ağaç'ın yanında havada süzülüyordu. Luxion'ın saldırısı gövdesinin yarısını silip süpürmüş, etrafa oluk oluk kırmızı bir sıvı saçılmıştı. Bu yürek burkan manzara Ideal'ı histerinin eşiğine getirdi. "Hayır! Bu hale geldiğine inanamıyorum. S-seni hemen onarmaya başlamalıyım..."

Cümlesini tamamlamasına fırsat kalmadan Luxion ikinci el ateş etti. Kutsal Ağaç, insanın içini ürperten, acı dolu bir insan çığlığıyla sarsıldı.

Ideal öfkeyle fısıldadı. "Luxion! Hiçbir şeyden anladığın yok. Kutsal Ağaç bu dünyanın son umut ışığı!"

Bu iddialı sözlere rağmen Ideal, "son umut ışığı" dediği şeyin yarısının çoktan kömüre döndüğünü görebiliyordu. Yapay zeka, iradesini toplayıp Kutsal Ağaç'a doğru süzüldü.

"Bu raddeye geldikten sonra savaşı bir an önce bitirmekten başka çarem kalmadı. Elimsiz kalsaydım bu yola başvurmazdım." Ağaca iyice yaklaştığında, gövde onu içine çekmeye başladı. Ideal hiç direnmedi. "Ey Kutsal Ağaç, al beni bünyene! Eski insanlar altında, toprağın derinliklerinde bir hangâr inşa etmişti. O enkazdan güç al ve Luxion'ı yok et... Usta dediği o baş belasıyla birlikte!"

Kutsal Ağaç'ın geriye kalan kısımları taşlaşarak çatladı, parça parça yarıldı. Taş yağmurunun ortasında, ağacın kökünden insanı andıran bir figür belirdi. Devasaydı. İnsansı bir sureti olmasına rağmen boyu birkaç yüz metreye ulaşıyordu. Kafası Ideal'ın yuvarlak bedenini andırsa da çiroz gibi gövdesi Emile'in birebir kopyasıydı.

Bu devasa, insandan bozma yaratık göğe doğru yükseldi. Luxion'ın üçüncü atışı ona doğru süzülürken, devasa kafasının ortasındaki kırmızı göz parıldadı ve bir bariyer ördü. Bu savunma, Luxion'ın saldırısını tamamen bloklama konusunda rüştünü ispatlamıştı.

"Lelia... Seninle... bir olmak istiyorum..."

Görünmez bir gücün peşinden gidiyormuş gibi süzülen canavar, dosdoğru Licorne'a doğru yöneldi.