Son Söz

Ölüm Louise’in küçük kardeşinin tepesine çökerken, odada toplanan ünlü doktorlar gözlerini yere dikmiş duruyordu. Albergue kurtuluş için yalvarsa da hiçbirinin elinden bir şey gelmemişti.

Ne isterseniz vereceğim! Yalvarırım oğlumu kurtarın! Sizler ülkenin en iyilerisiniz, ölüleri bile diriltebildiğinizi duymuştum!

Doktorlardan biri başını iki yana salladı.

Ölüler diriltilemez. O duyduklarınız abartılı söylentilerden ibaret. Oğlunuzun durumuna gerçekten çok üzülüyoruz ama hastalığın nedenini saptayamıyoruz. Bedeninin neden bu şekilde çöktüğüne dair en ufak bir fikrimiz bile yok. Sanki ruhu, bedeninden kurtulmak için çırpınıyor.

Kulağa ne kadar tuhaf gelse de Leon herhangi bir hastalığa yakalanmamıştı; vücudu görünürde hiçbir sebep yokken günden güne eriyordu. Doktorların çaresiz kalmasının sebebi de tam olarak buydu.

Bir şaman da aynı şeyi söylemişti! Eğer durum buysa, ruhunu bedenine bağlamamıza yardım edin!

Albergue elbette o alandaki uzmanları da bir araya getirmişti ama tek bir kişi bile çözüm bulamamış, hepsi pes etmişti.

Bizler doktoruz, şaman değil.

Albergue yumruklarını o kadar sıkıyordu ki tırnakları avuçlarının yumuşak etine batmış, parmaklarının arasından kan süzülmeye başlamıştı.

Louise, Leon’un elini iki elinin arasına aldı.

Ölemezsin, duyuyor musun beni? Birbirimize o kadar çok söz verdik ki. Eğer sözünü tutmaz da beni böyle bırakıp gidersen seni asla affetmem. Sen muhafız olacaksın, unuttun mu? Hem biz evlenecektik, değil mi?

Leon, çektiği acıya rağmen ablasına gülümsedi. Bu gülüş Louise’in yüreğini daha da çok dağladı.

Üzgünüm. Sana verdiğim sözü tutacağım. Başın ne zaman sıkışsa, yemin ederim... Seni kurtarmak için... Yardıma koşacağım.

Acısı birden şiddetlenince gerisini getiremedi.

Louise başını sallayarak çocuğun boynuna sarıldı. Sanki bu şekilde onun ruhunu bedeninde tutabilecekmiş gibi, bir çocuk çaresizliğiyle ona sıkı sıkı tutundu.

Beni bırakma! Ablanı tek başına bırakıp gitme!

Leon, tam da o gün hayata gözlerini yumdu.