Ablanın Gölgesinde

Arabanın arka koltuğunda eski hayatını zihninde canlandırırken, Lelia o kadınla Noelle arasındaki benzerlikleri bir bir saptıyordu. Lelia, küçük kız kardeş olma fikrinden dahi nefret ediyordu. Gittiği her yerde, ister önceki dünyası olsun ister bu, hep gereksiz bir fazlalık muamelesi görüyordu.

“Senin için her şeyden vazgeçtim. Hatta en sıkıcı, en çekici olmayan aşk adayını seçtim. Peki neden işler planladığım gibi gitmiyor?”

Noelle'in senaryoya uymaması Lelia'yı çileden çıkarıyordu. Kendisi diğer aşk adaylarından uzak durmuş, en az arzu edileni seçmişti; yine de Noelle diğerlerine dönüp bakış atmıyordu bile. Daha da beteri, aşık olabileceği onca insan varken, tıpkı Lelia gibi bu dünyaya ait olmayan Leon'u seçmişti.

“Bu dünyadaki ablam da öncekiden farksız. Sadece her şeyimi alıp götürüyorlar. Üstelik Rahibe seçilen de oydu. Ben de onun gibi Lespinasse ailesine doğmuştum ama yeterli bulunmadım bile.”

Lelia, Noelle'in hikayedeki rolünü kıskanıyordu. Bir zamanlar, başrolün ikiz kız kardeşi olarak yeniden doğduğu için kendisinin de özel olabileceğini safça düşünmüştü; ancak gerçekler kısa süre sonra acımasızca yüzüne çarpmıştı. Ebeveynleri ona, Noelle'in aksine, Rahibe olmak için gerekli niteliklere sahip olmadığını söylemişti. Bu ona bir şeyi fark ettirmişti.

Nereye gidersem gideyim, ablamın istenmeyen kuyruğuyum sadece. Bu yüzden mütevazı bir hayat sürmeye karar vermiştim. Neden buna bile engel olmak zorundasın?

Noelle'in senaryoya uymaması onu çileden çıkarsa da, Leon'a ve Noelle'e sürekli yardım eli uzatan diğer herkese de aynı derecede öfke duyuyordu. Kendisi gibi bu dünyaya yeniden doğmuş olsalar da, onlar da Noelle'e yardım etmeyi seçmişlerdi.

“Günün sonunda herkes hep ablamı seçiyor. Ben sadece bir aksesuarım. Ama bu önemli değil; benim kendi iradem var. Kendi hırslarım.”

Lelia kucağına bakmaya devam ederken, Ideal dikiz aynasından onun yansımasını süzdü; lensi ürkütücü bir kırmızıyla parladı.