Fırtına Öncesi Sessizlik

Sarayın dışındaki panik dalgası da giderek büyüyordu.

Akademinin tepesinde krallığa ait devasa bir savaş gemisi süzülmekteydi. Zırhlarının içindeki şövalyelerin bir kısmı gökyüzünden kampüsü gözlemliyor, geri kalan şövalyeler ve askerlerse köşe başlarını tutuyordu. Bu sıkı güvenlik önlemleri havadaki gerilimi iyice tırmandırmıştı. Bütün öğrenciler yaklaşan felaketi hissedebiliyordu. Yaklaşan bir savaşın ayak sesleriydi bunlar.

Angie kapıdan adımını attığı an Livia’yı fark etti. Livia koşar adım yanına geldi, iki genç kız birbirlerinin kollarına sarıldı.

“Angie! Şey... Leon’u tutukladılar!”

Angie gözyaşlarını zor tutuyordu. Etrafları meraklı öğrenci kalabalığıyla sarılmıştı, herkes üzerlerine doğru üşüşüyordu. “Biliyorum,” dedi kısık bir sesle. “İçeri geçelim.”

Livia’nın elinden tuttuğu gibi kızlar yurduna doğru sürükledi.

Livia’nın yüzünde haklı bir endişe okunuyordu. “Leon’u götürdükten sonra Clarice, Deirdre ve Leon’un arkadaşları... hepsi gitti. Tanrı aşkına neler oluyor?”

“Savaş,” dedi Angie.

“Savaş mı?!”

“Sessiz ol. Biri duyacak.”

Kendilerini Livia’nın odasına atar atmaz Angie’nin omuzları çöktü, dizlerinin üzerine yığılıverdi. Livia destek olmasa yatağa kadar yürüyecek dermanı bile yoktu.

“Burada, prenslikle gizlice iş çeviren birileri var,” diye devam etti Angie. “Leon’u tutuklatıp saray zindanına attırdılar. Soylu sınıfı Partner ile Arroganz’a da el koydu.”

Livia’nın ağzı açık kaldı. “O-olamaz! Leon hiçbir suç işlemedi ki!”

“Bunun bir önemi yok. Onların gözünde sadece bir engeldi.” Angie başını öne eğdi. “Biraz daha nüfuzum olsaydı... Onu koruyabilirdim.”

Livia’nın gözlerinde ani bir umut ışığı belirdi. “Hazretleri! Kraliçe Mylene’e yalvarsak—”

Angie başını iki yana salladı. Mylene elinden gelen her şeyi zaten yapmış olmalıydı. “Bize elinden geldiğince yardım ediyor ama Leon hâlâ içerideyse, birilerinin ona engel olduğunu kabul etmemiz gerek. Ya da... Kraliçe sırf bize yardım etmeye çalıştığı için kendi konumunu kaybetti ve yine de hiçbir şey elde edemedi.”

Bu kadar hızlı ve anilikte bir hamle, Angie’ye tek bir şeyi işaret ediyordu. Babasını ziyareti de bu şüphelerini doğrulamıştı. Hoşuna gitmeyen bir gerçekti bu ama kaçışı yoktu.

“Livia, büyük bir çatışmaya tanık olmak üzereyiz ve her şey sarayda başlayacak. İşler çığırından çıkarsa, kendimizi bir iç savaşın ortasında bulabiliriz.”

Livia irkildi. “Ha? N-neden?!”

“Herkes teyakkuzda. Babam da ağabeyim de harekete geçti. Savaş ha başladı ha başlayacak. Tek tesellimiz, kraliyet salonunda henüz kan dökülmemiş olması.” Angie, okulun üzerindeki savaş gemisinin işler sarpa sararsa diye alınmış bir önlem olduğundan şüpheleniyordu.

Öyleyse o gemiyi buraya yollayan babası mıydı, yoksa Kraliçe Mylene mi?

Babası akademiye dönmesini söylediğine göre, burayı güvenli bulduğunu varsaymak mantıklıydı.

Livia elleriyle oynayarak huzursuzca kıpırdandı. “Leon’a ne olacak?”

Angie arkadaşının içindeki korkuyu hafifletmek için yalan söylemeyi düşündü ama sonra duraksadı. Livia korunan bir süs bebeği olmak için değil, bir birey olarak görülmek ve saygı duyulmak için o kadar mücadele vermişti ki... Bu yüzden ona gerçeği söylemeyi seçti. “Üzgünüm. Redgrave Hanedanı ondan desteğini çekme kararı aldı. Babam, Kayıp Eşyalar’ı olmadan Leon’un hiçbir değeri olmadığını düşünüyor. Kraliçe Mylene’in de şu ana kadar bir varlık gösteremediğini hesaba katarsak... En kötü ihtimalle onu idam edebilirler.”

Livia’nın bakışları yere düşüldü. Titreyen bedeniyle yataktan kalktı ve kapıya doğru ilerledi.

Angie onu kolundan yakaladı. “Nereye gidiyorsun?”

“Angie, bağışla beni. Onu kurtarmak istiyorum. Ne gerekiyorsa yapacağım, bedeli ne olursa olsun umrumda değil.”

“Sen...”

Livia kapının koluna uzanırken gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.

Angie o an arkadaşının ne planladığını anladı. “Dur. Ben de seninle geliyorum.”

Böylece iki genç kız, Leon’u kurtarma şansı olan tek kişiye sığınmak üzere birlikte yola çıktı.