Bir Unvandan Vazgeçiş

Marie ve etrafındaki erkeklerin karıştığı şu meseleyi bir nihayete erdirmek için kralın huzuruna çıktım. Majestelerinin yanında Bay Vince ve Bakan Bernard da oturuyordu. Talebimi ilettiğimde her birinin yüzünde hoşnutsuz bir ifade belirdi.

“İstediğin şeyin ağırlığını kavrayamadığın anlaşılıyor.” Kralın sesi buz gibiydi. Şaka gibi, tehlikede olan kendi oğlunun hayatıydı oysa!

“Savaştan sonra bana vermeyi planladığınız tüm ödül parasını alabilirsiniz. Eğer bu yetmezse, geri kalanını kendi servetimle tamamlarım,” dedim.

Kral alaycı bir tavırla burnundan soludu. “Atölyenin haklarını babana devrettiğini duydum. Kayıp eşyaların ise zaten yok oldu. Elinde kalan üç beş kuruşun hiçbir hükmü yok. Hepsini geçtim, kraliyet ailesinin gemisini de havaya uçuran sendin, değil mi? Tüm bunların sorumluluğunu alman gerekmez mi?”

Öğğ, bu kötü niyetli didiklemesi çekilir dert değildi. Ortak ve Arroganz tamir edilebilirdi ama onlara bunu söyleyecek değildim. Maalesef onları karanlıkta bırakmak şimdilik işime geliyordu.

Yine de pes etmedim. “Yalvarırım, ne gerekiyorsa yapın.”

Majesteleri koltuğuna kibirle yaslanıp tepeden bakan bir sırıtışla beni süzdü.

Bu herifin bana karşı bir karın ağrısı var, değil mi? Kesin var.

Bakan Bernard araya girdi: “Canlarını bağışlamak kolay ancak onları öylece başıboş bırakamayız. Prens Julius hâlâ kraliyet kanı taşıyor. Diğer dördü de eski varisler. Üstelik yanlarında o sahte azize de var.”

Kral, duyduklarına inanamıyormuş gibi Bakan Bernard’a döndü ama Bay Vince de bakana hak verdi. “En iyisi onları göz hapsinde tutabileceğimiz bir adaya göndermek olurdu. Heyhat, şu an onlar için böyle bir yer tahsis edecek imkanımız yok. Sarayın böyle bir yer aramak için kaynak harcayacak lüksü olduğunu da sanmıyorum. Bu durumda tek seçeneğimiz, senin kendi mülkün ilan ettiğin bölgeyi kullanmak, Leon. Bu senin için uygun mudur?”

Majesteleri bu kez Bay Vince’e ters bir bakış fırlattı. Belli ki kralın aksine o, kraliyet gemisinin batmasından beni sorumlu tutmuyordu. Onun yanımda olduğunu görmek bir rahatlama sağlasa da hayalimdeki evi kurmak için emek verdiğim toprakları kaybetmek canımı yakıyordu.

Gerçi... Bir dakika. Belki de o bölgeden kurtulmak benim için daha iyidir? Dışarıdan bakıldığında elimde hiçbir şey kalmamış gibi görünecek. Bu aslında iyi bir şey, değil mi? Dik duruşumu bozmadan cevap verdim: “Eğer bu canlarının bağışlanacağı anlamına geliyorsa, benim için sakıncası yok.”

Bakan Bernard merakla sordu: “Prensi ve arkadaşlarını korumak için neden bu kadar ileri gidiyorsun? Sormama izin ver, seni böyle bir şey yapmaya iten motivasyon nedir?”

Bir an durup düşündüm. Ona duymak istediği cevabı verebilirdim ama yalaklık yapmanın her zaman istediğim şeyin tam tersiyle sonuçlandığını acı yoldan öğrenmiştim. En iyisi dürüst olmaktı.

“Soylu olmaktan yoruldum. Vikont unvanına ihtiyacım yok. Doğrusunu isterseniz, hepsini geri iade etmek istiyorum. Hayatımın geri kalanını bir baronet olarak huzur içinde geçirmek bana yeter.”

“İlginç.” Bay Vince gözlerini benden ayırmadı ama aklından neler geçtiğini kestiremiyordum.

“Hava gemimi ve zırhımı zaten kaybettim. Şu halimle sizin için bir değerim yok, bu yüzden her şeye en baştan başlamaya razıyım. Onlara yardım etmek istememin sebebine gelirsek; iyi ya da kötü, onları öylece kendi hallerine terk edemiyorum işte.”

Üçü de ciddi bir ifadeyle beni dinledi.

“Öylece terk edemiyorsun demek, hmm? Prens kendisine gerçekten sadık bir dost bulmuş. Majesteleri, konuştuğumuz şartları onaylıyor musunuz?” Bakan Bernard göz ucuyla krala baktı.

Kral derin düşüncelere dalmış gibiydi. “Ha? Şey, evet. Elbette. Bağışlanmaları için gerekeni yapacağım.”

Bay Vince gitmem için işaret etti. “Pekala o zaman. Gerisini biz hallederiz. Görünüşe bakılırsa omuzlarına çok fazla yük bindirdik.”

“Öyle oldu gerçekten.” Başımı salladım. “O yüzden lütfen bu sefer beni kurtarın. Emekliliğimin tadını huzur içinde çıkarmak istiyorum.”

“Bu yaşta emeklilik mi? Gerçi haksız da sayılmazsın. Yaptığın her şeyin karşılığını fazlasıyla alacağından emin olacağız.”

Dürüst davranmak işe yaramıştı. Şimdi, vadettiği o ödemeyi büyük bir sabırsızlıkla bekliyordum.