Gölgelerin Ardında

Tören biter bitmez yakamı gevşetip okul binalarından birinin arkasındaki o soğuk gölgeye sığındım. Az önce kaçıp kurtulduğum parti de önümde uzanan belirsiz gelecek de zihnimi zonklatmaya yetiyordu.

"İşler nasıl bu raddeye geldi?"

Kulağımın dibinden yükselen Luxion’ın sesi gecikmedi: "Hiçbir şeye karışmasaydınız sizin için çok daha hayırlı olurdu." Her zamanki gibi lüzumsuz bir yorum.

"Onlardan azıcık mantık beklediğim için asıl aptal benim. Bir daha tövbeler olsun, kimsenin işine burnumu sokmayacağım." Beni mahveden şey Prens Julius ve diğerlerinin karşısına dikilmek miydi yani? Kendimi sakinleştirmeye çalıştım ama ellerimi başımın arasına alıp kalakalmaktan başka bir şey gelmedi elimden. "Vikont mu? Ciddi misiniz siz? Üstelik dördüncü kademe! Benden tam olarak ne istiyor bu adamlar?!"

Beklentilerini karşılamama imkân yoktu, imkânı!

Kendi kendime dertlenirken Livia köşeden beliriverdi. Meğer kızın her zaman efkârlandığı yeri işgal etmişim. "Ah, buradaymışsın Leon."

"Livia..."

Aniden bir utanç dalgası yayıldı içime. Beylikle yaşanan o savaştan beri hiç baş başa kalmamıştık. Bir şekilde Angie hep yanımızdaydı, her yere üçümüz gidiyorduk. Livia ile yalnız kalmaktan özellikle kaçınmış değildim aslında. Ama işte şimdi baş başaydık ve ister istemez savaşın ortasındaki o itirafı hatırlıyordum. Hani şu beni... şey yaptığını söylediği anı...

Livia da aynı şeyi hatırlamış olacak ki yanakları al al oldu. "Şey, ben...!"

"E-efendim?!" diye cikledim adeta.

Derin bir nefes alıp gülümsedi. "Hislerimin seni zor durumda bırakabileceğinin farkındayım ama o gün söylediklerimde tamamen ciddiydim."

"Zor durumda kalmak değil de... Sadece ne yapacağımı bilemiyorum."

Dudakları ince bir çizgi halini aldı. "Benden kaçıyordun, değil mi?"

Omuzlarım çöktü. "Ne diyeceğimi bilemedim ki."

Hemen yanımda beliren Luxion alayla cıkladı. "Ne kadar da acınası bir usta."

Seni gidi pislik, seni bir tutup yere çalayım da gör gününü.

Livia uzanıp ellerimi tuttu. "Neyse. Cevabını ne zaman hazır olursan o zaman verirsin. Ben seni beklerim."

"Livia..."

"Hadi ama. Herkes seni bekliyor."

Böylece beni elimden tuttuğu gibi o soğuk gölgelerin arasından çekip çıkardı.