Dostluğun Gerçek Gücü

Arroganz arenaya adım attığı sırada Greg, el birliğiyle ürettikleri zırhın kokpitine tırmanıyordu. Son bir kez arkadaşlarına dönüp baktı.

"Dümene benim geçeceğimden emin misiniz?"

Brad, son derece ciddi bir ifadeyle başını salladı. "Kabul etmek zor gelse de onu yenmeyi başaramadım. Senin yeteneklerine güveniyorum."

Greg'in yüzünde mağrur bir tebessüm belirdi.

"Bildiğim tek şey kılıç sallamak ama ben bile karşı duramazdım," dedi Chris. "Greg, gerisini sana bırakıyorum."

Jilk elini uzatıp parmaklarını zırhın yeşil bölümünde hafifçe gezdirdi. "Hepimizin duygularını yanında taşıyorsun."

Julius da onayladı. "Kazanma şansı en yüksek olan sensin, Greg. Hadi çık oraya ve Bartfort'un işini bitir!"

"Anlaşıldı!"

Aralarındaki bu dostluk gösterisinden etkilenen seyircilerden bir alkış tufanı koptu.

Greg kokpit kapağını kapattı. Arkadaşlarından aldığı hisler göğsünü kabartıyordu. Hatta bu duygular zırhın kendisine bile ulaşmış gibiydi; bütün gövde, hislerinin hararetiyle tutuşmuşçasına ısınmaya başladı.

"Sen de heyecanlısın, değil mi? Onlara kararlılığımızı göstereceğiz. Birlikte başaracağız, dostum!" Greg yüzünü Arroganz'a döndü. "Bartfort, geliyoruz! İşte bu dostluğun gerçek gücü!"