Ezici Farkın Gölgesinde

Kalabalıktaki öğrencilerin yüzü ekşimişti.

"Çok acımasız bir maçtı. Bir şövalye asla böyle dövüşmez."

"Aptal, bu bir düello."

"Zaten iki kişi elendi bile. Yine de Chris kesin onun haddini bildirir."

Buna rağmen Greg hakkındaki düşünceleri çoktan değişmişti.

"Meğer zayıfın tekiymiş."

"Gerçek savaş deneyiminin ne kadar mühim olduğunu anlatıp durması zaten çok sinir bozucuydu, ama şuna bak, ne kadar da kolay kaybetti."

"Ondan daha fazlasını beklerdim, tam bir hayal kırıklığı. Böyle zayıf tiplerle hiç işim olmaz."

Alnından soğuk terler süzülen Angelica, maçı büyük bir tedirginlikle izlemişti. "Aralarındaki güç farkını göstermek için bilerek bu kadar ileri gidiyor."

Greg’in zayıf olduğunu kesinlikle düşünmüyordu. Hayır, Leon ve Arroganz akıl almaz derecede güçlüydü sadece. Greg şanssızdı fakat eski model bir Zırh kullandığı için kaybetmemişti; elinde en yeni model olsa bile kazanamazdı.

Bu krallıkta o Zırhın gücüne denk gelebilecek tek bir zırh var mıydı acaba?

Olivia ise oldukça huzursuzdu. "Leon’un kazanmasına seviniyorum ama bu kadarı da fazlaydı. Sonra gidip Greg’den özür dilemeli!"

Angelica başını iki yana sallayarak gözlerini ayaklarına dikti. "Dilemese daha iyi. Greg’in gururunu daha da incitmekten başka bir işe yaramaz."

Dövüş sırasında Leon, prensten ve arkadaşlarından farklı olduğunu iddia etmişti. Angelica, onun partide Julius ve diğerlerinin herkesin önünde kendisini küçük düşürmesine gönderme yaptığını tahmin ediyordu. O gün kimse Angelica’nın arkasında durmamış, kimse onun tarafını tutmamıştı. Ancak Leon’un, sarf ettiği sözlerin nereye vardığının gerçekten farkında olup olmadığını bilmesine imkân yoktu.

"Demek... ben zayıfım, ha? Ne kadar acınası. Ben sadece..."

Angelica gökyüzüne doğru bakarken sesi kısıldı, kelimeler boğazında düğümlendi.

Sırf prensin hatrına daha güçlü olmak istemiştim.