Düşüşün Acısı

Ah!

Bir ses duydu, kulak kesildi ama şiddetli kar fırtınası o cılız sesi yuttu. Beyazlar içindeki dünyaya göz gezdirdi, sanki rüzgârda savrulacak gibiydi. Sesin geldiği yöne bakmaya çalışsa bile, buz parçacıkları baş döndürücü bir hızla etrafında uçuşuyor, tenini kesiyor gibiydi. Gözlerini bile açamıyordu.

Düştüm… Acıyor.

Sesi yeniden duydu; inanılmaz zayıf geliyordu. "Onu daha hızlı bulmalıyım," diye kendini zorladı. Ama sıfırın altındaki fırtına doğrudan üzerine esiyordu, bir adım, sonra bir adım daha geri gitti.

Bembeyaz karın içine gömülmüş, daha da beyaz bir parmak ucu gördü.

İncecik bileğini, minik dirseğini, omuzlarını gördü, ardından karın içine gömülmüş yüzü belirdi.

Umutsuzca ileri atılmaya çalıştı. Tüm odağı onu kurtarmaktaydı, kar botlarını içine gömüldükleri kar yığınına saplayarak ilerliyordu. Elini uzattı, o parmakları yakalamaya çalıştı.

Ama…

Artık yapamıyorum.

Ona ulaşamadan, zamanında yetişemeden kaymaya başladı.

“AHHHHHHH TAİGAAAAAA!”