İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Kankalar ve Sürtükler

"Şey, Yanami-san?"

Masanın üzerine kapaklandı ve yumruklamaya başladı. "Senin ruhun yok mu hiç?! Buna nasıl üzülmezsin?! Shiratama-chan'ın çocukluk arkadaşı çalındı! Bu, kankalarla sürtüklerin savaşı, Nukumizu-kun, ve her zaman tek bir kazanan olur! Bu resmen suç!"

"Aslında, onun kız kardeşi de o çocuğun çocukluk arkadaşı. Bu durumda Shiratama-san suçlu oluyor."

"Imm, hayır. Çünkü o bir kanka, değil mi?"

Kanundan kaçmak için bu kadarı yeterli yani, öyle mi? Yanami burnunu çekti ve kendi mantığını düşündü. Kendi içinde kaybolmuş gibiydi, bu da konuyu değiştirmek için iyi bir fırsattı.

"Peki, anlaştık mı? Her şey netleşti mi? Toplantı bitti." Ayağa kalkmaya yeltendim ama iki yanımda duran Kaju ve Komari kıyafetlerime yapıştı.

"Daha anlatılacak çok şey var, Oniisama."

"Ama olan her şeyi anlattım size."

"N-neden uzaklaştırıldığını biliyorsun." Komari'nin perçemlerinin arasından bana attığı keskin bakışı zar zor seçebiliyordum.

"Hey, konuşacağımı söyledim ama bu her şeyi anlatacağım anlamına gelmez—tamam, peki."

Sorgu taktiği. Sana zarar vermeden önce pes et. Onlara düğün salonuna izinsiz girme hikayesinin özetini anlattım.

Çayımdan bir yudum aldım. Çay çoktan soğumuştu. "İşte. Kelimenin tam anlamıyla her şey bu. Size anlatabileceğim başka hiçbir şey yok."

"Aferin." Kaju başımı okşadı. Kız kardeşim ne kadar da tatlıydı, değil mi?

Yanami burnunu sildi, mendili buruşturup çöp kutusuna doğru fırlattı. Pek de şaşırmış görünmüyordu. "Sadece uzaklaştırma aldığına şükretmeli. Bu, resmen gerçek bir suç."

Ondan nadir bir sağduyu kırıntısı. Dipnot: Tamamen ıskalamıştı ve o mendili ben yerden almayacaktım.

"Kimseye zarar vermiyordu ki. Sadece kız kardeşinin elbisesini giyip birkaç fotoğraf çekmek istemişti. Sadece tatlı kız işleri işte."

"Gece vakti bir düğün salonuna gizlice girmek 'tatlı kız işleri' değildir."

Doğruydu. Bu kadar mantıklı açıklamayla yılın tüm normal insan enerjisini tükettiğinden endişelenmeye başlamıştım. Ne olursa olsun, haklıydı. Shiratama-san kesinlikle tatlıydı—ama aynı zamanda biraz da kaçıktı. Bu sözler benden geliyordu, yani neredeyse bir garip kreşi işleten adamdan.

Belki de üye arayışımız yargılarımızı biraz bulandırıyordu.

"Haklı olabilirsin, Yanami-san."

"Evet, bu yüzden en iyisi hepimiz için sadece—"

"B-bence...!" Komari'nin sesi çatladı. Kendi sesinin yüksekliğinden ürkmüş gibi aniden başını eğdi. "B-bence b-belki de bu kadar yargılayıcı olmamalıyız. Çünkü o... artık uzaklaştırılmış değil."

Komari'nin bu kadar açık sözlü ama bir o kadar da ürkek olması biraz tuhaftı. Başımı salladım. "Ağzımdan aldın lafı." Yanami bana "gerçekten mi?" diyen alaycı bir bakış attı, ben de görmezden geldim. Evet, şu an "gerçekten" saçmalıyordum. "Onu yargılamaya hakkımız yok. Hepimiz Tsuwabuki'yiz ve Konuki-sensei bizden bir iyilik istedi. Ona destek olmaya çalışmalıyız."

Sessizlik karşıladı beni. Eyvah. Yanlış bir çıkarım mıydı bu?

Komari ile bakıştıktan sonra Yanami şuna dikkat çekti: "Durumunu hepimiz duyduğumuza göre artık onun suç ortağı olduğumuzu farkındasın, değil mi? Kız kardeşinin düğünü yaklaşıyor ve eğer bir daha bir şey yaparsa, bu edebiyat kulübünün başına patlar."

"Bu doğru, ama..."

Ben sözümü bitiremeyince Yanami çaresizce başını salladı. "Pekala. Onunla konuşuruz."

"Ha? Siz mi?"

"Bazı şeyler kız dokunuşu ister. Sana uyar mı?" Başımı salladım. Gerindi. "Harika. Oh be, bu başkalarının da iştahını açtı mı?"

Kaju ayağa kalktı. "Size biraz daha çay ve atıştırmalık getireyim."

"Ah, teşekkürler. Laf sokmak değildi, yemin ederim." Giderken ona el salladı. Laf sokmak değildi, hayır, ama kesinlikle biraz sosyal mühendislikti.

Tamamen gitmesini bekledim. "Peki, o SD karta ne oldu?"

"Ah." Yanami dört ayak üzerinde etrafta süründü, sonunda çöp kutusuna ve yanındaki buruşuk mendile ulaştı. "Bunu kazara bununla birlikte buruşturmuşum. Geri ister misin?"

Yavaşça ve donuk bir ifadeyle başımı salladım. Bunun üzerine Yanami masumca omuz silkti ve mendili fırlattı.