***

BAŞLIK: Atölyenin Sırrı

İçimdeki drama kulübü odasının bulunduğu atölye binasının etrafında dolanıyordum, gözlerim telefonumdaki haritaya kilitlenmişti. Bölgeye iyice aşina olmamız gerekiyordu. Her şeye hazırlıklı olmak lazımdı. Ayrıca Yanami koşuya çıkmıştı, o odada yalnız kalmak beni huzursuz ediyordu.

Binanın kuzey tarafı kampüsün sınırıydı. Çitin diğer tarafında bir yerleşim bölgesi vardı. Batıya doğru ilerleyince bir dizi uzun çit uzanıyordu. Çıkmaz sokaktı. Hemen ötesinde düğün salonunun girişi vardı ama zaten oradan geçmemiz mümkün değildi.

"Ha?"

Telefonumdan başımı kaldırdığımda, üzerimde yükselen çitleri gördüm. Ama bakışlarımı indirdiğimde, bir insanın zar zor geçebileceği büyüklükte bir delik fark ettim. Tesadüf mü? Pek sanmıyordum.

"Devriye mi geziyorsun, Nukumizu-san?"

Sese doğru döndüğümde Asagumo-san ile Shiratama-san'ı gördüm. İkisi de yapraklarla kaplıydı. Tesadüf mü?

"Çitlerde delik açıp durmuyorsunuz, değil mi?" diye sordum.

"Delikler mi? Aman Tanrım, şuna da bir bakın." Gözleri gerçek bir şaşkınlıkla büyüdü.

"Yani bu bir tesadüf mü?"

"Başka ne olabilir ki? Sen biliyor musun, Riko-san?"

"Hayır. Kesin tesadüftür." Gülümseme. Shiratama-san'ın o gülümsemeyi tescilletmesi falan gerekiyordu.

İkiye karşı bir. "Tesadüf" onaylandı. Konuyla alakasız ama bu operasyon bittikten sonra Asagumo-san'ın edebiyat kulübüne girişi yasaklanıyordu. Ne kadar çok suça bulaştığımızı saymayı bırakmıştım.

Aniden ayak sesleri duydum. Kalbim neredeyse yerinden fırlayacaktı ama gelen sadece başkandı. Deliği saklamak için yana kaydım.

"Buradaymışsın," dedi. "Kusura bakmayın. Sohbetin koyuluğuna dalmışım." Bana bir kâğıt parçası gösterdi. "Söz verdiğim gibi, kulübün zenginleşmesi amacıyla gelip gitme izniniz onaylandı."

Asagumo-san ellerini birbirine kenetledi. "Bu da her şeyi resmen yasal kılıyor!"

"Harikasın, Asagumo-senpai!" Shiratama-san onun ellerini tuttu ve sevinçle zıpladılar.

İçimdeki muhalif ruh, bu duyguya katılmıyordu.