Köprüden Tapınağa

Takeshima Akvaryumu'nun hemen kıyısında, akvaryuma adını veren Takeshima Adası uzanıyordu. Neredeyse yarım kilometrelik uzun bir köprü adayı karaya bağlıyordu.

"Hey! Çabuk ol!" Yakishio önden bana el salladı.

Köprünün daha yarısına bile gelmemiştik ve bu kararımdan **zaten** pişman olmuştum. "Allah aşkına, koşmayı bırak," diye hırıltıyla soludum, can havliyle tırabzana tutunarak.

Geldiğimiz yola doğru arkama baktım. Kıyıdaki köprünün ayağında bir park uzanıyordu. Uzaktan, ailelerin neşeyle eğlenip hayatın tadını çıkardığını seçebiliyordum.

Yakishio koşarak yanıma geldi ve sırtıma vurdu. Of! "Zaman kaybediyoruz, Nukkun!"

"Benim yaktığım sadece zaman değil."

"Daha ölmek yok. **Henüz** yeni başlıyoruz." Adaya doğru işaret etti. "Görüyor musun? Merdivenler. Tepede bir **tapınak** var!"

"Ah. Harika. Eğlenceli. İlla gitmek zorunda mıyız? Belki güzelce rica edersek **tapınak** bize gelir."

"Sanmam. Hadi gidelim!"

Göğsümdeki onca yanmaya rağmen, yalnızlığıma eşlik eden bir soğukluk vardı.

Yakishio kolumdan tutup beni sürükledi. Ona **göz ucuyla baktım**, o ise ışıl ışıl gülümsüyor, geçen martıları işaret edip "oooh"luyordu. İşte tanıdığım Yakishio buydu. Ve onunla bir **randevudaydım**. Belki de boşuna kafa yoruyordum ama yine de gerçeküstü geliyordu.

Sonunda oraya varıp torii **kapısından** geçsek bile o rüya gibi halden bir türlü çıkamadım. Ama merdivenlerin ne kadar yüksek olduğunu görünce kendime geldim.

"Yarı yolda bir dinlenme noktası vardır, değil mi? İçecek falan alabileceğimiz bir Doutor gibi bir yer?"

Yakishio'nun gözleri parladı. "Asla. Tepeye kadar yarışalım! Hazır, başla, git!"

Sonra bir kurşun gibi fırlayıp gitti.