Beklenmedik Bir Pazar

Donup kaldım. Neler olup bittiğinin çoğunu kaçırmıştım ama son duyduklarım yine de kulaklarıma inanamamama neden olmuştu.

Bir erkeğe mi âşık mıydım?

Kaju beni fark edince anında bembeyaz kesildi, rengi gitgide daha da soluyordu. "O-Oniisama?! N-ne kadarını duydun?!"

"Şey, sanırım 'âşık olma' kısmını falan?" Kafamda o kadar çok soru işareti vardı ki, sanki kulaklarımdan taşıyorlardı. "Neydi o şimdi?"

"O-ocağı açık unuttum sanırım, şimdi eve gidiyorum, bay bay!" Kaju fırlayıp gitti.

"Bekle!"

Beklemedi, bu yüzden hiçbir sorum cevapsız kaldı. Ne hakkında kavga ediyorlardı ki? Neden bir erkeğe âşık olmuştum? Neden benden bahsediyorlardı ki? Bütün bunların birbiriyle uzaktan yakından ne alakası vardı?

Çok geçmeden Tiara-san nihayet yetişti. Yüzüne bir mendil bastırmış halde yanıma gelip çömeldi.

"Ne oldu sana?" diye sordum.

"B-burun kanaması."

Soru yığınına bir tane daha.

"İyi olacak mısın?"

"E-evet! Gayet iyiyim!" diye ısrar etti, gözlerindeki hayat pırıltısı gözle görülür şekilde sönüyordu.

"Hey, Gondou-san, acaba sen—"

Ama o da gitmişti. Yani bu çalılıkta, şu anda kan kaybeden çılgın bir kızla yalnız kalmıştım. Sıradan bir pazar günüydü işte.

"Ayakta durabiliyor musun? Seni içeri alayım."

"B-beni boş ver. Kız kardeşinin peşinden git."

"Kan kaybeden kız kardeşim değil. Onu evde görürüm." Elimi uzattım, o da titrekçe kabul etti.

Uysal hali daha çok hoşuma gidiyordu.