Rafların Gölgesinde

SEIBUNKAN. Amiral Gemisi Mağazası. Genç bir kız, kendini görebilecek her gözün farkında, raflardan birinin önünde tedirgin bir şekilde duruyordu. Lise çağlarında görünüyordu ve onu bir ileri bir geri yürümekten alıkoymak epey çaba gerektirmişti. Şimdi, hedefi elinin altındaydı.

Kitabın sırtına dikkatle baktı. Kıpırtısız. Sonunda, kararlılıkla elini kaldırdı.

“Okul ortamı. İyi bir zevk.”

Tsuwabuki Lisesi birinci sınıf öğrencisi Basori Tiara, yerinden fırlayacak gibi oldu. Çığlık atmaması bir mucizeydi. “T-Tsukinoki-san? Ne işiniz var burada?”

“Buranın müdavimlerindenim. Özellikle de bu rafın.” Üçüncü sınıf öğrencisi, anlamlı bir genişçe sırıtışla elini Tiara’nın sırtına koydu. Tiara’nın gözüne kestirdiği kitaba baktı. “Sanırım sen ve ben iyi arkadaş olacağız. Henüz bir favorin var mı?”

“B-ben şey değildim...! Sadece geçiyordum!”

“Hayat bir yolculuk. Hepimiz bir şeylerden geçip gidiyoruz. Gözüne kestirdiğin bu muydu?”

Tiara, Koto’nun elini daha fazla uzanmadan yakaladı. “İlgim tamamen meraktan ibaret! Bunu okumaya hiç niyetim yok... Bu müstehcenliği!” Yüzü kıpkırmızı kesilmiş bir halde geveledi. “Tsuwabuki öğrencileri kendilerine daha yüksek standartlar belirlemeli!”

“Kurgu dediğin kurgudur. Dilediğin gibi tüket, dilediğin gibi düşün. En güzel yanı da bu. Kimse sana ne hissedeceğini söyleyemez. Ayrıca, buna müstehcenlik demem. Burası her yaşa uygun bölüm.”

“Her yaşa uygun mu?”

Koto başını salladı, sırıtışı hiç bozulmamıştı. “BL söz konusu olduğunda, tüm yollar resmi yayınlara çıkar. Hayran işlerinde bulamadığını burada bulursun.”

“Bunlar doujinshi’den farklı mı?”

“Doujin hayran işidir, bu yüzden her şekil ve boyutta olabilir. Bazen top’un bottom olur, ya da sadece senin shippin olmaz. Hayran kurgusu bitmek bilmeyen bir savaştır ve tehlikeli bir yer olabilir. Resmi yayınlar ise? Onlar her zaman güvenlidir. Favori bir yazarın olduğu sürece, her zaman dönebileceğin bir evin olur.”

Usta hareketlerle, Koto raftan bir roman çekti ve Tiara’ya uzattı. Unvanı şöyleydi: “Öğrenci Konseyi Bal Tuzağı ~Buz Gibi Başkanın Tatlı Hiçlikleri~.”

“O kitap, herkesin ‘İmparator’ diye çağırdığı buz gibi bir Öğrenci Konseyi Başkanı hakkında, ama bir erkeğin kollarında mı? Buzlu şeker gibi eriyor.”

“Buzlu... şeker gibi.” Tiara yutkundu. Titreyerek kitabı kabul etti.

“Sen böyle şeylerden hoşlanıyorsun, değil mi?”

“Ne?! H-hayır!” diye hırladı. “B-bana bu izlenimi veren ne olabilir ki?!”

Koto, kitabı aceleyle yerine koymaya yeltenirken onu durdurdu. “İhtiyacın olan şey, Basori-san, senin kutsal kâsen. Şaheserin. Her şeyin tıkır tıkır işlediği o kusursuz eser. Kötü hisler yok. Şüpheli nüanslar yok. Onu bul, hayal gücünün ötesinde bir güzellik dünyası seni bekliyor olacak.”

“Hayal gücünün ötesinde mi...?” Tiara nefesi kesilerek sordu. “A-ama kim diyor ki bu o olacak?!”

“Uzman görüşüme göre, sen bottom’ları seviyorsun. Belki de genel olarak dominasyon. Eğer o roman sana göre değilse, buralarda okul ortamında geçen daha fazla kusursuz erkek-bottom bulabilirsin.” Koto anında birçok benzer cilt uzattı. “Al bakalım. Başlangıç için.”

“Ş-şey...”

“Fantastik mi tercih edersin? Çalışan yetişkinler mi? Doyumsuz. Buna saygı duyarım. Bakayım ne yapabilirim.”

Koto’nun ne kadar kolayca daha fazla kitap toplamaya başladığını görünce dehşete düşen Tiara başını salladı. “B-bu yeterli, teşekkür ederim!”

Sonra eğilip kasaya koştu ama çabucak geri döndü.

“Bir şey mi unuttun?”

“Shikiya-senpai, şey, bir süre önce bir kutu oyunu gecesi fikriyle oynuyordu.”

“Öyle mi? Kulağa eğlenceli geliyor.”

“Acaba, şey – yani ders çalışmak önceliğiniz olmaktan çıktığında – katılmakla ilgilenir misiniz diye merak etmiştim!”

Koto şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı ama çabucak toparlanıp gülümsedi. “Biliyor musun, sonunda bir nefes alma fırsatı bulduğumda eğlenceli olabilir. Teşekkürler.”

“Rica ederim! Neyse, hepsi bu kadar!”

Raftan hızla bir kitap daha kapıp Tiara yeniden fırladı.

Koto, Tiara'nın tezgahta utangaçça ödeme yapmasını izledi, başı sürekli etrafı kolaçan ediyordu. Bu ona çoktan geçmiş bir zamanı, kendini hatırlattı. “Bizden biri.”