İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Tersine Dönen Çarklar

İki kişi için tasarlanmamıştı soyunma odaları. Asagumo-san, şapkayı yüzümden uzaklaştırmak için kıpırdandı, saçları kolumu gıdıklıyordu. Neden bütün sevimli kızlar güzel kokardı ki? Hayal etmiyordum. Sadece kokuyorlardı, işte.

"Yakishio ile değildi, değil mi?" diye fısıldadım, kulaklarım dikilmişti.

"Hayır. Yalnızdı. Dışarıya bir göz atacağım." Perdeden başını uzattı.

İşte bu ironikti. Sadakatsizlik Soruşturması'nın kendisi epey ikiyüzlü bir hal almıştı. Ne de dönmüştü çarklar.

Asagumo-san başını içeri çekti. Başka bir soğuk yama alıp alnına bastırdı. "Bunu sana nasıl söylesem bilemiyorum, Nukumizu-san."

"Söyle bakalım."

"Fark edildim."

"Ne?"

Perdeyi hızla araladı. Dışarıda bizi bekleyen, gergin ve kaskatı kesilmiş bir Ayano'ydu.

Asagumo-san eğildi. "Merhaba, Mitsuki-san," dedi, sesinde teslimiyet vardı.

"Chihaya," dedi Ayano. "Şu Nukumizu mu yoksa?! İkiniz ne yapıyorsunuz?"

Keşke cevabını bildiğim bir soru olsaydı. Cevap vermeye yeltenmedim bile. Büyük ihtimalle pot kıracaktım, bu yüzden sözü Asagumo-san'a bıraktım.

Ona göz ucuyla baktım. O da bana baktı, sonra başını salladı. Aynı fikirdeydik.

"Mitsuki-san," diye başladı, Ayano'ya doğru bir adım atarak. Sonra döndü, sincap gibi gözleriyle bana baktı ve aniden artık aynı fikirde olmadığımızı hissettim. "Nukumizu-san her şeyi açıklayabilir."