Fujoların Dünyası

Bu kulüpte artık kendimi güvende hissetmiyordum.

"Ne demek istediğini gayet iyi anladım," dedim. "Keşke anlamasaydım ama durum bu. Peki neydi o sollu-sağlı muhabbet?"

"Standart gösterimde üstteki önce, alttaki sonra gelir," diye açıkladı Senpai. "Üstteki sola, alttaki sağa."

Komari hararetle başını salladı. "B-bu sayede herkesin önünde tartışabiliriz."

Yapabiliyor olmak, yapılması gerektiği anlamına gelmezdi.

"Yani reçel alttaki, ıh, pardon. Sağdaki mi?" diye sordum.

"Yanlış. Hatalı," dedi. "Reçel üstteki."

"A-alttaki o!"

Tsukinoki-senpai gözlerini kıstı ve yeniden düşündü. "Yani köri üstteki mi? Acı çok bariz. Çok tekdüze."

Kod da bu kadarmış.

"S-sen anlamıyorsun," diye itiraz etti Komari. "D-dokunuşuyla acı veriyor..."

Senpai alkışladı. "Aman Tanrım, ne kadar haklısın! Yasak aşk! Ne kadar özlem duyarlarsa, o kadar acı çekerler. Bu muhteşem! Çok kullanışlı!" Dudağını ısırdı ve o ışıltı söndü. "Kahretsin, ama ben reçele gönlümü kaptırmıştım zaten!"

"Olur böyle şeyler." Komari anlayışla başını salladı.

"Şey, ıh, Senpai?" diye araya girdim. "Henüz ayrılabilir miyiz?" Fujolar gözlerini bana dikti. "N-ne?"

"Pekala." Senpai çenesini bana doğru salladı. "Kararı sen ver."

"B-batırma sakın." Komari kaküllerinin arasından bana ters ters baktı.

Ne yapmıştım ben?

"Şey, tamam. Peki bu nasıl?" İkisinin baskısı üzerimdeydi, ben de raftan rastgele bir şeyler uydurdum.

"Domuzlu ramen eklemek... Bu dahice," diye fısıldadı Senpai.

"O d-doğuştan yetenekli."

Ah. Eyvah. O köri değildi. Benim hatam.

"Pekala, şimdi bu iş hallolduğuna göre, hadi buradan çıka—"

Senpai beni kaptığı gibi çekti. "Benimle gel!" Beni başka bir rafa sürükledi. "Şu turşularla yeniden başlayalım."

"Y-yamagobo..." diye mırıldandı Komari.

"Etkileyici ilk seçim, Komari-chan."

Küçük olan kıkırdadı.

Yine kendilerinden geçtiler, bu sefer de... turşular yüzünden. Yakında hiçbir yere gidemeyecektik.