***

BAŞLIK: Gizli Giriş

Kırk dakika havadan sudan sohbet ettik. Yaz ödevlerinden, iki gün sonraki açılış töreninden, Yakishio’nun atletizm takımındaki biraz ürkütücü bir senpai’den bahsettik. Zamanla duraksamalar uzadı, yorumları kısaldı.

Eski ilkokullarında buluşacaklardı ve neredeyse varmıştık.

Binanın çevresinde yürürken, çitlerin ardından binayı inceliyordum. “Işıklar kapalı.”

Dur bir dakika, bu resmen izinsiz girişti. Bunu daha yeni idrak etmiştim.

Yakishio göğsünü tuttu, derin bir nefes aldı. Kendi kendine cesaret verici bir şeyler mırıldandı. “Tamamdır.”

“Şey, bunu söylemek için biraz geç olabilir ama ilkokullara öylece dalmak serbest mi? Pek yasal değil gibi geliyor bana.”

“Evet, bunu daha önce söyleyebilirdin.”

Bunun sorumluluğunu üstlenmeyi reddettim.

Elini beline koyup 'tüh' diye bir ses çıkardı. “Gündüzleri açık oluyor. Ortalığı karıştırmadığımız sürece sorun olmaz. İnan bana, ben alışkınım bunlara.”

Sabıkalı yani. En azından başım belaya girmeyecekti. Vedalaşmak için kolumu kaldırdığımda, Yakishio dürttü. “Beni oyalamak için bilerek söyledin, değil mi?”

“Ş-şey, hayır?”

“Teşekkürler. Şimdi iyiyim. Sen beni burada bekle.”

Anlaşılan işim gidiş-dönüşmüş. İyi bilmek, ama gecenin bir yarısı burada dikilme fikri pek de hoşuma gitmemişti.

Yakishio, tedirgin kıpırdanmalarımı fark edip kaşını kaldırdı. “Bu saatte bir kızı tek başına eve gönderecek değilsin herhalde, değil mi?”

“Peh. Ben mi? Olamaz.”

“Güzel. Birazdan görüşürüz.” Kendine has sırıtışlarından birini takındı, sonra elini kaldırdı. O hareketin ne anlama geldiğini idrak etmem ve benim de elimi kaldırmam, beynimin algılaması biraz zaman aldı. “Bu gece bitecek!” Onu ne kadar beklettiğimi telafi edercesine tüm gücüyle çaktı.

Şimşek gibi fırladı, arka kapıdan öyle bir rahatlıkla atladı ki, bu işi ilk kez yapmadığı belli oluyordu.