“Merak etme, Ağabeyciğim.” Beni kollarına öyle şefkatle sarmıştı ki. Yazın en sıcak zamanıydı. Böyle bir sarılma için fazla sıcaktı. “Sana arkadaşlar bulacağım. Söz veriyorum.”
Nukumizu Kaju... Takıntılı bir ağabey âşığı mı, yoksa sadece evhamlı mıydı? Nasıl tanımlayacağımı bilemiyordum. Her ne olursa olsun, onun için bu durum olağandı.
Arkadaşsız olmak gerçekten bu kadar kötü müydü? Şahsen ben mutsuz falan değildim. Ders programı değişikliklerinden haberdar olmamak (ki bu bazen derse geç kalmama neden oluyordu) ve çoğu iletişimden istemeden dışlanmak gibi ufak tefek şeyler dışında, pek de umursadığım söylenemezdi.
Buzlu çayımdan bir yudum daha aldım; en azından işlerin daha kötüye gidemeyeceğine şükrediyordum.
Şu anki bakiyem: 3.617 yen.
Bölüm Tartışması
0 yorumHenüz yorum yok. İlk tartışmayı sen başlat.