Kayıp Kahramanların Bakışı

Pazartesi sabahıydı. Dirseğimi sırama dayamış, sınıftaki sayısız sohbeti bir dinleyip bir dinlemeyerek etrafı dinliyordum. Kimisi televizyon programlarından, kimisi beyzbol maçından, kimisi ortak arkadaşlardan, kimisi de bitmemiş ödevlerden bahsediyordu. Hatta bazıları, sevgililerinin ne kadar zorlu olabildiğini alçakgönüllülükle övünerek anlatacak kadar cesurdu.

Hepsi de sıradan konulardı. Diğer sıradan insanlarla birlikte sıradan hayatlar yaşayan sıradan insanların sıradan konuları. Sıradanlık, sınıf arkadaşlarıma kendiliğinden geliyordu.

“Günaydın!”

Yakishio Lemon odaya dalıverdi. Birkaç kişi ona karşılık verdi. Benim o kasvetli halim de uçup gitmişti.

Doğruca masama geldi ve çantasını masaya pat diye bıraktı. “Günaydın, Nukkun! Gezi eğlenceliydi, değil mi?”

“Ş-şey, g-günaydın,” diye kekeledim.

“Neyse, al bakalım, bu dünkü.” Çantasından bir kağıt parçası çıkarıp bana uzattı. Resimli günlüğe bir giriş daha, şimdiden. Bu sefer hareket halindeki bir trenin yanında koşan bir kızı tasvir ediyordu.

“Bu ne zaman oldu?”

“Dün gece eve dönerken uyuyakalmışım. İşte o zaman durağıma geri koşmak zorunda kaldım.”

İlginç bir tablo seçimi.

“Yayınlarız,” dedim.

“Teşekkürler!”

Yerine doğru ilerledi, yol boyunca birkaç arkadaşına el sallayıp beşlik çakarak. Bu kadar erken bir sabahta bu enerjiyi nereden buluyordu?

Hepimiz onun coşkusunu paylaşmıyorduk. Gerindim, sosyal enerjim şimdiden tükenmeye başlamıştı bile, ve gözlerim Yanami’ye kaydı. Hakamada Sousuke ve kız arkadaşı Himemiya Karen ile daha az, farklı bir arkadaş grubuyla daha çok vakit geçiriyordu. Hatta şimdi onlarla sohbet ediyordu. O neşeli gülümseme yüzünden nadiren eksik oluyordu.

Bana dik dik baktığımı fark etti ve gülümsemesini bana yöneltti. Görmemiş gibi yaptım. Sınıfta birbirimizi asla fark etmezdik. Bu kasıtlı değildi; sadece yarı sır gibi olanla hiç sır olmayan arasında tuhaf bir yerde duruyorduk.

Yan sınıftan dağınık kahkahalar geliyordu. Amanatsu Sensei yine yanlış sınıfa dalmış olmalıydı. Ayda en az iki kez olurdu bu. Sınıfımız durumu biliyordu ve yerlerine dönmeye başlamışlardı.

Bir daha asla göremeyeceğimiz sıradan bir gün daha.