Şafak Vakti Buluşması

Hasumi'yi uyandırmamaya özen göstererek sessizce kapıya süzülüp koridora çıktım. Sabahın beşiydi ve otel mezar sessizliğine bürünmüştü. Öğretmenlerimizden hiçbirinin bu saatte ayakta olup devriye gezdiğini hayal edemesem de, koridorda parmak uçlarımda yürürken ses çıkarmaktan kaçındım.

Sırt çantamda sadece en temel ihtiyaçlarım vardı; bavulumu odada bırakmıştım, zira onu yanımda taşımak fazlasıyla külfetli olacaktı.

Ushio'nun odasına kadar gizlice indikten sonra derin bir nefes aldım ve telefonunu aradım. Telefon bir, iki, üç kez çaldı... Gergin bir bekleyişe girmiştim ama açmadı. Derin bir uykuda olduğu belliydi.

Yine de henüz vazgeçmek için çok erkendi. Telefonumu cebime koyup kapıyı çalmayı denedim; onu uyandıracak kadar yüksek ama koridorda yankılanmayacak kadar alçak bir sesle. Hiçbir öğretmenin ya da öğrencinin beni buralarda yakalamamasını umarak içimden şans diledikten sonra, kapının diğer tarafından bir hışırtı duydum.

Oh be. Uyanmış gibi görünüyor.

Elimi indirip endişeyle bekledim; sonunda kalkıp kapıyı gıcırdatarak açtı ve pijamalarıyla koridora temkinli bir şekilde göz attı.

"…Ne oldu?" diye sordu.

Ushio, uyandırıldığı için epey huysuz geliyordu; sesinin normalden epey alçak ve çok daha tekdüze olmasından belliydi bu. Bu durum neredeyse cesaretimi kırmaya yetecekti ama şimdi geri adım atamazdım.