Fırtınanın Ortasında

“Ne saçmalık.”

Hala kabul etmeyeceğini hissetmiştim ama mesajlarının tonu artık beni gerçekten rahatsız etmeye başlamıştı. Başka bir mesaj yazdım.

“Biliyor musun, sınıfımızda seninle aynı düşünen bir kız var aslında.”

“iyi. bu da onun aklı başında olduğu anlamına gelir”

“Ve şimdi sınıfta kimse onunla konuşmuyor bile. Yapayalnız kaldı.”

Misao, sanki ağzına sinek kaçmış gibi iğrenmiş bir ifade takındı. Bunu bir tür kontratak olarak düşünmüştüm ama belki de imalarımla biraz fazla acımasız davranmıştım. Yine de gerçekti bu.

Kısa bir sessizlik oldu, ardından Misao öfkeyle yanıtını yazdı.

“eminim benim abimden hoşlanıyorsundur, değil mi.”

“N-ne?!”

Neredeyse kendi tükürüğümde boğuluyordum.

“Bir sorun mu var?” diye sordu Ushio, omzunun üzerinden geriye bakarak.

“Ah, şey… Yok, iyiyim ben. Üzgünüm…”

“Pekala, sen öyle diyorsan.” Arkasını döndü.

Tanrım… Bu da neydi böyle?

Bu nereden çıktı şimdi? Misao’ya hızlıca bir bakış attım ve gözlerimiz buluştu. Göz ucuyla, küçümseyerek bana bakıyordu. Anladığım kadarıyla, bu onun gerçek bir şüphesi değil, beni kışkırtmak ya da savunmaya geçirmeyi amaçlayan kaba bir son laf sokma girişimiydi. Ve bu konuda kesinlikle başarılı olmuştu. Daha sağduyulu davranmam gerektiğini bilsem de bir yanıt yazdım.

“Yani, onu arkadaş olarak seviyorum, evet.”

Bu yanıtı okuyunca Misao sadece bana burun kıvırdı ve pencereden dışarı baktı. Konuşmamızı sürdürmeye hiç niyeti yoktu anlaşılan. Belki de benimle artık hiçbir işi olmamasını kararlaştırmıştı. Bu oldukça moral bozucu bir düşünceydi, zira küçükken Ushio ile sürekli takıldığımızda bana ve Ushio’ya hep hayranlık duyuyor gibiydi. Gerçekten de bir noktada bu ilişkiyi onarabilmeyi umuyordum. Bununla birlikte, Misao Ushio’yu olduğu gibi kabul etmeye istekli olduğunu göstermedikçe, bu bana pek olası gelmiyordu. Cep telefonumu cebime attım ve bakışlarımı pencerenin ötesinde kol gezen fırtınaya diktim. Yağmur durmaksızın yağıyordu.