Hamster Yanaklar ve Yalnızların Kralı

“Anne ben olayım, sen de baba ol, olur mu Ryou?”

“Ha? Neden? Ben köpek olmak istiyorum!”

Küçükken, diğer tüm çocuklar gibi, bir kerecik evcilik oynamıştık. Şimdi, sınıfta yanımda oturan yüzündeki ifade, o zamanlar köpek olmak için mızmızlanırken takındığı ifadenin ta kendisiydi.

Kara tahtadaki yazıyı kopyalamakla meşgulken yanakları patlayacak gibi şişmişti. Tam bir hamster bombası modu. Gerginlik ellerine kadar inmişti sanki; uçlu kaleminin ucunun defalarca kırıldığını duyabiliyordum.

Peki, bu hamster düğmesini ne çevirmişti? Şey...

Ryou, öğle yemeğini birlikte yiyelim!

Ha? Neden? Hayır, teşekkürler, ben tek başıma iyiyim.

...Bunu söylemiştim. Daha doğrusu, defter sohbetimiz sırasında yazmıştım.

Bunun onu neden hamster moduna soktuğunu bilmiyordum ama görünen o ki tetikleyici buydu.

Son sabah dersi bitince, marketten aldığım öğle yemeğimi alıp yerimden kalktım.

Teneffüste yalnız kalır mı diye düşündüm ama hayır, her zamanki gibi etrafında bir kalabalık vardı. Aslında, bensiz daha iyi değil miydi?

Benim için arkadaş edinmek ya da edinmemek pek önemli değildi ama önemseyenler, okul yılının bu ilk az günlerine çok anlam yüklerdi. Nisan yorucu bir zamandı; kendini aktif olarak belirli bir gruba dahil etmeli, çevrendekilere kimlerle takıldığını belli etmeliydin.

Fushimi’nin gözleri bir anlığına benimkilerle buluştu ve yüzünde terk edilmiş bir köpek yavrusu ifadesi vardı.

Üzgünüm. Şöhretin, şimdi seninle öğle yemeği yemem için fazla. İçimden özür dileyip sınıftan ayrıldım.

Özel derslikler binasının üçüncü katındaki fizik odasına yöneldim. Oda her zaman açıktı, muhtemelen içinde değerli hiçbir şey olmadığı için.

İçeri girdiğimde, zaten birinin geldiğini gördüm: Omuz hizasında saçları olan Torigoe, bu odanın öğle yemeği müdavimlerinden biriydi.

“Gelmişsin.”

“Başka gidecek yer yok.”

İsteksizce selamlaştık ve her zamanki gibi ondan uzağa oturdum. Sonra öğle yemeklerimize başladık, gerçek bir sohbet etmeden telefonlarımıza bakıyorduk.

Torigoe, okulda anlaştığım tek kişiydi, gerçi onu sadece öğle teneffüslerinde bu fizik odasında görüyordum. Hangi sınıfa düştüğünü bilmiyordum, o da benimkini bildiğinden şüpheliydim.

Birinci sınıftan beri böyleydik; birbirimizin işine pek karışmaz, gereksiz hiçbir şey hakkında konuşmazdık. Pek arkadaş sayılmazdık, daha çok iki ruh ikizi gibiydik.

“Peki, ders sırasında Majesteleri'yle ne konuşuyordun?”

Bu meraklı soruya rağmen, cevaba pek ilgi duyuyor gibi görünmüyordu. Gözlerini telefonundan bile ayırmamıştı.

“Ha, Fushimi'yi mi diyorsun? Hiçbir şey, aslında.”

“Hımm...” diye yanıtladı dalgınca.

“Bekle, bunu nereden biliyorsun?”

“Çünkü aynı sınıftayız.”

Ciddi misin? Hiç haberim yoktu.

“Ayrıca grup sohbeti de patlamış durumda.”

“...Ne?”

“Evet, sınıfın yüzde yetmişi falan olan bir grup sohbeti var.”

“Lanet olsun? Sen de mi varsın içinde?”

“Yani, evet. Ama konuşmuyorum. Sadece takılıyorum.”

Vay be, bu beklenmedikti. Onu sınıf grup sohbeti tiplerinden sanmazdım.

...Ve beni davet bile etmemişlerdi. N-ne olursa olsun, sanki umurumda.

“Zaten sorsalar bile katılmazdım.”

Yine de, en azından sormalarını isterdim. Katılmayacağım doğru olsa bile. Ben bir gencim, lütfen anlayın.

Torigoe hafifçe güldü. “Aman Tanrım, umursamıyormuş gibi yapmana gerek yok.”

Numara yapmıyorum!

Neyse, Torigoe bana herkesin Fushimi ile ne konuşmuş olabileceğimizi heyecanla tahmin ettiğini anlattı.

“Daha iyi yapacak işleri yok mu?”

“Anladığım kadarıyla, Fushimi'nin yaptığı her şey okulun en büyüleyici konusu.”

Ciddi mi?

Fushimi ile çocukluğumuzdan beri tanıştığımızı kimsenin bildiğinden şüpheliydim. Kesinlikle öyle davranmıyorduk.

“Sadece ikinizi bir arada görmeyi kimse beklemiyordu. Ben de şaşırdım. Yani, mükemmel prenses ve yalnızların kralı mı?”

“Bekle, neyin kralı?”

Aslında o kadar iyi uyuyordu ki, komik bile değildi.

“B-b-b-bu ne?!” Torigoe tuhaf bir çığlık attı. Muhtemelen onu ilk kez bu kadar şaşırmış görüyordum.

“Ne oldu?”

“Ha? Hayır, hiçbir şey... Ha... Bilmiyor musun?”