Kışın Son Öpücüğü

“Teşekkürler. O zaman bir bakalım.”

Paketi açtığımda içinden sevimli bir oyuncak ayı çıktı.

…Buna nasıl tepki vermeliydim?

Bazıları için mükemmel bir hediye olabilirdi, emindim. Ama lise ikinci sınıfta bir erkektim. Belki tam tersi olsaydı, yani ben ona verseydim...

Tamamen unutmuştum. Mana ona moda dersleri veriyordu ama zevkleri hâlâ biraz tuhaftı.

Şey, şimdi ne olacaktı?

Ona göz ucuyla baktım ve tepkimi beklediğini gördüm.

Ne yapmam gerektiğini biliyordum.

“Vay canına, harika! Teşekkürler, Hina!”

“Neyse ki! Beğenmene çok sevindim!”

İçtenlikle gülümsedi ve ben anında rahatladım. Başka biri burada olsaydı, ona bir şeyler söyleyebilirdi ama yapayalnızdık. Bu yüzden aşırı sevinmiş gibi davranmaktan başka çarem yoktu.

Paketi açmayı bitirdim ve ayıyı kucağıma koydum. Orta boylardaydı diyebilirim. Hediye için tuhaf bir seçimdi ama itiraf etmeliyim ki çok şirindi.

“…Benim yerim orası.”

Hina ayıyı kenara itti ve kucağıma, bana dönük bir şekilde oturdu. Yanakları kızarmıştı, yüzlerimizi öpüşmek için birbirine yaklaştırdı. Ben de arkadan elimi kıyafetlerinin altına kaydırdım.

“…Ryou, seni yaramaz çocuk.”

Beni şakayla karışık azarladı ama gerçek bir direnç göstermedi. Öpüşmeye devam ederken ben de sütyenini dikkatlice çözdüm.

…O an, bunun, kış tatilinin geri kalanındaki son randevumuz olacağını bilmem imkansızdı.