İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Beklenmedik Fırsatlar

Fushimi, Himeji ve ben okula doğru ilerlerken, Fushimi'ye Wakatsuki'den söz ettim.

"Kısa filmimin jüriliğini yapan bir ajansın başkanı, performansını gördükten sonra seninle iletişime geçmek istediğini söyledi."

"Benimle mi?" Gözleri şaşkınlıkla büyüdü. "Benim performansımı gördükten sonra mı?" Söylediklerimi hâlâ sindirmeye çalışır gibi alçak bir sesle konuştu.

"Top Ajans hakkında bir şey biliyor musun, Himeji?"

"Duymuşluğum var," diye yanıtladı. "Çok bilgim yok ama orada çalışan birkaç kız tanıyorum."

Anlaşılan o ki, iş sırasında karşılaştıklarında selamlaşacak kadar iyi tanıyordu onları.

"Daha fazla bilginin olduğu bir web siteleri var," dedim Fushimi'ye. "Sonra bir göz atabilirsin."

"E-evet!"

Fushimi gergin bir şekilde telefonunu çıkarıp tuşlara dokundu. Muhtemelen biz konuşurken web sitesini açıyordu.

"Bu arada, Bay Matsuda'dan onların yasal olduğuna dair teyit aldım."

"G-gerçekten mi?!"

İlgilenirse numarasını vermeye karar vermiştim. Kim bilebilirdi ki kısa filmimin Fushimi için büyük bir fırsat olacağını?

"Ryou, bunu kutlamalıyız! Tam gaz eğlenelim! Bir karaoke yerine gidebilir, internet kafeye takılabilir, pizza sipariş edebilir, suşi yiyebiliriz...!"

"Bu... kesinlikle tam gaz eğlenmek demek... Evet, yapalım şunu."

"Harika!"

Ödül paramı yeni almıştım, o yüzden hepsini karşılayabilirdim. Ne de olsa Fushimi olmasaydı kazanamazdım.

***

...

Göğsümde bir batma hissi duydum. Ne zaman böyle olsa, Bay Matsuda'nın söyledikleri aklıma geliyordu: "Sonuçta yönetmen, perde arkasında çalışan kişidir."

Himeji yüzüme dikkatle bakıyordu.

"Hmm? Ne oldu?" diye sordum.

"Bu hafta sonu boşsun, değil mi Ryou?"

"Bunu daha çok bir soru gibi ifade edemez misin?"

Ama haklıydı, boşum.

"Cumartesi akşamı bir SakuMome konseri var. Gitmek ister misin?"

Fushimi'nin parti için aklında bir randevu mu vardı?

Ona doğru bir bakış attım.

"Parti... Sabırsızlanıyorum..." diye mırıldandı.

Kendi dünyasına dalmıştı ama parti hemen olacak gibi görünmüyordu.

"Bay Matsuda bana iki bilet ayarladı," diye devam etti Himeji. "Kızlar gitmemi istiyor gibi."

Gözlerinde alışılmadık bir karartı fark ettim.

SakuMome—Sakurairo Moment—daha önce üyesi olduğu idol grubuydu.

Himeji sağlık sorunları yüzünden ayrılmış ve buraya geri dönmüştü. Yalnız gitmek zor geldiği için beni de çağırdığını düşündüm. Belki de eski takımının maçını izlemeye gitmek gibi bir şeydi bu.

"İyi bir oyalanma olur," dedi.

"O halde gidelim," diye yanıtladım.

***

Himeji'nin yüzü aydınlandı. Kendi ifadesindeki değişikliği fark etmiş gibi başını salladı. Duygularını dizginleyerek her zamanki soğukkanlı ifadesini takındı ve küstahça devam etti: "Kızların hepsi çok tatlı, gerçi benim kadar değil. Dans edip şarkı söyleyecekler ve herkese gülücükler dağıtacaklar."

"Hmm? Ne olmuş yani?"

"Yanlış anlamayasın diyorum! Seni zerre kadar umursamıyorlar."

"Bunu bana söylemene gerek yok." İçimi çektim.

Beni nasıl biri sanıyorsun ki?

***

O gün üçüncü ve dördüncü dersler ev ekonomisiydi. Yemek yapma pratiği yapıyorduk.

Öğrenciler dörderli takımlar kurdular, bu yüzden doğal olarak iki çocukluk arkadaşım ve Torigoe ile aynı gruba düştüm. Her biri kendi önlüğünü takmıştı ve nedense bu, onları ev hanımı gibi göstermeye yetiyordu.

Öğretmen, her yemeğin tarifini tahtaya yazdı ve ne yapacağımızı açıkladı.

O günün tarifleri ders kitaplarımızda da vardı: domuz etli miso çorbası ve haşlanmış ıspanakla tatlandırılmış pilav. Tipik bir Japon menüsü.

"Yemek yapabiliyor musun, Hina?"

"Senden daha iyi, Ai. Orası kesin."

Himeji alaycı bir şekilde homurdandı. "Keşke. Acınası."

Konuştuğuna emin misin, Himeji? Bana ikram ettiğin deterjanlı çorbayı unutmadın herhalde?

"Yine mi kavga," diye mırıldandı Torigoe kendi kendine.

"Sen gerçekten yemek yapabiliyorsun, değil mi?" dedim.

"Evet. Ve belli birinin aksine sadece haşlanmış balkabağı değil," diye yanıtladı.

Ah, Fushimi... Haksız da sayılmaz.

"Himeji de tuhaf şeyler pişirecekmiş gibi duruyor. Bu yüzden buradaki en iyi aşçının ben olduğumdan oldukça eminim."