Yemyeşil Ovalar

Hafif bir esinti ovaları okşadı, yemyeşil, genç yapraklar salınarak karşılık verdi. Güneş pırıl pırıl parlıyordu; daha kısa süre öncesine kadar toprakların gümüşi bir kar örtüsüyle örtülü olduğunu kimse tahmin edemezdi.

Bahardı.

Güney uluslarına kıyasla biraz gecikmeli de olsa, Natra Krallığı sonunda uzun kışı atlattı ve ilk yeni tomurcuklarını karşıladı.

***

“Ahhh, ne harika bir at sürme havası.”

Taze bir çayırda genç bir adam at sürüyordu. Bu kişi, Natra'nın Veliaht Prensi Wein Salema Arbalest'ti.

“Evet. Yılın bu zamanında bile bu kadar güzel günler nadir bulunur.”

Wein'ın hemen arkasında, atıyla ona ayak uyduran genç bir kadın vardı. Adı Ninym Ralei'ydi. Kendine özgü beyaz saçları ve kızıl gözleri onu bir Flahm olarak belli ediyordu ve Wein'a yaverlik yapıyordu.

“Sonunda biraz nefes aldık. Tadını çıkaralım bari.”

Wein, atının sırtına yığıldı. Hayvan biraz rahatsız görünse de insan yükünü taşımayı sürdürdü.

“Çok rahatlama. Unutma, yalnız değiliz.”

Ninym, arkalarından kendi atlarıyla gelen birkaç muhafıza baktı. Wein'ın konumuna yakışır daha ağırbaşlı bir duruş sergilemesini dilerdi.

“Evet, biliyorum. Vasallarım zaten bana fena halde öfkeli.”

“…Doğru.” Ninym içini çekti. “Kaçınılmaz olarak, bu tatilin nedeni de bu.”

“Hadi ama, Ninym. Hâlâ kırgın mısın?”

“Elbette kırgınım. Bu dolaylı yoldan benim hatamdı.” Bu kez daha derin bir iç çekti. “Şimdi Agata'nın evlatlık oğlu olduğuna göre, misilleme geleceği kesin…”