Kuklacının Dansı

"Oh be, sonunda bitti. Sonunda!"

Wein, evraklarından başını kaldırdı, kalemini fırlatıp gerindi. Prens, hâlâ Willeron Sarayı'ndaki çalışma odasındaydı.

"Bu aralar işim azaldı ama Ninym yanımda olmayınca cidden bitmek bilmiyor," diye homurdandı.

Wein'ın vasalları görevlerinin önemli bir kısmını üstlenmişti ama Ninym'i Falanya'ya gönderdiğinden beri bu ek boş zamanın tadını çıkaramamıştı.

...Her şey yolunda gittiyse, Ninym şu an Falanya'nın yanında olmalıydı.

Wein'ın düşünceleri güvenilir yardımcısına kaydı.

Ninym'i tanıdığı için Falanya'yı sorunsuz bulacağından emindi. Asıl soru, sonrasında ne olacağıydı; Falanya mektubuna nasıl tepki verecekti.

Ne olursa olsun, bu Falanya'nın gelişimini ölçmek için mükemmel bir fırsattı.

Önündeki zorluklar altında ezilecek miydi, yoksa onların üstesinden mi gelecekti?

Eğer Falanya zaferi kaparsa, o zaman...

Wein, ofisinde yalnız başına düşüncelere daldı.

Tüm bunlar olurken yüzünde vahşi bir gülümseme vardı.

***

Doğrudan konuya girecek olursak, Delunio'ya tanınan ek süre zerre kadar işe yaramamıştı.

Yuan'ın kaçak grubu hiçbir yerde bulunamıyor, Tolcheila ise pozisyonunu değiştirmeyi reddediyordu. Orduyu durdurmak için gönderilen ulak da zamanında yetişemeyecekti.

Tüm bunlar tek bir anlama geliyordu: Delunio kaybetmişti.

Kahretsin. Buna inanamıyorum...!

Mullein dişlerini sıktı. Muhafızlar hariç, sarayın konferans salonunda üç kişi daha vardı: Kral Lawrence, Prenses Tolcheila ve İncil Bürosu yöneticisi Caldmellia.

"Pekâlâ, sohbetimize devam edelim mi?"

Sessizliği ilk bozan Caldmellia oldu.

"Biz, Levetia Öğretileri olarak, Doğu Levetia'yı uygun bir mezhep olarak tanımıyoruz. Takipçilerini açıkça sapkın ilan ediyoruz. Doğal olarak, bu, bağlantılı hiçbir kişi, kuruluş veya ülkeye müsamaha gösterilmeyeceği anlamına gelir. Delunio, Doğu Levetia ile iş birliği yaptı ve Prenses Tolcheila'nın yasal miras hakkını bahane ederek Soljest Krallığı'nı işgal etti. Bu tür bir davranışa göz yumamayız... Katılıyor musunuz, Prenses Tolcheila?"

Tolcheila, acı dolu bir ifadeyle başını salladı. "Kardeşimin isyanını duyar duymaz eve dönmeye çalıştım ama lüks dairemde kilitli kaldım. Hatta beni orada hapsetmekle tehdit etti, diyebilirim."

"Prenses Tolcheila...!" Mullein gazabını dizginleyemedi ve Tolcheila bir çocuk gibi sindi.

"Ah, ne kadar da korkutucu. Benim gibi masum genç bir kız, böyle bir baskı altında ancak uyabilirdi. Anlıyorsunuz, değil mi, Leydi Caldmellia?"

"Evet, elbette."

İki kadın, artık iş birliği içinde olduklarını gizlemiyor, dostane bir şekilde sohbet ediyorlardı. Yakında Delunio'yu en iyi nasıl dağıtacaklarını tartışmaya başlayacaklardı.

Gerçekten bu kadar mıydı?

Mullein'in bunu kabul etmekten başka çaresi yoktu. Yenilmişti. Ancak bu, sonu anlamına gelmiyordu. Başarısızlık, hayatta kalmak için ne kadar alçalabileceğini öğretmişti ona.

Lawrence'ın burada olmamasını umuyordum...

Mullein, sessiz krala baktı. Lawrence, kabul salonundaki olaydan beri odasında kilitliydi ama bu toplantıyı bir şekilde duymuş ve katılmayı talep etmişti. Caldmellia da Lawrence'ın varlığını talep etmiş, isteksiz Mullein'e başka seçenek bırakmamıştı.

Yapacak bir şey yoktu. Bana kin besleme, Lawrence.

Mullein, kuklasından yüz çevirip Caldmellia ve Tolcheila'ya döndü. "Şikâyetlerinizi anlıyorum." Bir an duraksadı. "Dahası, her şeyi kabul ediyorum. Ulusumuz gerçekten de Doğu Levetia ile iş birliği yaptı."

Tolcheila ve Caldmellia'nın gözleri anında kısıldı. Mullein mazeretlerini sunduktan sonra Delunio'ya saldırmayı planlamışlardı. Suçlamalarını doğrudan kabul etmesini beklemiyorlardı.

"Birdenbire oldukça soylu oldunuz. Fikrinizi mi değiştirdiniz?"

"Levetia'nın dindar bir takipçisi olarak, sadece dürüst olmak isterim, Prenses Tolcheila."

"Ne özgüven." Tolcheila alay etti. "Doğu Levetia ile komplo kurduğunuzu kabul edip hâlâ kendinize sadık mı diyorsunuz? Belki de Tanrı'nın lütfunu sınamak istiyorsunuz? Elbette, bir sınırı aştığınıza katılırsınız."

"Tanrı'nın lütfunu sınamak mı?! Kalbimden konuşuyorum. İki ifade de birbiriyle çelişmiyor," diye iddia etti Mullein.

Tolcheila, sorgulayıcı bir ifadeyle ona gözlerini dikti.

"...Ah, anladım. Demek öyle," diye mırıldandı Caldmellia küçük bir gülümsemeyle. Başbakanın niyetini ilk o kavramıştı.

"Delunio'nun Doğu Levetia ile olan bağlantısı ne halkın ne de benim kendi isteğimdi. Her şey Kral Lawrence'ın bizzat emriyle oldu!" diye ilan etti Mullein.

Konferans salonundaki muhafızlar arasında bir kargaşa koptu; beklenen bir tepkiydi bu. Ne de olsa Mullein, kralı bariz bir şekilde suçlamıştı.

Pekâlâ, her şey burada başlıyor!

Sirgis'in düşüşünden sonra Delunio'yu devralan Mullein'di. Doğu Levetia ile iletişime geçme kararı da ona aitti. Lawrence tek bir şey bile yapmamıştı. Suçu krala yıkmak, apaçık bir yalandı.

Ama ne olmuş yani?

"Biz vasallar, kralın sözüne karşı gelmeye kim oluyoruz ki?! Ancak sizin gelişiniz, onun tiranlık saltanatına nihayet son vermemizi sağladı! Benim de dahil olduğum halkın samimi duaları kabul oldu!"

Bu, gelecekteki tarihçilerin oybirliğiyle eleştireceği bir suçlamayı başkasına atma örneğiydi. Mullein, kendini kurtarmak için iğrenç bir hamleyle kralın başını gümüş tepside sundu.

Ama gerçekten, bu o kadar yanlış mıydı? Mullein'in hayatı önemli olan tek şeydi, bu yüzden efendisini ve ülkesini terk etmesi doğaldı. Vatanseverlik ve sadakat, aptalların dile getirdiği aptalca duygulardan başka bir şey değildi.

Lawrence, hayatını alıp hayatta kalacağım...!

***

Kral bu altüst edici duruma nasıl tepki verdi?

Yüzünün rengi mi soldu? Gözle görülür şekilde öfkeli miydi? Lawrence muhtemelen ne olduğunu anlamamıştı ve büyük ihtimalle boş bir ifadeye sahip olacaktı.

Alay, keyif ve hafif bir merakla Mullein, aptal kukla krala gözlerini dikti.

"...Demek hepsi doğruydu."

Cevap, yukarıdakilerin hiçbiri değildi. Lawrence'ın sakin tavrı Mullein'i sarstı. Muhafızların öfkeli bir kralı zapt etmesi gerekeceğini düşünmüştü ama böyle bir eyleme gerek kalmamıştı. Lawrence, Mullein'in gözlerinin içine baktı ama sanki onların ötesine bakıyordu.

"O zaman bu da doğru olmalı..." diye mırıldandı kral.

Mullein bunun ne anlama geldiğini düşünürken, konferans salonunun kapısı aniden açıldı. İçeriye bir ulak koşarak girdi.

"Affedersiniz! Az önce savaş alanından ilk raporu aldık!"

Savaş alanı. Soljest ile Delunio arasındaki savaş.

"Hıh. Artık bir anlamı yok ama devam et."

İki ulus arasındaki savaş gerçeğe dönüştüğü anda Tolcheila kazanmıştı.

Kabra'nın başarısızlığı onun için daha elverişliydi ama onu zaferde de mağlubiyette de idare edebileceğinden emindi.

"Sen orada. Soljest ordusuna ne oldu?" diye sordu.

Ulka tereddüt etti ama yanıtladı: "Evet, şey, Soljest ordusunun bozguna uğradığı haberini aldık."

"Anlıyorum. Yani Delunio galip geldi."

Yeterince makul bir sonuçtu. Tolcheila, kardeşinin ölü mü yoksa esir mi alındığını merak etti...

"Hayır, Delunio'nun generalleri de esir alındı ve şu anda geri çekiliyorlar."

Konferans salonundaki herkes dondu.

"Neyden bahsediyorsun?" diye sordu Tolcheila.

İki ordu çarpışmış ama biri açık ara galip gelmek yerine ikisi de kaçmak zorunda kalmıştı. Tolcheila bu saçmalık üzerinde kafa yordu ve bir ihtimal buldu.

***

"—Yoksa Natra mı müdahale etti?!"

Natra, üçlü ittifakın son üyesiydi. Delunio ve Soljest ile bağları olan bir ülke olarak, seyirci kalmalıydı. Müdahalesizlik politikasından vaz mı geçti?

Natra ordusu bu kadar hızlı nasıl geldi?! Hayır, Prens Wein'ın bunu başarabileceğinden eminim. Ama eğer her iki taraf da kaçmak zorunda kaldıysa, bu Natra'nın tarafsızlık taklidi yaptığı anlamına mı geliyor? Kararsız bir duruş, Natra'nın bir fırsat beklemesine de olanak tanımış olabilir! Caldmellia ile bir kontratak planı hazırlamamız gerekecek...

Bekleneceği üzere, Tolcheila bu öngörülemeyen olayı yıldırım hızıyla işledi. Keskin taktik zekası gerçekti. Ne yazık ki, bu seferki gerçek hayal edebileceği her şeyin ötesindeydi.

"Hayır, Natra ordusu değildi."

Ulka, kendisi de inanamıyormuş gibi konuştu.

"Galipler, Kral Gruyere tarafından komuta ediliyordu."

"Ne?!"

Konferans salonunda bir şok dalgası yayıldı.

"Delunio ve Soljest'in birleşik kuvvetleri otuz binin altındaydı."

Delunio ile Soljest arasındaki sınırda bir çadır duruyordu. Savaştan kısa bir süre sonra olmasına rağmen, her iki ordu da gitmişti.

"Biz ise, diğer yandan, üç binin biraz altındaydık. Yani on kat daha az."

Çadırdaki kişilerden biri, devasa cüsseli bir adamdı. O, Soljest'in eski kralı Gruyere'di.

"Ah, ne kadar da heyecan verici bir savaştı."

"Saçmalık... Bu olamaz..." diye inledi, babasının önünde bağlı yatan başarısız gaspçı Kabra. Delunio komutanı da onun yanında bağlıydı.

"Umutsuzluğa kapılma, oğlum. Ne de olsa pusumu fark ettin ve kontratağın cesur bir çabaydı. Ama savaş zaten bir yakın dövüşe dönüşmüştü, bu yüzden sadece çok geç kaldın," diye neşeyle açıkladı Gruyere.

Kabra, ebeveynine öfkeli bir bakış fırlattı. "Nasıl, Baba?!"

"Nasıl ne?"

"Kilitli olman gerekiyordu! Kaçmayı başarmış olsan bile, bu askerleri nereden buldun?! Soljest'in birlikleri benim emirlerimi takip eder!"

"Ah, o mu. Çok özel bir arkadaşım var, anlarsın ya."

Gruyere'nin gözleri, yanındaki iki figüre kaydı.

Biri, beyaz saçlı ve kızıl gözlü bir Flahm'dı – Falanya'nın hizmetkârı Nanaki.

"Başka bir deyişle, beni gözaltına almaya geldiniz."

Delunio ve Soljest ateş açmadan kısa bir süre önce, Gruyere, müstakil bir villada alıkonulmuşken beklenmedik misafirine hitap etti.

"Belli ki, Prens Wein'ın küçük kız kardeşinin keskin bir gözü var."

Nanaki, Falanya'nın emriyle kralı güvence altına almak için Gruyere'ye gelmişti.

Prenses Tolcheila, haksız yere çalınan bir tahtı geri alma bahanesiyle savaşmayı planlıyor ama bu mantığı kullanabilecek tek kişi o değil. Kral Gruyere gerçekten tahttan indirilen kişi olduğuna göre, onun da tahtını geri isteme ihtimali yüksek.

Falanya'nın düşünce süreci buydu. Gruyere'ye tacını geri almasında yardım etmeyi teklif edecek, böylece onu bir müttefik yapacaktı. Elbette, bu bir amaca ulaşmak için bir araçtı. Falanya'nın asıl amacı, Tolcheila'nın Delunio'yu planlarına dahil etmesini durdurmaktı.

[AI ERROR / SAFETY BLOCK - RAW ENGLISH RETAINED]

Unfortunately, Gruyere’s reaction to her proposal couldn’t have been more lackluster.

“Frankly, I’ll pass,” he said. “This is the long-awaited showdown between my two children, and as a parent, I want to see the result. If I run now, I’ll just be watching while you cart me off, right? Whether I’m here or there changes little, and moving around sounds like a pain.”

Gruyere took a bite of the fruit in his hand and slapped his barrel belly. This wasn’t any kind of bargaining ploy; he really was that lazy.

Nanaki remained perfectly calm, recalling Falanya’s orders.

I hear King Gruyere can be difficult to please, so an offer to escape house arrest may not be enough. In that case…

“Instead of being hauled away, why not join the fun?” Nanaki proposed.

Gruyere raised an eyebrow.

“We have three thousand soldiers who will obey you. Test whether your children can beat them.”

“Together, Soljest’s and Delunio’s armies exceed twenty thousand strong. Are you suggesting I face them with a scant force of three thousand?”

“You can’t do it, then?”

“Don’t make me laugh,” Gruyere replied as his megalith body radiated with an invisible aura of overwhelming might. “Okay. I’ve been pretty bored lately. I could use a cheap laugh.”

“Then let’s go. Get ready,” Nanaki brusquely instructed the former king.

Gruyere’s shoulders shook with delight, but he had one last question. “I’ve been meaning to ask, where did you get three thousand soldiers?”

“From Marden,” Nanaki answered. “Zenovia ordered the troops to follow your commands.”

And now, back to the present.

Gruyere led the Marden forces to a magnificent victory, toppling both sides.

“My, what a world we live in. To think there’d come a day when I’d command a Marden army.”

“I am equally shocked, King Gruyere,” responded a man who stood beside Nanaki. This was Borgen, one of Zenovia’s generals. “Our training was designed to prepare us foryou, after all.”

As neighbor to the Soljest Kingdom, Marden was well aware of the country’s strength and the threat it posed. Therefore, Zenovia instituted a daily regimen to ensure her soldiers were ready at a moment’s notice. No one imagined this would be the result of that effort.

“Soldiers need strength, of course, but the way yours split into small groups and covertly returned to me was impressive. It made ambushing my son easy. Is that skill a carryover from your Liberation Army days?”

“Yes. A certain nation refused to send aid, so our training was based entirely on such methods.” Borgen’s comment was dripping with sarcasm, much to Gruyere’s delight. The general mentally clicked his tongue before continuing. “I am equally impressed by Your Majesty’s leadership. When you said we would be up against nearly thirty thousand, I thought we ought to stick to a ranged hit-and-run tactic. This will make excellent reference for future battles with your nation.

“You can keep serving under me if you prefer,” Gruyere offered.

“Surely you jest,” Borgen said, rejecting the king point blank. “What’s our next move? We’ve captured both commanders. Shall we pursue Delunio?”

“No, let’s head back to the capital. The government can’t function without Kabra or me, and I’ll never get to enjoy my hobbies until we’ve got the basic stuff covered.”

“Understood. We shall prepare to withdraw.”

Borgen swiftly issued the order to his subordinates while Gruyere looked in the direction of the Delunio Kingdom.

“Now then, what will my daughter do?”

DON’T. SCREW. WITH. MEEEEE!

Tolcheila clenched her fists as her heart screamed furiously.

Now that Father has taken down Kabra, I don’t have a just claim to the throne!

Soljest’s conservatives wouldn’t accept the idea of a ruling queen easily. Tolcheila needed a win against a traitor like Kabra, a brilliant achievement to bolster her standing. And Gruyere stole it right out from under her.

Obviously, the people would want Gruyere to reclaim his title, and he’d be more than happy to accept. Kabra would be sentenced to death or put under house arrest in the countryside. Tolcheila would return to her original position—No, if she was criticized for inviting the interference of a foreign nation, she might be sent away with her brother.

“That report must be mistaken…!”

“I confirmed it countless times. Both armies have indeed been routed, and King Gruyere has risen as the victor!” the messenger said.

Tolcheila’s desperate hope met a bitter end. She had no idea where Gruyere managed to find soldiers, but her plan was ruined. She had no choice but to accept that.

However, this was only a half loss.

Fine! I lost the battle for the throne! But that doesn’t mean I’ll let Delunio get away!

Tolcheila’s heart raged, and she shifted targets.

“Although this incident was rather unexpected, Father’s safety is welcome news,” she said, swallowing her bitterness. “It doesn’t change that Delunio united with Eastern Levetia and attacked my homeland, though. Wouldn’t you agree, Lady Caldmellia?”

“Indeed,” she answered with a lively smile. “And, Sir Mullein, you assert that King Lawrence took the initiative, yes?”

“Y-yes, that’s right.” Mullein nodded nervously. Like the others, he was stunned by the battle’s outcome, but his focus was still primarily on Lawrence. The accused king was uncomfortably silent.

“Is this true, King Lawrence?”

Mullein rushed to answer in his stead. “Lady Caldmellia, I speak the tru—”

“I am asking King Lawrence.”

Caldmellia brushed Mullein aside to look at Lawrence.

“…”

The king lifted his head, and looked to Mullein, Tolcheila, and Caldmellia in turn. He took a deep breath as if to quell his nerves.

“No, it’s not.”

It was a concise, explicit denial.

“…Your Majesty! It’s pointless to make excuses! Please accept your responsibility as king!”

Mullein shamelessly clung to his lie. Caldmellia snickered as the king and prime minister played the blame game.

“You misunderstand,” Lawrence said, his weighty voice cutting past Caldmellia’s laughter. “I wasn’t talking about my role in the matter.”

All present looked puzzled. Lawrence gathered all his power and delivered a revelation.

“You are mistaken to believe we sided with Eastern Levetia in the first place.”

The room trembled.

Everything started when Delunio approached Eastern Levetia. Caldmellia used this as a point of criticism. Delunio could escape if it managed to override that justification.

“…Are you certain of that, King Lawrence?”

Caldmellia, of course, had no intention of letting Delunio flee. Her eyes bore into the king with an intensity not for the faint of heart.

“We have already confirmed a connection between Delunio and Eastern Levetia. Are you suggesting there’s been some error?”

“Exactly.” Lawrence’s hands trembled, but his voice was fluid. “And I have proof… Enter.” His eyes went to the door.

Everyone followed his gaze, and the door opened as though on cue.

“I am here per King Lawrence’s request.”

Several people entered, led by a girl.

“I am Falanya Elk Arbalest. I shall attend the rest of this meeting.”

Lawrence spat curses from his solitary, dim chamber the day before the meeting.

“Damn it! What the hell is going on…?!”

He thought back to the incident in the audience hall.

Caldmellia scorned Delunio and leveled false accusations.

Tolcheila conspired with her.

And Mullein belittled his king.

As Lawrence envisioned each face, rage built within the pit of his stomach. What should be done about those loathsome three? Tear them limb from limb with his own hands, perhaps? Yes, he was the king, after all. It would be simple…

“…”

However, no sooner did the thought occur to him than his anger withered and vanished. Lawrence watched the door out of his room.

Several guards stood watch outside. Their duty was to keep Lawrence inside, retrieving him only when necessary. He had no say in the matter. After all, it was Mullein they obeyed.

“What couldIever tear apart…?”

Self-derision crashed upon him. Lawrence couldn’t even handle a few guards confining him. No amount of anger would liberate him.

“And I call myself a king…?”

He’d been under house arrest for what felt like days with no news of the outside world. How were the war with Soljest and negotiations with Caldmellia going? His anxiety spiraled high. However, Lawrence also knew he was powerless to help, regardless of his situation. He’d been a mere puppet king since Sirgis’s reign and lacked the nerve to reclaim his authority despite his displeasure with that.

It was inevitable that he remained a ruler in name only after Sirgis’s fall. Someone content as a pawn couldn’t be expected to suddenly lead an entire nation. Still, Lawrence always told himself hewantedto change…

“…?”

A light breeze brushed the king’s cheek, and he looked up.

The window was closed.

Lawrence surveyed the room, wondering where the wind had come from. That’s when he noticed another human shadow in the room.

“Who are…?!”

“Please keep silent, Your Majesty.”

A familiar voice hushed Lawrence’s instinctive yelp of surprise. Upon closer inspection of the newcomer’s silhouette, Lawrence was twice baffled.

“S-Sirgis…?!”

“It’s been some time, Your Majesty.”

The man offering a polite bow was none other than Sirgis, the former prime minister of Delunio.

“H-how did you get in here…?”

“I never mentioned this before, but there is a hidden escape route in the event of an emergency.”

Sirgis motioned to the space behind him. What was once a wall had opened to reveal a passageway.

“Yuan informed me that Your Majesty’s room has not changed, which was a great help. Even so, the effort took quite a toll on me in my present state.”

Lawrence noted Sirgis’s poor complexion. Sweat covered his forehead. How much agony was the man enduring?

“Sirgis, those wounds…”

“Your Majesty, we have more pressing concerns,” Sirgis said. “I will be frank… At this rate, Mullein will blame you for everything, and you’ll be overthrown.”

“…!” Lawrence gulped.

[AI ERROR / SAFETY BLOCK - RAW ENGLISH RETAINED]

“Princess Tolcheila and Lady Caldmellia have pushed Delunio into a corner. Mullein has no options left, so he will most likely offer Your Majesty’s head to Levetia to protect himself.”

“Th-that’s ridiculous! Mullein is the one handling our nation’s politics! Plus, I’m Delunio’s king! H-how could he possibly offer my head?!”

“I understand how you feel. However, Mullein doesn’t care, and as king, Your Majesty holds full responsibility for whatever befalls Delunio.”

Lawrence’s expression twisted. He tried to protest but gave up when he couldn’t find the words. He understood what Sirgis was saying. Delunio was in dire straits, and Mullein was not above taking desperate measures.

“What’s going on…? How did things turn out this way?!” Lawrence pleaded tearily, voice choked from anguish. “It was you, Sirgis! This is allyourfault! This is because you were the prime minister! Because you disappeared!”

Lawrence raised a tight fist. Sirgis flinched briefly but willed his body to stay. He had to accept the blow. It was his duty.

The hit never connected, though.

“…No, I know it’s not your fault.” Lawrence slowly lowered his arm. He seemed utterly lost. “It’s mine. I’ve had countless opportunities to change, and I’ve known kind and thoughtful vassals. Still, I did nothing. I ran away at the slightest hint of trouble and took the easy way out…”

Lawrence held his head in both hands and sobbed.

“Why am I like this? All the regret in the world is pointless now.”

“…”

Sirgis couldn’t say anything. He felt like he had no right to speak and ease Lawrence’s pain. And so to heal the king’s heart here in this moment…

“It’s not pointless.”

…a new voice spoke from behind Sirgis. Startled, Lawrence looked up and spied a young girl.

“P-Princess Falanya…?!”

Princess Falanya of Natra stood before him.

“King Lawrence, you’re not too late. Delunio is in the midst of a crisis, but there’s still hope.”

“Wh-what are you saying? That’s impossi—”

“No, Your Majesty. Princess Falanya speaks the truth,” Sirgis cut in. “We have called upon you tonight to propose a solution.”

“What? N-no, wait…” Confusion, disbelief, doubt, and a mix of other emotions swirled in Lawrence’s heart. As he tried to brush these aside, Falanya stepped forward.

“Your Majesty, do you truly wish to change?”

“…”

Although she was still young, the king felt her radiate with undeniable power.

“If you wish to change, let’s start here. First, we can conquer your hesitation.” Falanya’s tone was affectionate. “I used to feel the same frustration as I mourned my own powerlessness. To move past this, I had to step forward and find my own strength.”

Lawrence gulped.

He sensed no devilish trickery in the young girl’s eyes. Their direct, reassuring presence was like a torch in a dark wasteland.

“Can I…really change?”

The words slipped out unbidden, and Falanya smiled.

“This is the first step. Come, take my hand.”

Falanya reached out. Lawrence wavered, fretted, pondered—then took it.

“Princess Falanya…?!”

Tolcheila’s and Mullein’s eyes went wide.

Natra’s Crown Princess Falanya.

As a guest of honor at the ceremony, she should have been entirely uninvolved in this matter. Why was she here? Tolcheila and Mullein were ignorant of Lawrence and Falanya’s rendezvous the day before and couldn’t begin to comprehend the reasoning.

However, further surprises awaited them. When Mullein looked behind the princess, he couldn’t contain his astonishment.

“Sirgis and…Yuan?!”

The former prime minister of Delunio and a runaway member of Eastern Levetia. The two entered the room to join Falanya.

“What in the world is… No, it doesn’t matter! Guards! Arrest that man! He’s the ringleader who infected our nation with Eastern Levetia’s paganism!” Mullein ordered.

The flustered guards did as they were told and rushed forward, but…

“Silence!”

…Sirgis’s rebuke stopped them in their tracks.

“Did you not hear King Lawrence? Delunio siding with Eastern Levetia is an utter fabrication! There is no reason to arrest him!”

The guards exchanged looks. The orders of the prime minister. The insistence of the king. The command of a former prime minister. They had no idea who to follow.

Caldmellia sighed. “I find this hard to believe. Are you suggesting we simply accept Natra’s verbal testimony that he and his kind are not of Eastern Levetia?”

Levetia claimed Yuan and his comrades belonged to Eastern Levetia. Delunio asserted they weren’t. The current issue was not a matter of who was right. This was a political tug-of-war to determine who held greater influence. Delunio had just upped its game by convincing Natra to agree with its side.

Nevertheless…

“That is not enough,” Caldmellia flatly rejected. “Even if a single nation like Natra declares otherwise, the Teachings of Levetia shall not accept such statements.”

As a failing society, Delunio’s political authority was minimal. In addition, Natra was evolving by leaps and bounds but couldn’t yet claim to be a superpower. There was also the touchy matter of the north’s cool attitude toward Levetia. A Natra and Delunio team up wasn’t enough to sway the Church’s opinion.

“Well then, what if the other nations agreed?” Falanya gathered the room’s attention with her remark. With all eyes upon her, she produced a letter. “This missive proves those labeled as being of Eastern Levetia are instead people sent to Delunio by their homeland. And the one to endorse this claim is—”

Falanya raised the letter up high for all to see. The contents were exactly as she said, and everyone gasped when they saw the signature at the bottom.

“Prince Miroslav of Falcasso?!”

It all happened before Delunio and Soljest came to blows. To the far south lay the warmest region, excluding the Patura Islands, the Falcasso Kingdom.

The country suffered under the constant threat of the Empire and clashed with its neighbor on multiple occasions.

The Falcasso, perhaps owing to the climate, were said to be a peaceable people, but the majority of the populace considered the Empire a sworn enemy.

“To think there’d come a day we’d invite an Imperial royal to our nation.”

“I must admit I never imagined I’d be here as a messenger.”

A man and woman sat across from each other in one of the rooms of the Falcasso palace. One was Falcasso’s Prince Miroslav. The other was Lowellmina, princess of the Earthworld Empire.

“In any case, the weather here is delightfully pleasant. I daresay it’s nothing like Natra to the north.”

“Even shadows freeze there, right? I hear the silver landscape is breathtaking in winter, though.”

“It’s certainly a sight worth seeing, though I’m afraid I can’t recommend braving the bitter cold for such a trip.”

“I’ve got high endurance, so I’ll be fine.” Miroslav’s lips curled up. “Still, it’ll be tough to go anywhere while my uncultured, barbaric neighbor continues acting up.”

“My goodness, who knew you had such a horrid country close by? Perhaps our empire should take them in and rescue them from the wretched woes of small-time governance.

Lowellmina and Miroslav laughed together, although there was no mirth in their eyes.

“Spending a fine moment with such a lovely woman is one of life’s many joys, but sadly my time is limited. Can we get to the subject at hand?”

“Impatient men aren’t well-liked, you know.”

“I’m well aware.”

“I do hope you’ll understand a woman’s heart better by my next visit, Prince Miroslav,” Lowellmina said. “My business today is quite simple. I came to help you.”

“Is that right? I haven’t heard anything so incredible since last year.”

“Oh my. And whom did you speak with last year?”

“Prince Wein at the Gathering of the Chosen.”

A peculiar expression crossed Lowellmina’s face. She coughed before collecting herself. “Falcasso is currently struggling from a food shortage that began last year and the spread of Eastern Levetia, correct?”

“…”

---